II KK 61/23

II KK 61/23 POSTANOWIENIE Dnia 9 maja 2023 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marek Motuk w sprawie M. C. skazanego wyrokiem łącznym po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 9 maja 2023 r. na posiedzeniu bez udziału stron wniosku obrońcy o wstrzymanie wykonania wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 22 czerwca 2022 r., sygn. akt II AKa 279/21 utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie z dnia 11 maja 2021 r., sygn. akt V K 41/21 na podstawie art. 532 § 1 k.p.k. a contrario p o s t a n o w i ł nie uwzględnić wniosku. UZASADNIENIE W kasacji obrońcy skazanego M. C., wniesionej od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 22 czerwca 2022 r., sygn. akt II AKa 279/21, sformułowany został wniosek o wstrzymanie wykonania orzeczenia. W uzasadnieniu wniosku obrońca odwołała się do zasadności i doniosłości podniesionych zarzutów kasacyjnych oraz wskazała na okoliczność przebywania M. C. na terenie Wielkiej Brytanii oraz zainicjowania postępowania w przedmiocie wydania skazanego stronie polskiej przez organy brytyjskie. Obrońca podniosła, że na terenie Wielkiej Brytanii znajduje się ośrodek życiowy skazanego, w którym prowadzi on ustabilizowane życie rodzinne, prywatne i zawodowe. Aktualnie jest on II KK 61/23 2 jedynym żywicielem swojej rodziny oraz realizuje ciążące na nim obowiązki alimentacyjne. W ocenie obrońcy, „brak wstrzymania wykonania kary – wiążący się dla M. C. z możliwością ekstradycji do Polski, pociągałby za sobą wyjątkowo dolegliwe i w zasadzie nieodwracalne skutki”. Zaznaczono też, że skazany dobrowolnie zgłosił się do brytyjskich organów ścigania by umożliwić wykonanie nakazu aresztowania. Ta okoliczność – zdaniem obrony – dowodzi, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia nie będzie miało negatywnego wpływu na możliwość ewentualnego późniejszego wykonania kary. Sąd Najwyższy rozważył, co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 532 § 1 k.p.k., w razie wniesienia kasacji Sąd Najwyższy może wstrzymać wykonanie zaskarżonego orzeczenia, jak też innego orzeczenia, którego wykonanie zależy od rozstrzygnięcia kasacji. W utrwalonym orzecznictwie Sąd Najwyższy przyjmuje stanowisko, że podstawą uprawniającą do odstąpienie od zasady wykonalności orzeczenia z chwilą jego uprawomocnienia (art. 9 k.k.w.) – i tym samym zastosowania instytucji z art. 532 § 1 k.p.k. – są nieodwracalnie niekorzystne dla skazanego skutki, które mogą wystąpić w sytuacji, gdy orzeczenie jest, lub ma być wykonane. Nie mogą natomiast stanowić przyczyny wstrzymania wykonania orzeczenia okoliczności, które związane są z ciężkimi skutkami dla skazanego, wynikającymi z wykonania orzeczenia (por. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 czerwca 2005 r., sygn. akt II KK 410/04). Przy rozpoznawaniu wniosku o wstrzymanie wykonania orzeczenia należy również uwzględnić rangę zarzutów podniesionych w kasacji oraz ich widoczną zasadność, a w związku z tym wysokie prawdopodobieństwo uwzględnienia kasacji (por. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 sierpnia 2014 r., sygn. akt V KK 145/14). Odnosząc się do powyższych uwag, stwierdzić należy, że wstępna kontrola kasacji wniesionej w niniejszej sprawie, nie daje podstaw do jednoznacznego uznania przedstawionych w niej zarzutów za oczywiście zasadne, a tym samym przyjęcia wysokiego prawdopodobieństwa uwzględnienia kasacji. Stanowiska skarżącej nie podzielił również prokurator, na którym ciąży prawny obowiązek podejmowania czynności procesowych w każdym przypadku rażącego i II KK 61/23 3 oczywistego naruszenia prawa. W tym zatem aspekcie wniosek o wstrzymanie wykonania orzeczenia nie zawiera podstaw do jego uwzględnienia. Podkreślić jednak należy, że dokonana na tym etapie analiza wniesionej kasacji nie przesądza o kierunku ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd Najwyższy, które to rozstrzygnięcie musi być poprzedzone pogłębioną analizą i oceną podniesionych zarzutów kasacyjnych. Natomiast okoliczności odnoszące się do względów osobistych i rodzinnych skazanego, same w sobie nie mogą być podstawą wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia, albowiem tego rodzaju okoliczności nie są przydatne do oceny zasadności podniesionych zarzutów kasacyjnych. Wypada zauważyć, że prezentowane w tym przedmiocie argumenty mogą uzasadniać zastosowanie odpowiednich instytucji, które ustawodawca przewidział w Kodeksie karnym wykonawczym. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu. [P.Ł.]