II KK 270/13

Sygn. akt II KK 270/13 POSTANOWIENIE Dnia 30 października 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Grubba na posiedzeniu w trybie art. 535§3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 30 października 2013r. sprawy A. D. skazanej z art. 148§1 k.k. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 13 czerwca 2013 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 5 marca 2013 r. p o s t a n o w i ł: 1. oddalić kasację uznając ją za oczywiście bezzasadną, 2. zwolnić skazaną od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego obciążając nimi Skarb Państwa. UZASADNIENIE Wyrokiem Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 5 marca 2013r. A. D. została uznana winną tego, że: - w dniu 2 maja 2012r. w Ł., przewidując możliwość pozbawienia życia L. D. i godząc się na to, zadała mu cztery uderzenia nożem - jedno w klatkę piersiową, drugie w twarz i szyję, trzecie w plecy i czwarte w ramię – czym spowodowała ranę kłutą klatki piersiowej uszkadzającą worek osierdziowy, prawą i lewą 2 komorę serca, a także inne obrażenia, co w konsekwencji spowodowało zgon L. D. Czyn ten zakwalifikowano z art. 148§1 k.k. i za to wymierzono oskarżonej karę 12 lat pozbawienia wolności. Orzeczenie zaskarżone zostało apelacjami obrony i prokuratora. Sad Apelacyjny po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego wyrokiem z dnia 13 czerwca 2013r. utrzymał zaskarżony wyrok w mocy, a obie apelacje uznał za oczywiście bezzasadne. Kasację od tego orzeczenia wniósł obrońca skazanej podnosząc w niej zarzuty: a/ naruszeniu art. 433§2 k.p.k. w zw. z art. 457§3 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k. i art. 5§2 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. i art. 424§1 pkt 1 k.p.k. poprzez powierzchowną i niepełną kontrolę odwoławczą podniesionego w apelacji zarzutu nierozstrzygnięcia przez Sąd I-instancji na korzyść oskarżonej niedających się usunąć wątpliwości co do przebiegu zdarzenia w mieszkaniu pokrzywdzonego i sprowadzenie przez Sąd Apelacyjny rozważań w tym zakresie jedynie do ogólnej akceptacji twierdzeń Sądu meriti, pomimo iż w uzasadnieniach obu wyroków wprost wskazano na niemożność ustalenia przebiegu wydarzeń, jakie rozegrały się między pokrzywdzonym a A. D., a zatem brak było podstaw do uznania, iż oskarżona działała w zamiarze pozbawienia L. D. życia, a jej zachowanie nie mieściło się w ramach kontratypu obrony koniecznej; b/ naruszeniu art. 433§2 k.p.k. i art. 457§3 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. i art. 424§1 pkt 1 k.p.k. poprzez powierzchowną i niepełną kontrolę odwoławczą podniesionego w apelacji zarzutu wymierzenia A. D. rażąco niewspółmiernej kary 12 lat pozbawienia wolności w następstwie pominięcia przy wyrokowaniu okoliczności łagodzących w postaci przyznania się do zadania ciosów nożem oraz wyrażenia skruchy i żalu, przy równoczesnym sprowadzeniu przez Sąd Apelacyjny kontroli odwoławczej w/w zarzutu tylko i wyłącznie do powtórzenia twierdzeń Sądu meriti, jakoby przyznanie się miało charakter formalny, obliczony na uniknięcie odpowiedzialności karnej, bez jednoczesnego przeanalizowania argumentacji zawartej w tym zakresie w uzasadnieniu apelacji obrońcy. Podnosząc powyższe obrona wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego 3 wyroku Sądu Apelacyjnego oraz utrzymanego nim w mocy wyroku Sądu Okręgowego i przekazanie sprawy Sądowi I-instancji do ponownego rozpoznania. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Kasacja wniesiona w imieniu skazanej jest bezzasadna i to w stopniu oczywistym. Skarżący tylko pozornie podnosi w niej zarzut związany z naruszeniem prawa procesowego, którego miałby dopuścić się Sąd Odwoławczy, gdy w istocie skierowana jest ona przeciwko ustaleniom faktycznym, a przede wszystkim współmierności wymiaru kary wymierzonej przez Sąd I–instancji. Kasacja została zatem wywiedziona wbrew treści art. 519 k.p.k., który zezwala na wnoszenie tego nadzwyczajnego środka odwoławczego jedynie od wyroków sądów odwoławczych oraz art. 523§1 k.p.k., który nie dopuszcza skarżenia w tym postępowaniu ustaleń faktycznych i niewspółmierności wymiaru kary. Odnośnie pierwszego z podniesionych zarzutów, nie sposób przyjąć, że został on pominięty przez Sąd Odwoławczy, gdy tej kwestii poświęcił on rozważania przedstawione na kartach 4-7 uzasadnienia wyroku. Co więcej Sąd ten, w ślad za Sądem Okręgowym, nie tylko przyjął, że w sprawie nie sposób precyzyjnie odtworzyć przebieg zdarzeń, ale wskazał również w ślad za twierdzeniami skazanej, że „nie można wykluczyć, że do zadania ciosów doszło w sytuacji kłótni pomiędzy stronami, a nawet prób użycia siły przez pokrzywdzonego, a oskarżona zadała je pod wpływem silnych emocji” (k.6-7 uzasadnienia wyroku Sądu Odwoławczego). Jednocześnie jednak brak argumentów pozwalających na przyjęcie, uwzględniając wersję zdarzeń najkorzystniejszą dla skazanej, że użycie noża (dostrzegając zwłaszcza ilość zadanych ciosów i ich usytuowanie), było współmiernym środkiem obrony w stosunku do ewentualnego agresywnego zachowania pokrzywdzonego. Nie ma zatem możliwości przyjęcia, że zasadny jest zarzut kasujący wskazujący, iż powierzchownie oceniono i rozstrzygnięto istniejące w sprawie wątpliwości. Również nie sposób podzielić drugi z postawionych w kasacji zarzutów. Żadna bowiem z podnoszonych przez obronę okoliczności łagodzących nie została przez Sądy obu instancji pominięta. W istocie zatem zarzut podniesiony w kasacji sprowadza się do próby wywołania w ramach postępowania kasacyjnego ponownej 4 oceny współmierności wymierzonej skazanej kary. Sąd Najwyższy nie ma jednak takich uprawnień, wobec wyraźnego zakazu wyrażonego w art. 523§1 k.p.k. W tej sytuacji brak jest podstaw do uwzględnienia podniesionych zarzutów. Powyższe skutkowało uznaniem skargi kasacyjnej za bezzasadną w stopniu oczywistym. Skazaną, uwzględniając jej sytuację materialną, zwolniono od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego.