II KK 288/19

Sygn. akt II KK 288/19 POSTANOWIENIE Dnia 13 listopada 2019 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Barbara Skoczkowska po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 13 listopada 2019 r., bez udziału stron, w sprawie T. S. , wniosku obrońcy skazanego o wstrzymanie wykonania prawomocnego orzeczenia na podstawie art. 532 § 1 k.p.k. postanowił: nie uwzględnić wniosku. UZASADNIENIE Do Sądu Najwyższego wpłynęła kasacja obrońcy T.S. od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 29 stycznia 2019 r., sygn. akt II AKa (…), utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w P. z dnia 25 stycznia 2016 r., sygn. akt III K (…), którym to skazano T.S. za czyny z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 280 § 2 k.k. i innych, za które wymierzono kary jednostkowe i orzeczono łączną karę 6 lat pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych po 20 zł. Obrońca w kasacji sformułował jednocześnie wniosek o wstrzymanie wobec skazanego wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Wniosek obrońcy skazanego nie zasługuje na uwzględnienie. Obrońca nie przedstawił żadnych przekonujących argumentów świadczących o potrzebie zastosowania wobec T.S. instytucji z art. 532 § 1 k.p.k. Ranga zarzucanych w kasacji uchybień jest wprawdzie poważna, lecz ich zaistnienie nie jest na tyle oczywiste, by badanie sprawy przez pryzmat przesłanek 2 określonych w art. 532 § 1 k.p.k. przesądzało o konieczności przełamania reguły bezzwłocznego wykonania prawomocnego wyroku. Skorzystanie z dobrodziejstwa instytucji wskazanej w art. 532 k.p.k. jest wprawdzie możliwe, jednak uzależnione jest szczególnymi względami, pozwalającymi na uznanie, że wykonanie wyroku przed rozpoznaniem kasacji mogłoby spowodować dla skazanego wyjątkowo dolegliwe i w zasadzie nieodwracalne skutki. Trudna sytuacja osobista i rodzinna skazanego, w tym także jego problemy natury psychicznej, nie stanowią w tym wypadku wystarczającej przesłanki wstrzymania wykonania orzeczenia, mogą być natomiast podstawą do ubiegania się o odroczenie wykonania kary lub przerwę w karze. Z tych powodów, nie przesądzając ostatecznego rozstrzygnięcia, Sąd Najwyższy doszedł do przekonania, że nie zachodzą wystarczające podstawy do zastosowania instytucji unormowanej w art. 532 § 1 k.p.k. i z tych względów postanowił jak na wstępie. as