II KKN 157/98

Sygn. akt II KKN 157/98 P O S T A N O W I E N I E Dnia 20 grudnia 2000 r. Sąd Najwyższy w Warszawie - Izba Karna na rozprawie w składzie następującym: Przewodniczący: Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego Lech Gardocki Sędziowie: SSN Lidia Misiurkiewicz SSN Jacek Sobczak (spr.) Protokolant: Kamila Różańska przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Krzysztofa Parchimowicza po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2000 r. sprawy R. H. skazanego z art. 182 § 1 kk z 1969 r. z powodu kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego (PR IV KnP […]) od wyroku Sądu Rejonowego w Ł. z dnia 30 kwietnia 1997 r., sygn. VII K […] 1) oddala kasację 2) kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciąża Skarb Państwa 2 U Z A S A D N I E N I E Sąd Rejonowy w Ł. wyrokiem z dnia 30 kwietnia 1997 r. (sygn. akt VII K […]) uznał R. H. za winnego tego, że w dniu 22 kwietnia 1996 r. w Ł. naruszył nietykalność cielesną J. W., w ten sposób, że pchnął go rękoma w klatkę piersiową. Stwierdzając, że czynem swoim R. H. wyczerpał znamiona przestępstwa z art. 182 § 1 kk z 1969 r. skazano R. H. na karę jednego roku i dwóch miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawiesił na okres trzech lat. Wyrok ten nie został zaskarżony i uprawomocnił się w pierwszej instancji. Od wspomnianego wyroku kasację wywiedzioną w dniu 1 kwietnia 1998 r. (PR IV KnP […]) wniósł Prokurator Generalny, zaskarżając wyrok na korzyść skazanego, w części dotyczącej orzeczenia o karze. Prokurator zarzucił rażące naruszenie art. 182 § 1 dkk polegające na wymierzeniu R. H. za przypisane przestępstwo kary pozbawienia wolności powyżej górnej granicy ustawowego zagrożenia. W konkluzji Prokurator Generalny wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez wymierzenie R. H. jednego roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres trzech lat. Sąd Najwyższy zważył co następuje. Kasacja Prokuratora Generalnego okazała się niezasadna. Bezspornym w przedmiotowej sprawie jest, iż górna granica ustawowego zagrożenia za czyn z art. 182 § 1 d.kk co do którego skazany R. H. został uznany za winnego wynosi jeden rok. Wymierzenie skazanemu kary jednego roku i dwóch miesięcy było w tej sytuacji naruszeniem dyspozycji wspomnianego przepisu. W tym stanie rzeczy wniesienie kasacji przez Prokuratora Generalnego było celowe i uzasadnione. Pamiętać jednak należy, iż wykonanie orzeczonej kary zostało wobec R. H. warunkowo zawieszone 3 na okres lat trzech. W chwili wyrokowania przez Sąd Najwyższy upłynął już okres zawieszenia a skazanie zostało zatarte z mocy prawa. W tej sytuacji uwzględnienie wniesionej kasacji wywołałoby dla skazanego skutki wysoce niekorzystne. Mając to na względzie należało kasację oddalić. O kosztach orzeczono na podstawie art. 638 kpk. aw f/ak