II KO 41/18

Sygn. akt II KO 41/18 POSTANOWIENIE Dnia 22 listopada 2018 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Piotr Mirek w sprawie M. D. umieszczonego w zakładzie psychiatrycznym o wzmożonym zabezpieczeniu, po rozpoznaniu na posiedzeniu w Izbie Karnej w dniu 22 listopada 2018 r. wniosku M. D. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 18 sierpnia 2010r., sygn. akt II AKz […], utrzymującym w mocy postanowienie Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 9 lipca 2010 r., sygn. akt IV K […], na podstawie art. 545 § 3 k.p.k. p o s t a n o w i ł odmówić przyjęcia wniosku M. D. o wznowienie postępowania wobec jego oczywistej bezzasadności. UZASADNIENIE W dniu 6 sierpnia 2018 r. do Sądu Najwyższego przekazany został przez Sąd Okręgowy w Ł. wniosek M. D. o wyznaczenie obrońcy z urzędu do sporządzenia wniosku o wznowienie postępowania w sprawie tego Sądu o sygn. akt IV K […], zakończonej prawomocnym orzeczeniem Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 18 sierpnia 2010 r., sygn. akt II AKz […]. Uzasadniając ten wniosek M. D. stwierdził, iż w jego przekonaniu istnieją podstawy do wznowienia postępowania. Wobec tego, że wnioskodawca nie wskazał, na czym opiera swoje przekonanie i nie wskazał żadnej okoliczności świadczącej o wystąpieniu podstaw do wznowienia postępowania, zarządzeniem z dnia 13 sierpnia 2018 r. (doręczonym w dniu 20 sierpnia 2018 r. – k. 17), zawierającym pouczenie 2 o przesłankach wystąpienia z wnioskiem o wznowienie, wezwano M. D. do wskazania okoliczności, w oparciu o które domaga się przeprowadzenia postępowania przewidzianego w rozdziale 56 Kodeksu postępowania karnego. Do dnia posiedzenia okoliczności takich wnioskodawca nie ujawnił. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Wniosek M. D. jest oczywiście bezzasadny w związku z czym należało odmówić jego przyjęcia bez wzywania wnioskodawcy do uzupełnienia jego braków czy też wyznaczenia obrońcy z urzędu. Zgodnie z art. 545 § 3 k.p.k. sąd odmawia przyjęcia wniosku niepochodzącego od osoby wymienionej w § 2 art. 545 k.p.k. (tj. obrońcy lub pełnomocnika) bez wzywania do usunięcia jego braków formalnych, jeżeli z treści wniosku, w szczególności odwołującego się do okoliczności, które były już rozpoznawane w postępowaniu o wznowienie postępowania, wynika jego oczywista bezzasadność. Możliwość wydania wymienionej w powołanym przepisie decyzji procesowej, nie ogranicza się przy tym wyłącznie do tych wypadków, w których we wniosku o wznowienie podniesione zostały okoliczności będące już wcześniej przedmiotem rozpoznawania w postępowaniu o wznowienie postępowania. Użycie w treści art. 545 § 3 k.p.k. zwrotu „w szczególności” nie pozostawia wątpliwości, że jest to wskazanie przykładowe. Uznanie wniosku o wznowienie za oczywiście bezzasadny będzie więc miało miejsce również w sytuacjach, gdy w sposób oczywisty, rzucający się w oczy, wniosek ten oparty zostanie na innych podstawach niż te, które określone zostały w przepisach rozdziału 56 Kodeksu postępowania karnego (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 września 2015 r., II KO 49/15, LEX nr 1812335.). Stosowanie wskazanego przepisu uznać należy w związku z tym za konieczne także w tych wypadkach, w których sąd wznowieniowy w sposób niebudzący wątpliwości stwierdzi, że żadna ze wskazanych we wniosku okoliczności nie mieści się w katalogu przesłanek zawartych w art. 540 k.p.k., art. 540a k.p.k. lub art. 540b k.p.k. Taki właśnie charakter, a więc oczywiście bezzasadny, ma wniosek złożony przez skazanego M. D.. Domagając się wyznaczenia na potrzeby postępowania wznowieniowego obrońcy z urzędu nie wskazał on na jakiekolwiek okoliczności, 3 które stanowiłyby podstawę do wznowienia postępowania bądź na wniosek (art. 540 k.p.k., art. 540a k.p.k., art. 540b k.p.k.), bądź też ex officio (art. 542 § 3 k.p.k.). Zaistnienia takich podstaw nie tylko nie wskazuje, lale nawet nie sygnalizuje powołanie się przez wnioskodawcę na potrzebę omówienia taktyki procesowej z wyznaczonym mu obrońcą. Co więcej, podstawy takiej nie ujawnił będąc pouczonym przez Sąd Najwyższy o przesłankach wznowieniowych. Ponieważ katalog podstaw wznowieniowych jest ściśle określony, zaś skazany nie ujawnił żadnej okoliczności, która spełniałaby takie kryteria, konieczne było – bez rozpoznawania wniosku o wyznaczenie obrońcy z urzędu – orzeczenie, jak w części dyspozytywnej postanowienia.