II KO 107/19

Izba Karna2020-02-19

Skład orzekający: Barbara Skoczkowska

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy w sytuacji, gdy pokrzywdzonym w sprawie karnej jest sąd, którego pracownicy są sędziami orzekającymi w tej sprawie, a prezes tego sądu jest podmiotem uprawnionym do reprezentacji sądu, istnieją podstawy do przekazania sprawy innemu sądowi równorzędnemu ze względu na dobro wymiaru sprawiedliwości?
Ratio decidendi
Sąd Najwyższy nie uwzględnił wniosku o przekazanie sprawy innemu sądowi, uznając, że argumenty oparte na pokrzywdzeniu sądu, którego pracownicy orzekają w sprawie, nie są wystarczające. Dobro wymiaru sprawiedliwości uzasadnia przekazanie sprawy tylko wtedy, gdy istnieją realne okoliczności wpływające na swobodę orzekania lub stwarzające uzasadnione przekonanie o braku warunków do obiektywnego rozpoznania sprawy. W niniejszej sprawie pokrzywdzonym jest Skarb Państwa, a nie sam sąd.
Stan faktyczny
Sąd Rejonowy w R. wystąpił do Sądu Najwyższego z wnioskiem o przekazanie sprawy karnej dotyczącej oskarżonego I. S. innemu sądowi równorzędnemu ze względu na dobro wymiaru sprawiedliwości. Argumentowano, że pokrzywdzonym w sprawie jest sąd, którego pracownicy są sędziami orzekającymi, a prezes sądu jest podmiotem reprezentującym sąd, co może budzić wątpliwości co do bezstronności. Sąd Najwyższy rozpoznał wniosek.
Rozstrzygnięcie
Sąd Najwyższy postanowił nie uwzględnić wniosku Sądu Rejonowego o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu.

Pełny tekst orzeczenia

Sygn. akt II KO 107/19 POSTANOWIENIE Dnia 19 lutego 2020 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Barbara Skoczkowska po rozpoznaniu w Izbie Karnej, na posiedzeniu w dniu 19 lutego 2020 r. w sprawie I. S. oskarżonego o popełnienie przestępstwa z art. 300 § 2 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. wniosku Sądu Rejonowego w R. o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, na podstawie art. 37 k.p.k. postanowił: nie uwzględnić wniosku. UZASADNIENIE Sąd Rejonowy w R. postanowieniem z dnia 3 grudnia 2019 r., wystąpił do Sądu Najwyższego z inicjatywą przekazania sprawy o sygn. akt II K […], dotyczącej oskarżonego I. S. innemu równorzędnemu sądowi z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Wniosek Sądu Rejonowego nie zasługuje na uwzględnienie. Dobro wymiaru sprawiedliwości, o którym mowa w art. 37 k.p.k., przemawia za przekazaniem sprawy, innemu niż miejscowo właściwy, sądowi równorzędnemu wówczas, gdy zaistnieją okoliczności, które mogą wywierać realny wpływ na swobodę orzekania lub stwarzać uzasadnione przekonanie o braku warunków do rozpoznania sprawy w sposób obiektywny. Sąd Rejonowy w R. nie wykazał, aby w przedmiotowej sprawie zaszyły wskazane powyżej okoliczności. Argumenty podniesione w uzasadnieniu wniosku, 2 iż pokrzywdzonym w przedmiotowej sprawie jest właściwy Sąd Rejonowy, którego pracownikami są orzekający w nim sędziowie, a Prezes tego Sądu będący ich przełożonym jest jednocześnie podmiotem uprawnionym do reprezentacji tego Sądu, co wzbudza przekonanie w opinii publicznej o barku możliwości bezstronnego rozpoznania tej sprawy, nie zasługują na uwzględnienie. Prezentując taki tok rozumowania wnioskujący sąd całkowicie pominął bowiem to, że w niniejszej sprawie I. S. został oskarżony o popełnienie przestępstwa z art. 300 § 2 k.k. wynikającego bezpośrednio z niewykonania prawomocnych orzeczeń Sądów Rejonowych w R. i S. , a więc nieuiszczenia prawomocnie orzeczonej kary grzywny, czy też kosztów sądowych. W tym wypadku pokrzywdzonym jest Skarb Państwa reprezentowany jedynie przez Prezesa Sądu Rejonowego w R.. Z tych też względów postanowiono jak w sentencji postanowienia.

Powiązane orzeczenia

Powołane przepisy

art. 300 § 2 KKart. 12 § 1 KKart. 37 KPK§ 2§ 1

Źródło: Baza Orzeczeń Sądu Najwyższego (sn.pl), pozyskano 16.07.2026. · PDF źródłowy