II KK 257/16

Sygn. akt II KK 257/16 POSTANOWIENIE Dnia 26 października 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Waldemar Płóciennik w sprawie M. P. i in. skazanego z art. 258 § 2 k.k. i in. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 26 października 2016 r., wniosku obrońcy skazanego o wstrzymanie wykonania orzeczenia p o s t a n o w i ł wniosku nie uwzględnić. UZASADNIENIE Wyrokiem Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 3 lutego 2016 r., sygn. akt II AKa […], zmieniającym wyrok Sądu Okręgowego w W. z dnia 2 lipca 2014 r., sygn. akt VIII K […], m.in. M. P. został skazany na karę łączną 5 lat pozbawienia wolności. Kasację na korzyść skazanego wywiódł jego obrońca adwokat M. M., wnosząc jednocześnie o wstrzymanie wykonania wobec niego orzeczenia, wskazując przy tym na wagę podniesionych w kasacji zarzutów. Stanowisko Sądu Najwyższego, że instytucja wstrzymania wykonania orzeczenia, o której mowa w art. 532 § 1 k.p.k., ma wyjątkowy charakter, jako odstępstwo od zasady sformułowanej w art. 9 § 1 i 2 k.k.w., według której orzeczenie staje się wykonalne z chwilą uprawomocnienia, jest od lat niezmienne. Przyczyną, dla której możliwe jest zastosowanie tej instytucji, są nieodwracalnie niekorzystne dla skazanego skutki, które mogą wystąpić w sytuacji, gdy orzeczenie jest lub ma być wykonane, co w przedmiotowej sprawie nie ma miejsca. Istnienia takich względów obrońca skazanego nie wykazał. Zdaniem orzekającego Sądu 2 samo wniesienie wniosku o wstrzymanie wykonania orzeczenia i wskazanie w nim, iż „znajduje on oparcie w okolicznościach związanych z istotą zarzutów kasacyjnych, które świadczą o merytorycznej niezasadności wydanego wyroku”, nie uzasadnia jeszcze odstąpienia od zasady bezzwłocznej wykonalności prawomocnych orzeczeń. Nie przesądzając ostatecznego rozstrzygnięcia kwestii zasadności kasacji, Sąd Najwyższy doszedł do przekonania, iż nie zachodzą wystarczające podstawy do zastosowania nadzwyczajnej instytucji przewidzianej w art. 532 § 1 k.p.k. i z tych względów orzekł jak na wstępie. aw