II KK 8/13

Sygn. akt II KK 8/13 POSTANOWIENIE Dnia 21 lutego 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tomasz Grzegorczyk w sprawie I. R. uniewinnionej od zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 294 § 1 kk w zw. z art. 18 § 1 kk po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk w dniu 21 lutego 2013 r., kasacji, wniesionej poprzez swego pełnomocnika przez oskarżycielkę subsydiarną A. F., od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 26 września 2012 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego z dnia 18 maja 2012 r., oddala kasację jako oczywiście bezzasadną, obciążając oskarżycielkę subsydiarną kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Sprawa ta toczyła się na skutek wniesienia, po uprzednim dwukrotnym umorzeniu przez prokuratora postępowania przygotowawczego, subsydiarnego aktu oskarżenia przez osobę uznaną za pokrzywdzoną zachowaniem przestępnym, o którym powiadomiła ona organy ścigania. Subsydiarny akt oskarżenia zarzucał przestępstwo, które pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej kwalifikował jako czyn z art. 286 § 1 w zw. z art. 294 § 1 i art. 18 § 1 k.k. Orzekający w tej sprawie Sąd Okręgowy uniewinnił oskarżoną od popełnienia zarzucanego jej czynu, a Sąd Apelacyjny, po rozpoznaniu środka odwoławczego wniesionego przez pełnomocnika oskarżycielki, utrzymał w mocy zaskarżony wyrok. 2 Wywiedziona w tej sprawie przez pełnomocnika subsydiarnej oskarżycielki posiłkowej kasacja, okazała się być w oczywistym stopniu bezzasadną, dlatego też oddalono ją na posiedzeniu bez udziału stron, stosownie do art. 535 § 3 k.p.k. Jej autor podniósł bowiem pod adresem Sądu odwoławczego dokładne tożsame zarzuty z tymi, jakie wysunął w apelacji, a mianowicie obrazę art. 170 § 2 k.p.k. przez niezasadne oddalenie w postępowaniu pierwszoinstancyjnym dwóch wniosków dowodowych oraz art. 366 § 1 k.p.k. przez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy istotnych dla jej rozstrzygnięcia i licznych błędów w ustaleniach faktycznych (por. k. 813-814 akt V K 125/10 i k. 2-3 akt SN). Nie zarzuca on przy tym bynajmniej, aby Sąd Apelacyjny obraził art. 433 § 2 k.p.k. przez nierozpoznanie wszystkich zarzutów środka odwoławczego lub naruszył art. 457 § 3 k.p.k. w wyniku niewyjaśnienia powodów, dla których uznał zarzuty apelacji za niezasadne. Skarżący uważa zatem, że Sąd odwoławczy dopełnił wymogów przewidzianych przez przepisy procedury karnej, a mimo to zarzuca mu naruszenia tejże procedury, choć chodzi o rzekomą obrazę prawa procesowego w instancji pierwszej, która była przedmiotem apelacji i odnośnie której Sąd odwoławczy obszernie się wypowiedział. Autorowi kasacji należy przypomnieć – choć wydawałoby się, że po 17 latach od powrotu do postępowania karnego instytucji kasacji podmiot fachowy powinien o tym wiedzieć - iż ten nadzwyczajny środek zaskarżenia służy w sprawach karnych od prawomocnego orzeczenia sądu odwoławczego kończącego postępowanie, i to pod adresem tego sądu i postępowania drugoinstancyjnego, można jedynie wysuwać w niej zarzuty, stosownie do art. 523 § 1 k.p.k. Tego skarżący jednak nie uczynił, ponawiając zarzuty apelacji i nie uwzględniając obszernej argumentacji Sądu odwoławczego co do niezasadności każdego z nich (k. 857-863). Tym samym nie budzi najmniejszej wątpliwości, że skarga ta w oczywistym stopniu jest skargą niezasadną, jako że uchybienia, o których w niej mowa w ogóle nie miały miejsca w tym postępowaniu. Oddalając tę skargę z powyższego powodu, Sąd Najwyższy, stosownie do art. 636 § 1 w zw. z art. 518 k.p.k., obciążył subsydiarną oskarżycielkę posiłkową sądowymi kosztami postępowania kasacyjnego. Mając zaś na uwadze sposób formułowania zarzutów tej kasacji, zdecydowano o sporządzeniu z urzędu uzasadnienia tego rozstrzygnięcia. 3