II KK 236/21

WyrokIzba Karna2021-06-15

Skład orzekający: Rafał Malarski

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy zmiana ławnika w trakcie rozprawy głównej, przed otwarciem przewodu sądowego, stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.?
Ratio decidendi
Sąd Najwyższy uznał, że zmiana ławnika w trakcie rozprawy głównej, która nastąpiła przed otwarciem przewodu sądowego, nie stanowi bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. Rozprawa główna rozpoczęta od nowa po zmianie składu sądzącego, z otwarciem przewodu sądowego i przeprowadzeniem postępowania dowodowego, jest zgodna z prawem. W związku z tym kasacja oparta na tej podstawie została oddalona jako oczywiście bezzasadna.
Stan faktyczny
Sąd Okręgowy skazał W.T. za przestępstwo z art. 156 § 1 pkt 2 k.k. w zw. z art. 191 § 1 k.k. Sąd Apelacyjny utrzymał wyrok w mocy. Obrońca wniósł kasację, zarzucając m.in. wystąpienie bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. z powodu zmiany ławnika przed otwarciem przewodu sądowego. Sąd Najwyższy rozpoznał kasację.
Rozstrzygnięcie
Sąd Najwyższy oddalił kasacje obrońców jako oczywiście bezzasadne i zwolnił skazanych od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie kasacyjne.

Pełny tekst orzeczenia

Sygn. akt II KK 236/21 POSTANOWIENIE Dnia 15 czerwca 2021 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Rafał Malarski na posiedzeniu bez udziału stron (art. 535 § 3 k.p.k.), po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2021 r., sprawy K. P. i W. T. skazanych z art. 156 § 1 pkt 2 i in. z powodu kasacji obrońców od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 28 grudnia 2020 r., sygn. akt II AKa (…), utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w S. z dnia 30 czerwca 2020 r., sygn. akt II K (…), postanowił: 1. oddalić kasacje jako oczywiście bezzasadne; 2. zwolnić skazanych od obowiązku ponoszenia kosztów sądowymi za postępowanie kasacyjne. UZASADNIENIE Sąd Okręgowy w S., wyrokiem z 30 czerwca 2020 r., uznał W.T. za winnego popełnienia przestępstwa z art. 156 § 1 pkt 2 k.k. w zw. z art. 191 § 1 k.k. i za to wymierzył mu karę 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Po rozpoznaniu apelacji obrońcy Sąd Apelacyjny w (…), wyrokiem z 28 grudnia 2020 r., utrzymał w mocy zaskarżony wyrok. Kasację od prawomocnego wyroku Sądu odwoławczego wniósł obrońca, wskazując na wystąpienie bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. oraz podnosząc zarzut naruszenia art. 433 § 2 k.p.k. przez nierozważenie w 2 sposób rzetelny i należyty zarzutów apelacyjnych. W konsekwencji zażądał wydania orzeczenia o charakterze kasatoryjnym. W odpowiedzi na kasację Prokurator Rejonowy w S. wniósł o oddalenie jej jako oczywiście bezzasadnej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja z racji oczywistej niezasadności nie zasługiwała na uwzględnienie. I. W pierwszej kolejności należało odnieść się do twierdzenia skarżącego, jakoby w trakcie rozprawy głównej doszło do zmiany składu sądzącego i tym samym nie wszyscy jego członkowie byli przez cały czas na niej obecni. Co prawda obrońca definiował tak opisaną sytuację jako nienależytą obsadę sądu, gdy tymczasem chodziło mu o to, że nie wszyscy członkowie kompletu orzekającego byli obecni na całej rozprawie. Tak czy inaczej był zdania, że na etapie pierwszoinstancyjnym zaistniało bezwzględne uchybienie z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. Stanowisko autora kasacji było w tym względzie ewidentnie chybione. Wprawdzie w dniu 20 lutego 2020 r. w składzie sądzącym zasiadał ławnik S.S., ale nie doszło wówczas do otwarcia przewodu sądowego. W dniu 2 marca 2020 r., gdy wymienionego ławnika zastąpiła M.N., rozprawę główną rozpoczęto od początku: po wywołaniu sprawy i sprawdzeniu obecności uczestników procesu przewodniczący otworzył przewód sądowy, prokurator przedstawił zarzut oskarżenia, wysłuchano oskarżonych i zarządzono postępowanie dowodowe. Rozprawa główna była kontynuowana w niezmienionych składzie i 30 czerwca 2020 r. ogłoszono wyrok skazujący. Skoro wysunięta teza o wystąpieniu bezwzględnego uchybienia z art. 439 § 1 pkt 2 in fine k.p.k., do której zresztą w pełni trafnie ustosunkował się Sąd odwoławczy, okazała się oczywiście chybiona, postulat wystąpienia z pytaniem prawnym stał się bezprzedmiotowy. II. Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia art. 433 § 2 k.p.k., celowe stało się – respektując nakaz rozpoznania kasacji w granicach podniesionych zarzutów (art. 536 k.p.k.) – zwrócenie uwagi na trzy okoliczności. Po pierwsze – nieprawdziwy okazał się zarzut zignorowania przez Sąd ad quem twierdzenia autora apelacji o obrazie art. 192 § 2 k.p.k. Sąd ten wyraźnie 3 zaznaczył, że ,,nie zaistniały żadne wątpliwości wskazujące na to, że P.D. nie jest w stanie odtworzyć zdarzeń, jakich był uczestnikiem”. Po drugie – na kanwie poczynionych ustaleń faktycznych nie wchodziła w rachubę możliwość zakwalifikowania przypisanego W. T. czynu z art. 157 § 2 k.k. Po trzecie – teza skarżącego, że zachowanie skazanego stanowiło co najwyżej przewinienie, za które należało mu wymierzyć karę dyscyplinarną w postaci umieszczenia w celi izolacyjnej, w świetle ustalonych przesłanek warunkujących odpowiedzialność karną raziła wręcz niezasadnością. W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy oddalił kasację w trybie art. 535 § 3 k.p.k. O kosztach sądowych za postępowanie kasacyjne orzeczono po myśli art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 633 k.p.k. w zw. z art. 637a k.p.k.

Powiązane orzeczenia

Powołane przepisy

art. 535 § 3 KPKart. 156 § 1 pkt 2art. 156 § 1 pkt 2 KKart. 191 § 1 KKart. 439 § 1 pkt 2 KPKart. 433 § 2 KPKart. 439 § 1 pkt 2art. 536 KPKart. 192 § 2 KPKart. 157 § 2 KKart. 636 § 1 KPKart. 633 KPK

Źródło: Baza Orzeczeń Sądu Najwyższego (sn.pl), pozyskano 21.07.2026. · PDF źródłowy