II KK 30/14

Sygn. akt II KK 30/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 marca 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Sobczak (przewodniczący) SSN Piotr Hofmański (sprawozdawca) SSN Józef Szewczyk Protokolant Marta Brylińska na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k. w sprawie P. P. K. skazanego z art. 94 § 1 i in. k.w. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 12 marca 2014 r., kasacji Prokuratora Generalnego od wyrok nakazowego Sądu Rejonowego w W. z dnia 15 października 2013 r., uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu w W. do ponownego rozpoznania. UZASADNIENIE 2 Wyrokiem nakazowym z dnia 15 października 2013 roku, Sądu Rejonowego P. P. K. został uznany winnym wykroczeń z art. 88, art. 65 § 1, art. 94 § 1 i art. 95 k.w., za co na podstawie art. 94 § 1 k.w. w zw. z art. 9 § 2 k.w. i art. 20 § 1 i 2 k.w. i art. 21 § 1 k.w. wymierzono mu łącznie karę 1 miesiąca ograniczenia wolności, polegającą na wykonywaniu nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 40 godzin. Wyrok ten uprawomocnił się. Kasację na korzyść skazanego od rzeczonego wyroku nakazowego wniósł Prokurator Generalny, zarzucając rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisu prawa karnego materialnego, a mianowicie art. 94 § 1 k.w., polegające na wymierzeniu P. P. K. na podstawie tego przepisu kary 1 miesiąca ograniczenia wolności polegającej na wykonywaniu nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 40 godzin, w sytuacji, gdy wykroczenie to zagrożone jest jedynie karą grzywny. Kasacja jest oczywiście zasadna. Zgodnie z art. 9 § 2 k.w. „jeżeli jednocześnie orzeka się o ukaraniu za dwa lub więcej wykroczeń, wymierza się łącznie karę w granicach zagrożenia określonych w przepisie przewidującym najsurowszą karę, co nie stoi na przeszkodzie orzeczeniu środków karnych na podstawie innych naruszonych przepisów.” W zaskarżonym wyroku nakazowym jako podstawę wymiaru kary wskazano art. 94 § 1 k.w., który jednak przewiduje jedynie możliwość orzeczenia kary grzywny, skutkiem czego brak było normatywnych podstaw do wymierzenia kary ograniczenia wolności. W tym stanie rzeczy nie budzi wątpliwości zasadność zarzutu naruszenia prawa materialnego, tj. art. 94 § 1 k.w., które w oczywisty sposób miało istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji.