II KK 435/20

Sygn. akt II KK 435/20 POSTANOWIENIE Dnia 27 stycznia 2021 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Włodzimierz Wróbel po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 27 stycznia 2021 r., na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. sprawę R. O., w stosunku do którego orzeczono karę łączną, z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego, od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 21 lipca 2020 r., sygn. akt II AKa (…), zmieniającego wyrok łączny Sądu Okręgowego w W. z dnia 23 maja 2019 r., sygn. akt V K (…), p o s t a n a w i a: 1) oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną; 2) zwolnić skazanego z kosztów sądowych postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wyrokiem łącznym Sądu Okręgowego w W. z dnia 23 maja 2019 r. (sygn. akt V K (…)) połączono kary orzeczone wobec R. O. zapadłe w sprawie przed Sądem Okręgowym w W. pod sygnaturą V K (…) oraz przed Sądem Rejonowym w O. pod sygnaturą II K (…) wymierzono karę łączną 5 lat i 4 miesięcy pozbawienia wolności. Wyrok ten został zmieniony (w zakresie irrelewantnym dla kasacji w sprawie niniejszej) wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 21 lipca 2020 r. (sygn. akt II AKa (…)), a w zakresie istotnym dla kasacji – utrzymany w mocy. 2 Od powyższego prawomocnego orzeczenia kasację wniósł obrońca skazanego, zarzucając przedmiotowemu wyrokowi „rażące naruszenie prawa, które mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie przepisu art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. polegające na nienależytym rozważeniu i nie odniesieniu się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do każdego z zarzutów zawartych w apelacji obrońcy skazanego i nieustosunkowanie się do argumentacji zawartej w ich uzasadnieniu, co skutkowało niezasadnym zaakceptowaniem ustaleń Sądu Okręgowego w W.” Podnosząc powyższy zarzut skarżący wniósł o uchylenie wyroku Sądu Apelacyjnego w (…), z w zaskarżonym zakresie i przekazanie sprawy - w tym zakresie - do ponownego rozpoznania. Prokurator w odpowiedzi na kasację wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. Sąd Najwyższy zważył co następuje. Na wstępie zaznaczyć wypada, że zarzuty kasacyjne są powtórzeniem zarzutów apelacyjnych jedynie zmodyfikowanych przez odwołanie się do art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. Wszystkie kwestie podnoszone w kasacji były przedmiotem rozpoznania przez Sąd odwoławczy, zatem stanowić będzie ono punkt odniesienia dla oceny skuteczności kasacji. Podkreślić w tym miejscu należy, że rażące naruszenie prawa, mogące mieć istotny wpływ na treść orzeczenia, zachodzi wówczas, gdy jest ono niewątpliwe i oczywiste, przy czym chodzi tutaj nie tyle o łatwość stwierdzenia danego uchybienia, ile o jego rangę i natężenie stopnia nieprawidłowości oraz zasadniczy wpływ tego uchybienia na treść orzeczenia odwoławczego (podobnie Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z 29 maja 2012 r., II KK 106/12, OSNKW 2012). Kasacja, zwłaszcza z uwagi na konieczność jej sporządzenia przez podmiot profesjonalny, nie może sprowadzać się jedynie do wykazania niezadowolenia z prawomocnego rozstrzygnięcia sądu, ale wskazać konkretnie wady orzeczenia, których charakter jest tak dalece widoczny, że pomimo prawomocności tegoż rozstrzygnięcia musi ono zostać wzruszone. 3 Cała kasacja sprowadza się de facto do wskazania jednym zdaniem w jej uzasadnieniu (s. 2), że w opinii obrońcy rzekome niedostateczne rozpoznanie jego zarzutu pominięcia w procedurze orzekania kary łącznej dwóch opinii o skazanym stanowiło rażące naruszenie prawa procesowego. Pozostałe fragmenty uzasadnienia obejmują albo ekstensywnie przytaczane orzecznictwo sądowe, albo rozważania o zasadach wymiaru kary. Kasacja nie zawiera jakiegokolwiek merytorycznego argumentu, który mógłby zostać poddany krytycznej analizie przez sąd kasacyjny. Wobec powyższego należało orzec jak w sentencji.