II KK 151/16

Sygn. akt II KK 151/16 POSTANOWIENIE Dnia 15 czerwca 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Grubba na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2016r. sprawy A. M. skazanego z art. 280 § 1 k.k., 286 § 1 k.k. i in. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego Warszawa – Praga w Warszawie z dnia 8 października 2015 r., sygn. akt VI Ka 347/15 utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi – Północ w Warszawie z dnia 25 listopada 2014r. sygn. akt IV K 96/13 p o s t a n o w i ł: 1 – oddalić kasację uznając ją za oczywiście bezzasadną, 2 – obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Kasacja wniesiona w imieniu skazanego jest bezzasadna i to w stopniu oczywistym. Skarżący tylko pozornie podnosi w niej zarzuty związane z naruszeniem prawa procesowego, których miałby dopuścić się Sąd Okręgowy, gdy w istocie zmierza ona wyłącznie do powtórzenia kontroli odwoławczej przeprowadzonej w sprawie, a więc ponownie stawia zarzuty wadliwego procedowania przed Sądem Rejonowym. Kasacja została zatem wywiedziona wbrew treści art. 519 k.p.k., który 2 zezwala na wnoszenie tego nadzwyczajnego środka odwoławczego jedynie od wyroków sądów odwoławczych. Z perspektywy oceny sformułowanych w niniejszej sprawie zarzutów kasacyjnych podnieść należy, że w istocie stanowią one próbę uczynienia z postępowania kasacyjnego trzeciej instancji kontroli orzeczenia. Stanowczo zatem stwierdzić należy, że celem postępowania kasacyjnego nie jest ani powielająca kontrolę apelacyjną ocena rozumowania sądu meriti ani kontrola przeprowadzonych w sprawie ustaleń faktycznych. Tymczasem w kasacji dosłownie powielone zostały zarzuty, które postawiono w apelacji. Przy czym w odniesieniu do dwóch z nich brak nawet próby zakotwiczenia ich w postępowaniu odwoławczym - brak zarzutu wadliwego rozpoznania apelacji - art. 433§1 k.p.k. W tym kontekście stwierdzić trzeba też, że zarzut, tak jak został ujęty w pkt 3 kasacji, jest w ogóle niedopuszczalny. Art. 523§1 k.p.k. nie pozwala bowiem na podnoszenie w kasacji samodzielnego zarzutu niewspółmierności kary. Zauważyć też należy, że zarzuty podniesione w apelacji zostały wnikliwie rozpoznane przez Sąd Okręgowy i szczegółowo omówione w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku – k. 10 – 13 uzasadnienia wyroku Sądu Odwoławczego. Dotyczy to zarówno kwestii oddalenia wniosków dowodowych oskarżonego, jak i nagrywania przebiegu rozprawy. Skarżący w odniesieniu do zarzutu z pkt 2 nie wskazał nawet jaki przepis prawa procesowego w jego ocenie został naruszony. Odnośnie zarzut braku nagrywania przebiegu rozpraw wskazać wypada, że część rozpraw była nagrywana, zaś w pozostałych przypadkach wniosek taki nie mógł być uwzględniony skoro został złożony już po zakończeniu rozprawy – na co wskazywał Sąd Odwoławczy. Obrona zaś w najmniejszym stopniu nie wykazuje konsekwencji braku takich decyzji dla przebiegu procesu. Nie podniesiono też żadnych nieścisłości w zapisach protokołów ani nie wnoszono o ich sprostowanie. Oba te zarzuty zostały dla potrzeb kasacji bardzo lakonicznie uzasadnione. Co zaś najistotniejsze, skarżący w żadnym stopniu nie wykazuje, jaki wpływ miałyby mieć te uchybienia na treść wyroku odwoławczego. W tej sytuacji zatem, również żaden z zarzutów naruszenia prawa procesowego, nie mógł zostać uznany za zasadny, choćby w najmniejszym stopniu. 3 Przypomnieć też warto, że Sąd Najwyższy, zgodnie z dyspozycją art. 536 k.p.k. rozpoznaje kasację wyłącznie w granicach podniesionych zarzutów, a wyjątkowo jedynie szerzej, gdy zachodzą okoliczności wskazane w art. 439 k.p.k., co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie. Skazanego obciążono kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego nie dostrzegając podstaw do zwolnienia od ich ponoszenia.