II KK 57/24

II KK 57/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 kwietnia 2024 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Waldemar Płóciennik (przewodniczący) SSN Eugeniusz Wildowicz SSN Paweł Wiliński (sprawozdawca) Protokolant Klaudia Binienda w sprawie S. S. skazanego za czyn z art. 207 § 1 k.k. w zb. z art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w trybie art. 535 § 5 k.p.k. na posiedzeniu w dniu 10 kwietnia 2024 r., kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść skazanego od wyroku Sądu Rejonowego w Radomiu z dnia 30 listopada 2023 r., sygn. akt II K 1842/23 na podstawie art. 535 § 5 k.p.k. uchyla zaskarżony wyrok w zakresie braku rozstrzygnięcia o okresie obowiązywania środka karnego w postaci zakazu zbliżania się do pokrzywdzonej i w tym zakresie przekazuje sprawę Sądowi Rejonowemu w Radomiu do ponownego rozpoznania. UZASADNIENIE II KK 57/24 2 Sąd Rejonowy w Radomiu wyrokiem z dnia 30 listopada 2023 r., sygn. akt II K 1842/23, uznał S. S. za winnego czynu z art. 207 § 1 k.k. w zb. z art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., za który wymierzył mu karę 10 miesięcy pozbawienia wolności, warunkowo zawieszając jej wykonanie na okres próby wynoszący 3 lata i oddał oskarżonego w tym czasie pod dozór kuratora. W punkcie V. wyroku orzekł wobec skazanego środek karny w postaci zakazu zbliżania się do pokrzywdzonej A. S. na odległość 50 m z wyłączeniem budynków Sądu i Prokuratury. Wobec braku zaskarżenia wyrok ten uprawomocnił się w dniu 6 grudnia 2023 r. Od tego wyroku kasację na korzyść oskarżonego S. S. złożył Prokurator Generalny, zaskarżając wyrok w zakresie orzeczenia o środku karnym z art. 41a § 1 k.k. (pkt V części dyspozytywnej) oraz zarzucając: „rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 43 § 1 k.k. w zw. z art. 41a § 1 k.k. w zw. z art. 39 pkt 2b k.k. polegające na orzeczeniu wobec oskarżonego S. S. środka karnego w postaci zakazu zbliżania się do pokrzywdzonej A. S. na odległość 50 metrów z wyłączeniem budynków Sądu i Prokuratury bez wskazania okresu obowiązywania tego środka, podczas gdy przepis art. 43 § 1 k.k. wskazuje, że zakazy wymienione w art. 39 pkt 2 - 2b k.k. orzeka się w latach, od roku do lat 15. co obliguje sąd do określenia czasookresu obowiązywania środków karnych”. Podnosząc ten zarzut, skarżący wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi Rejonowemu w Radomiu do ponownego rozpoznania. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja Prokuratora Generalnego jest oczywiście zasadna, co pozwala na jej uwzględnienie w całości na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k. Sąd Rejonowy, orzekając wobec oskarżonego S. S. w pkt V sentencji wyroku, na podstawie art. 41a § 1 k.k. środek karny w postaci zakazu zbliżania się do pokrzywdzonej A. S. na odległość 50 metrów z wyłączeniem budynków Sądu i Prokuratury (k. 98v), pominął wynikający z treści art. 43 § 1 k.k. obowiązek określenia czasu obowiązywania tego zakazu, nadając mu tym samym charakter bezterminowy. II KK 57/24 3 Uchybienie to niewątpliwie ma istotny wpływ na treść wyroku, bowiem niewskazanie okresu obowiązywania środka karnego powoduje, że takie orzeczenie jest mniej korzystne dla oskarżonego, aniżeli w przypadku, gdyby doszło do prawidłowego zastosowania norm prawa karnego materialnego, nawet w sytuacji określenia okresu obowiązywania tego środka w maksymalnym wymiarze. W orzecznictwie słusznie wskazuje się także na to, że „Ustawowy wymóg określenia w wyroku, jak długo zakaz ma trwać, wyklucza możliwość precyzowania dopiero w postępowaniu wykonawczym okresu zakazu. Czasu obowiązywania zakazu nie da się więc określić wykorzystując dyspozycję art. 13 § 1 k.k.w. i zasadę in dubio pro reo” (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 listopada 2008 r., sygn. akt V KK 256/08). Ze względu na to, że przedmiotowa kasacja dotyczy uchybienia Sądu meriti polegającego jedynie na zlekceważeniu obowiązku ustalenia okresu obowiązywania środka karnego, nie kwestionuje zaś zasadności samego orzeczenia o środku karnym w postaci zakazu zbliżania się do pokrzywdzonej w przedmiotowej sprawie, zaskarżony wyrok należało uchylić w zakresie braku rozstrzygnięcia o okresie obowiązywania tego środka i sprawę skazanego w tym zakresie przekazać do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Radomiu, który, uwzględniając powyższe rozważania, wyda stosowne rozstrzygnięcie zgodnie z prawem. Z tych wszystkich względów, Sąd Najwyższy orzekł jak w wyroku. [J.J.] [ms] Eugeniusz Wildowicz Waldemar Płóciennik Paweł Wiliński