IV KK 205/18

Sygn. akt IV KK 205/18 POSTANOWIENIE Dnia 6 czerwca 2018 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Grubba na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2018 r. sprawy W. P. skazanego z art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 271 § 3 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i art. 12 k.k. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 27 października 2017 r., sygn. VI Ka […] zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w P. z dnia 4 listopada 2016 r., sygn. II K […] p o s t a n o w i ł: 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną; 2. obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Kasacja wniesiona w imieniu skazanego jest bezzasadna i to w stopniu oczywistym. Skarżący tylko pozornie podnosi w niej zarzuty związane z naruszeniem prawa procesowego, których miałby dopuścić się Sąd Okręgowy, gdy w istocie zmierza ona wyłącznie do powtórzenia kontroli odwoławczej przeprowadzonej w sprawie o czym świadczy brak jakiegokolwiek skonkretyzowania na czym miałyby polegać uchybienia Sądu Odwoławczego. Kasacja została zatem wywiedziona 2 wbrew treści art. 519 k.p.k., który zezwala na wnoszenie tego nadzwyczajnego środka odwoławczego jedynie od wyroków sądów odwoławczych. Zestawienie treści zarzutów kasacyjnych z treścią motywów wyroku Sądu Odwoławczego prowadzi do wniosku całkiem przeciwnego, niż ten, który w odniesieniu do prawidłowości przeprowadzonej kontroli prezentuje skarżący. Twierdzenia kasacji, jakoby rozpoznanie zarzutów apelacyjnych nastąpiło sprzecznie z dyrektywą wyrażoną w art. 433 k.p.k., w sytuacji, gdy zgromadzony materiał dowodowy nie dawał podstaw do ustalenia, że oskarżony dopuścił się przypisanego mu czynu, jawią się jako po prostu bezpodstawne. W świetle lektury motywów zaskarżonego wyroku można bez żadnej wątpliwości stwierdzić, że zarzuty apelacyjne zostały rzetelnie rozważone przez Sąd Okręgowy w starannie opracowanym, wyczerpującym uzasadnieniu, podającym przekonującą argumentację, odnoszącą się zwłaszcza do kwestionowanej oceny kluczowego w sprawie dowodu, którym były obciążające oskarżonego zeznania S. J. (strona 5 – 8). Nie uszła uwadze Sądu także podnoszona w apelacji kwestia rzekomego odmówienia wiarygodności zeznaniom świadka A. W. Problem jednak w tym, że zeznania te nie zostały ocenione przez Sąd jako niewiarygodne, tylko jako nie potwierdzające niewinności skazanego, albowiem co słusznie zauważono, „świadek ten pracowała zbyt krótko i nie miał styczności z żadnym towarem, a faktury wystawiała na polecenie pana B.” (strona 13). Stosownej ocenie poddano także zeznania M.K. (strona 9 – 10). Przeprowadzonej zatem przez Sąd II instancji samodzielnej analizie zarzutów odwoławczych konfrontowanych ze stanowiskiem Sądu I instancji, jak również rozważaniom logicznym, żadną miarą nie da się zarzucić braku wymaganej rzetelności, czy też powierzchowności świadczącej o efekcie przeniesienia wadliwości ocen na etap postępowania odwoławczego. Na tym tle zatem, bardzo lakoniczna prezentacja zarzutów kasacyjnych, wiedzie do nieodpartego wniosku, że skarżący, dokonując w kasacji swoistego przekształcenia zarzutów apelacyjnych, które nie przyniosły oczekiwanego przezeń skutku procesowego, podejmuje próbę skłonienia Sądu Najwyższego do sprawdzenia ustaleń faktycznych sprawy dokonanych przez Sąd I instancji, co przecież nie odpowiada wymogom postępowania kasacyjnego (art. 519 k.p.k., art. 523 § 1 k.p.k.). 3 Z tych zatem względów Sąd Najwyższy uznał, że kasacja kwalifikuje się do oddalenia w trybie określonym przepisem art. 535 § 3 k.p.k. i dlatego orzekł, jak w postanowieniu. Skazanego obciążono kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego nie znajdując podstaw do zwolnienia od ich ponoszenia.