II KK 395/21

Sygn. akt II KK 395/21 POSTANOWIENIE Dnia 6 października 2021 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Rafał Malarski na posiedzeniu bez udziału stron (art. 535 § 3 k.p.k.), po rozpoznaniu w dniu 6 października 2021 r., sprawy M. R. skazanego z art. 286 § 1 k.k. i in. z powodu kasacji obrońcy od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 26 lutego 2021 r., sygn. akt VI Ka (…), zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w O. z dnia 20 maja 2019 r., sygn. akt II K (…), p o s t a n o w i ł: 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną; 2. obciążyć skazanego kosztami sądowymi za postępowanie kasacyjne; 3. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz obrońcy z urzędu adw. P. Adwokacka Spółka Partnerska w W.– kwotę 442,80 zł (czterysta czterdzieści dwa złote i osiemdziesiąt groszy) – w tym 23% VAT- tytułem wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie kasacji na rzecz skazanego M. R.. UZASADNIENIE Sąd Rejonowy w O., wyrokiem z 20 maja 2019 r., wymierzył M. R. sześć jednostkowych kar za przestępstwa z art. 275 § 1 k.k. (pkt I), z art. 284 § 2 k.k. (pkt II), z art. 286 § 1 k.k. w zb. z art. 270 § 1 k.k. (pkt III), z art. 286 § 1 k.k. w zb. z art. 270 § 1 k.k. (pkt IV), z art. 270 § 1 k.k. (pkt V), oraz z art. 286 § 1 k.k. w zb. z art. 2 270 § 1 k.k. (pkt VI) i orzekł wobec niego karę łączną 6 lat pozbawienia wolności i karę łączną grzywny. Sąd Okręgowy w W., wyrokiem z 26 lutego 2021 r., zmienił zaskarżony apelacjami oskarżonego (żądał uznania jego zachowań za jeden czyn ciągły z art. 12 k.k. albo przyjęcia instytucji ciągu przestępstw z art. 91 k.k.) i obrońcy (kwestionował winę i wysokość kary) wyrok pierwszoinstancyjny między innymi przez uznanie, że przestępstwa z punktów IV i VI stanowiły ciąg dwóch przestępstw i - przyjmując za podstawę skazania art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. - wymierzył za to oskarżonemu karę roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę; ukształtował na nowo karę łączną w wysokości 5 lat pozbawienia wolności i karę łączną grzywny. Kasację od wyroku Sądu Okręgowego wniósł obrońca. Podniósł w niej zarzut rażącego i mającego istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 91 § 1 i 2 k.k. w zw. z art. 85 § 1 k.k., przez ich niezastosowanie i niepołączenie w ramach zastosowanego ciągu przestępstw także czynu zabronionego z punktu II wyroku i w konsekwencji zażądał uchylenia obu wyroków i przekazania sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Okręgowej w W. wniósł o oddalenie jej jako oczywiście bezzasadnej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja okazała się oczywiście bezzasadna. W orzecznictwie Sądu Najwyższego nie ma wątpliwości ani rozbieżności co do interpretacji brzmienia art. 91 § 1 k.k. Z przepisu tego wynika, iż każde z przestępstw należących do zbiegu musi wyczerpywać znamiona ustawowe tego samego typu czynu zabronionego. Przyjmuje się, że tożsamość kwalifikacji prawnej oznacza, iż nie składają się na ciąg przestępstwa kwalifikowane z różnych przepisów (zob. post. SN z 6 listopada 2018 r., III K 475/17). Połączenie więc przez Sąd odwoławczy w ramach ciągu przestępstw czynów opisanych w punktach IV i VI wyroku Sądu pierwszoinstancyjnego (w obydwu wypadkach chodziło o czyn zabroniony z art. 286 § 1 k.k. w zb. z art. 270 § 1 k.k.) było nie tylko możliwe, ale wręcz konieczne (czyny te zbliżone były do siebie w sensie i czasowym, i rodzajowym). Natomiast całkowicie nie do przyjęcia był schemat zaproponowany w kasacji przez obrońcę, mianowicie połączenia ciągiem oszustwa i fałszerstwa 3 materialnego z przywłaszczeniem rzeczy powierzonej. Są to całkowicie odmienne typy przestępstw, kwalifikowane z różnych przepisów i nie podlegające połączeniu w zaproponowany sposób. Dlatego Sąd Najwyższy oddalił kasację w trybie określonym w art. 535 § 3 k.p.k., a kosztami sądowymi za postępowanie kasacyjne obciążył skazanego (art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 637a k.p.k.).