II KK 516/23

II KK 516/23 POSTANOWIENIE Dnia 21 grudnia 2023 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Włodzimierz Wróbel po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 21 grudnia 2023 r., na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. sprawy D.C., w sprawie o odszkodowanie i zadośćuczynienie z tytułu niewątpliwie niesłusznego zatrzymania z powodu kasacji pełnomocnika wnioskodawczyni od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 20 kwietnia 2023 r., sygn. akt II AKa 116/22, utrzymującego wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 7 grudnia 2021 r, sygn. akt XII Ko 74/21, p o s t a n a w i a: 1) oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną; 2) zwolnić wnioskodawczynię z kosztów sądowych postępowania kasacyjnego. WZ UZASADNIENIE Wyrokiem Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 7 grudnia 2021 r. (sygn. akt XII Ko 74/21) zasądzono od Skarbu Państwa na rzecz D. C. kwotę 10.000 złotych z ustawowymi odsetkami od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty tytułem zadośćuczynienia za krzywdę doznaną z tytułu niewątpliwie niesłusznego zatrzymania w dniach 6 grudnia 2018 roku godzina 6.25 - 7 grudnia 2018 roku godzina 17.45 w sprawie Prokuratury Regionalnej w Szczecinie sygn. akt II KK 516/23 2 […], a w pozostałym zakresie wniosek oddalono. Wyrok ten został utrzymany w mocy wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 20 kwietnia 2023 r. (sygn. akt II AKa 116/22). Od powyższego prawomocnego orzeczenia kasację na niekorzyść D. C. wniósł pełnomocnik Skarbu Państwa – Prokuratury Regionalnej w Szczecinie, zarzucając wyrokowi „rażące i mające istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku naruszenie przepisów postępowania - art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. i art. 552 § 4 k.p.k. polegające na zaniechaniu rzetelnej kontroli odwoławczej poprzez nienależyte rozważenie wszystkich zarzutów podniesionych w apelacji pełnomocnika Prokuratury Regionalnej w Szczecinie od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 7 grudnia 2021 r. (sygn. akt XII Ko 74/21), wyrażające się w konsekwencji także brakiem ustosunkowania się do nich w treści uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia i ograniczeniem się przez Sąd ad quem do zawarcia w nim twierdzeń ogólnikowych, powierzchownych i lakonicznych , w tym bezzasadne wskazanie, że w apelacji nie naprowadzono skutecznie takich okoliczności, które mogłyby zasadnie podważyć zapatrywanie Sądu l-szej instancji, a w konsekwencji wskazanych rażących naruszeń przepisów prawa - zaakceptowanie przez Sąd Apelacyjny w Warszawie błędnego stanowiska Sądu l-szej instancji , co do tego, że: - zatrzymanie D. C. było niewątpliwie niesłuszne w rozumieniu art. 552 § 4 k.p.k., co skutkowało niezasadnym uwzględnieniem wniosku o zadośćuczynienie, podczas gdy rzetelna, zgodna z zasadami logiki i doświadczenia życiowego ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego powinna doprowadzić do przyjęcia, że decyzja organów ścigania o zatrzymaniu D. C. była uzasadniona zebranym w sprawie karnej materiałem dowodowym i ustalonymi na jego podstawie okolicznościami, podjęta na podstawie przepisów prawa i w jego granicach - co wykluczało uznanie zatrzymania za niewątpliwie niesłuszne; w wyniku zatrzymania doszło do powstania u wnioskodawczyni krzywdy w rozmiarach uzasadniających zasądzenie na jej rzecz kwoty 10.000 zł, co skutkowało niezasadnym uwzględniłem wniosku o zadośćuczynienie, a także doprowadziło do bezpodstawnego II KK 516/23 3 wzbogacenia D. C., zaś motywy takiego stanowiska Sądu ad quem, tj. utrzymania orzeczenia Sądu pierwszej instancji uznającego kwotę 10.000 zł za sumę stanowiącą odpowiednie zadośćuczynienie, nie zostały w najmniejszym stopniu omówione w uzasadnieniu skarżonego orzeczenia”. Skarżący wniósł o uchylenie wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 20 kwietnia 2023 r. sygn. akt II AKa 116/22 w całości i przekazanie sprawy Sądowi odwoławczemu do ponownego rozpoznania. Prokurator wniósł o oddalenie kasacji jako oczywiście bezzasadnej. Sąd Najwyższy zważył co następuje. Kasacja okazała się oczywiście bezzasadna. Wbrew twierdzeniom skarżącego (dość lakonicznie przedstawionym w uzasadnieniu kasacji) Sąd odwoławczy prawidłowo odczytał zakres apelacji i dostrzegł, że ogniskuje się ona wokół polemiki z uznaniem przez Sąd I instancji niezasadności zatrzymania. Przytacza kluczowe ustalenia w tym zakresie, podzielając zapatrywanie Sądu Okręgowego. Chodzi m.in. o kwestie ustabilizowanego trybu życia, pełnione funkcje i wykonywany zawód, nieposzlakowaną opinię zatrzymanej, które przeczyły założeniu o potencjalnym utrudnianiu czynności procesowych. Sąd w sposób niebudzący wątpliwości rozwija ten wątek i szczegółowo pochyla się nad każdym zagadnieniem. Zasadnie uznał, że apelacja ma w istocie charakter polemiczny i nie przedstawia argumentów za naruszeniem wskazanych w jej petitum zarzutów. W istocie to samo można powiedzieć o kasacji. Brak w jej uzasadnieniu merytorycznej krytyki orzeczenia Sąd odwoławczego w perspektywie standardu kontroli apelacyjnej, która przekonywałaby o rażącym naruszeniu wskazanych przepisów procedury karnej, które miało dodatkowo istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. W odniesieniu zaś do zarzutu związanego z wysokością zasądzonego zadośćuczynienia, Sąd Najwyższy podziela wielokrotnie wyrażony w orzecznictwie pogląd, że o rażącym naruszeniu prawa można zaś twierdzić w tych przypadkach, kiedy zasądzona kwota odbiega od rozmiaru poniesionej krzywdy w sposób rażący, jaskrawy, niedający się wprost pogodzić z poczuciem sprawiedliwości. W tym przypadku Sąd odwoławczy w II KK 516/23 4 sposób prawidłowy ocenił, że wysokość zadośćuczynienia zasądzona przez Sąd i instancji jest adekwatna. W kasacji nie można odnaleźć argumentów, które ukazywałyby rozstrzygnięcie w tym zakresie jako rażąco naruszające zasady logiki. Wobec polemicznego w istocie charakteru kasacji, należało orzec jak w sentencji. [PGW] [ał]