II KK 252/25

II KK 252/25 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 stycznia 2026 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Piotr Mirek (przewodniczący) SSN Marek Pietruszyński (sprawozdawca) SSN Waldemar Płóciennik Protokolant Kamila Zacharz Przy udziale Prokuratora Prokuratury Krajowej Małgorzaty Kozłowskiej w sprawie K.C. skazanego z art. 190 § 1 k.k., art. 217 § 1 k.k., art. 216 § 1 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie w dniu 22 stycznia 2026 r., kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Północ w Warszawie z dnia 9 lutego 2024 r., sygn. akt IV K 291/22, uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej rozstrzygnięcia o karze łącznej ograniczenia wolności i sprawę w tym zakresie przekazuje Sądowi Rejonowemu dla Warszawy Pragi-Północ w Warszawie do ponownego rozpoznania. Marek Pietruszyński Piotr Mirek Waldemar Płóciennik UZASADNIENIE II KK 252/25 2 Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi – Północ w Warszawie, wyrokiem nakazowym z dnia 9 lutego 2024 r., sygn. IV K 291/22, uznał oskarżonego K.C. za winnego popełnienia trzech przestępstw: 1. z art. 190 § 1 k.k., wymierzając za nie karę 10 miesięcy ograniczenia wolności; 2. z art. 217 § 1 k.k., wymierzając za nie karę 8 miesięcy ograniczenia wolności; 3. z art. 216 § 1 k.k. wymierzając za nie karę 5 miesięcy ograniczenia wolności. Wymierzone kary każdorazowo polegać miały na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin w stosunku miesięcznym. Następnie Sąd, na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 i 3 k.k. wymienione kary jednostkowe połączył, wymierzając oskarżonemu jedną karę łączną 2 lat ograniczenia wolności, z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin w stosunku miesięcznym. Od przedmiotowego wyroku nakazowego obrońca wniósł sprzeciw, ale wobec jego cofnięcia przez oskarżonego, wyrok ten uprawomocnił się w dniu 8 stycznia 2025 r. Wyrok ten, w części dotyczącej rozstrzygnięcia o karze łącznej, został zaskarżony kasacją Prokuratora Generalnego skierowaną na korzyść skazanego. Skarżący zarzucił rażące i mające wpływ na treść wyroku naruszenie prawa karnego materialnego, a mianowicie art. 86 § 1 k.k., polegające na wymierzeniu kary łącznej ograniczenia wolności powyżej sumy kar jednostkowych i wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części oraz przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi Rejonowemu dla Warszawy Pragi – Północ w Warszawie do ponownego rozpoznania. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Argumenty prawne podniesione w kasacji, wskazujące na rażące naruszenie prawa materialnego, okazały się zasadne w stopniu oczywistym. Z art. 86 § 1 in principio k.k. wynika, że górną granicą możliwej do orzeczenia kary łącznej jest suma kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa. Nawet uwzględniając, że przepis ten pomiędzy czasem popełnienia przestępstw (18 grudnia II KK 252/25 3 2021 r.) a momentem procedowania przez Sąd Rejonowy, uległ nowelizacji (z dniem 1 października 2023 r.), wspomniana zasada nie straciła na aktualności. Wobec wymierzenia oskarżonemu za poszczególne przestępstwa kar jednostkowych 10, 8 i 5 miesięcy ograniczenia wolności, możliwe było, wobec spełnienia warunku z art. 85 § 1 k.k., wymierzenie kary łącznej ograniczenia wolności w wymiarze nieprzekraczającym roku i 11 miesięcy, co wynika z zsumowania wymiarów wskazanych kar jednostkowych – nie zaś 2 lat, jak przyjął orzekający w sprawie Sąd. Obraza art. 86 § 1 k.k., jest rażącym naruszeniem prawa i ma istotny wpływ na treść orzeczenia, jako że w wypadku wydania wyroku łącznego skazany ponosi dolegliwość inną niż została przewidziana w ustawie, albo zbyt łagodną albo – jak w niniejszej sprawie – zbyt surową (por. wyroki SN: z 13.10.2016 r., IV KK 176/16; z 21.04.2021 r., III KK 112/21). Ze względu na ziszczenie się koniunkcji przesłanek wymienionych w art. 523 § 1 k.p.k. prawomocny wyrok podlegał w zaskarżonej części uchyleniu, a sprawa w tym zakresie – przekazaniu Sądowi Rejonowemu dla Warszawy Pragi – Północ w Warszawie do ponownego rozpoznania, w celu wyeliminowania stwierdzonych, opisanych powyżej uchybień, i orzeczenia na nowo kary łącznej według zasad określonych w ustawie karnej. Z tych względów orzeczono jak w wyroku. Marek Pietruszyński Piotr Mirek Waldemar Płóciennik [WB] [r.g.]