II KO 18/16

Sygn. akt II KO 18/16 POSTANOWIENIE Dnia 10 sierpnia 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Michał Laskowski w sprawie D. R. K. wobec którego wydano wyrok łączny po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 10 sierpnia 2016 r., wniosku skazanego o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (...) z dnia 1 czerwca 2012 r., sygn. II AKa (…), utrzymującym w mocy wyrok łączny Sądu Okręgowego w W. z dnia 29 lutego 2012 r., sygn. VIII K (…), na podstawie art. 545 § 3 k.p.k. p o s t a n o w i ł odmówić przyjęcia wniosku wobec jego oczywistej bezzasadności. UZASADNIENIE D. R. K. skazany został prawomocnie trzema wyrokami. Jego obrońca wniósł do Sądu Okręgowego w W. o wydanie wyroku łącznego. Wyrokiem łącznym Sądu Okręgowego w W. z dnia 29 lutego 2012 r., sygn. VIII K (…), wymierzono mu karę łączną 15 lat pozbawienia wolności oraz karę łączną 450 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 zł. Po rozpoznaniu apelacji obrońcy oskarżonego, Sąd Apelacyjny w (…), wyrokiem z dnia 1 czerwca 2012 r., sygn. II AKa (…), utrzymał w mocy zaskarżony wyrok. 2 W dniu 26 kwietnia 2016 r. do Sądu Apelacyjnego w (…) wpłynął wniosek skazanego o wznowienie postępowania w sprawie o wydanie wyroku łącznego oraz o ustanowienie obrońcy z urzędu w celu sporządzenia i podpisania wniosku. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Wniosek o wznowienie postępowania to jeden z nadzwyczajnych środków zaskarżenia przewidzianych w Kodeksie postępowania karnego. Dotyczy on prawomocnych orzeczeń i może doprowadzić do ich uchylenia i ponownego rozpoznania sprawy, ale na podstawie ściśle określonych w ustawie podstaw o wyjątkowym charakterze (zob. art. 540,k.p.k., art. 540a k.p.k., art. 540b k.p.k. i art. 542 § 3 k.p.k.). We wniosku należy wskazać (choćby ogólnie) na ewentualną podstawę wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem. Ustawa z dnia 27 września 2013 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2013 r., poz. 1247) wprowadziła do postępowania o wznowienie nową regulację zawartą w treści art. 545 § 3 k.p.k. Przepis ten, obowiązujący od dnia 1 lipca 2015 r. przewiduje obowiązek przeprowadzenia kontroli treści wniosku o wznowienie postępowania pod względem jego ewentualnej oczywistej bezzasadności. W wypadku stwierdzenia oczywistej bezzasadności wniosku należy podjąć decyzję o odmowie jego przyjęcia. W toku postępowania z art. 545 § 3 k.p.k. nie dochodzi zatem do merytorycznego rozpoznania wniosku, ani do badania jego zasadności pod kątem ewentualnych podstaw wznowienia, ale do badania wniosku o charakterze quasi formalnym, wstępnym, choć pod kątem hipotetycznej możliwości wznowienia. Dopiero po tym badaniu i stwierdzeniu braku podstaw do uznania wniosku za oczywiście bezzasadny przechodzi się do dalszych czynności prowadzących do merytorycznego rozpoznania wniosku, w tym do rozpoznania wniosku o ustanowienie obrońcy z urzędu. Wniosek skazanego nie zawiera żadnej argumentacji, która w jakikolwiek sposób mogłaby być powiązana z podstawami wznowienia postępowania. Lektura pism D.R.K. przekonuje, że złożony wniosek jest bezzasadny w stopniu oczywistym. Podstawą wznowienia postępowania nie może być ani ogólnikowe stwierdzenie, że w toku postępowania dopuszczono się przestępstw, bez choćby zbliżonego wyjaśnienia ich istoty, ani określenie, że irracjonalne orzekanie sędziów oparte było 3 na „irrealnych przesłankach”. Skazany w swoich pismach nie wyjaśnił, na czym działania te polegały i w jaki, choćby hipotetyczny, sposób miałyby stanowić podstawę wznowienia postępowania. W tym stanie rzeczy postanowiono jak w części dyspozytywnej.