II KO 2/21

Sygn. akt II KO 2/21 POSTANOWIENIE Dnia 16 lutego 2021 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Andrzej Tomczyk w sprawie z zażalenia M. P., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 16 lutego 2021 r. wniosku Sądu Rejonowego w W. o przekazanie sprawy innemu sądowi równorzędnemu, na podstawie art. 37 k.p.k. p o s t a n o w i ł przekazać sprawę do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w G.. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 30 października 2020 r. prokurator Prokuratury Rejonowej w W. odmówił wszczęcia śledztwa w sprawie: 1. Zaistniałego w dniu 2 czerwca 2020 r. przekroczenia uprawnień lub niedopełnienia obowiązków służbowych przez sędziego Sądu Rejonowego w W. orzekającego w I Wydziale Cywilnym w związku z wydanym wyrokiem zaocznym o sygn. I C (...), czym miał działać na szkodę interesu prywatnego M. P. oraz W. P., tj. o czyn z art. 231 § 1 k.k.; 2. Zaistniałego w dniu 16 czerwca 2020 r. przekroczenia uprawnień lub niedopełnienia obowiązków służbowych przez sędziego Sądu Rejonowego w W. orzekającego w II Wydziale Karnym w związku z wydanym postanowieniem o sygn. II Kp (...), czym miał działać na szkodę interesu prywatnego M. P. oraz W. P., 2 tj. o czyn z art. 231 § 1 k.k. Sprawcami opisanego czynu mieli być – według autora zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa - sędziowie Sądu Rejonowego w W., tj. A. K. oraz A. G.. W dniu 25 listopada 2020 r. zażalenie na to postanowienie złożył M. P.. Sąd Rejonowy w W., postanowieniem z dnia 30 grudnia 2020 r. zwrócił się do Sądu Najwyższego o przekazanie tej sprawy innemu sądowi równorzędnemu, motywując to faktem, iż sprawa będąca przedmiotem postępowania dotyczy zażalenia M. P., na postanowienie prokuratora o odmowie wszczęcia postępowania przygotowawczego, obejmującego czyny jakich mieli się dopuścić – zdaniem skarżącego - sędziowie Sądu Rejonowego w W.. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Nie budzi wątpliwości, że stosowanie przepisu art. 37 k.p.k. ma wyjątkowy charakter z uwagi na możliwość odstąpienia od właściwości miejscowej sądu. Przekazanie sprawy powinno nastąpić jedynie w sytuacji, gdy występują realne okoliczności, które mogą zagrażać, w wypadku rozpoznania sprawy przez sąd właściwy, dobru wymiaru sprawiedliwości. Za takie okoliczności można uznać tego rodzaju sytuacje, które mogą wywierać wpływ na swobodę orzekania lub stwarzać przekonanie, nawet mylne, o braku warunków do rozpoznania sprawy w sposób obiektywny (por.: postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 13 lipca 1995 r., III KO 34/95, OSNKW 1995, nr 9 -10, poz. 68 i z dnia 13 listopada 2008 r., IV KO 130/08, R-OSNKW 2008, poz. 2280). Wystąpienie takich okoliczności sygnalizuje w przedmiotowej sprawie Sąd Rejonowy w W., sprawa bowiem dotyczy zachowań sędziów Sądu Rejonowego w W., krytycznie ocenianych przez zawiadamiającego o popełnieniu przez nich przestępstwa – M. P.. Opisana sytuacja w odbiorze społecznym mogłaby wywołać przekonanie o możliwości braku obiektywizmu orzekających w tej sprawie sędziów Sądu Rejonowego w W.. W związku z tym Sąd Najwyższy, w pełni podzielając argumentację sądu występującego, zawartą w uzasadnieniu postanowienia, przekazał sprawę 3 dotyczącą M. P. Sądowi Rejonowemu w G., jako równorzędnemu Sądowi Rejonowemu w W..