II KO 58/58

SentencjaSąd Najwyższy w Izbie Karnej na posiedzeniu niejawnym uchwalił przedstawioną przez Sąd Wojewódzki w Białymstoku kwestię prawną wymagającą zasadniczej wykładni ustawy:"Czy w wypadku niezłożenia wniosku o sporządzenie na piśmie uzasadnienia wyroku (art. 337 § 1 k.p.k.) strona ma prawo założyć rewizję w terminie czternastu dni, bądź dwudziestu jeden dni, licząc od ogłoszenia sentencji wyroku lub od daty doręczenia odpisu sentencji wyroku, gdy ustawa takie doręczenie przewiduje" - rozstrzygnąć jak wyżej.Uzasadnienie faktyczneWedług art. 337 k.p.k. w brzmieniu wprowadzonym ustawą z dnia 28 marca 1958 r. (Dz. U. Nr 18, poz. 76) o zmianie przepisów postępowania karnego strona może złożyć pisemny wniosek o sporządzenie na piśmie uzasadnienia wyroku. Wniosek ten składa się do sądu, który wydał wyrok, w terminie zawitym siedmiu dni, licząc od daty ogłoszenia wyroku, a w razie wydania wyroku zaocznego (art. 348 k.p.k.) w brzmieniu ustalonym ustawą z dnia 28 kwietnia 1952 r. (Dz. U. Nr 25, poz. 170) oraz ustawą z dnia 28 marca 1958 r. (Dz. U. Nr 18, poz. 76) a także w razie, gdy oskarżony aresztowany i nie mający obrońcy nie był obecny podczas ogłoszenia wyroku (art. 212 k.p.k. w brzmieniu ustalonym ustawą z dnia 28 kwietnia 1952 r., Dz. U. Nr 25, poz. 170) oraz ustawą z dnia 28 marca 1958 r. (Dz. U. Nr 18, poz. 76) - od daty doręczenia odpisu sentencji wyroku.Przepis art. 337 § 1 k.p.k. ma przede wszystkim to znaczenie, iż sąd zwolniony zostaje od obowiązku uzasadnienia wyroku na piśmie, jeśli zainteresowana strona nie zgłosi w terminie określonym w tym przepisie wniosku o sporządzenie uzasadnienia. Zainteresowanie strony łączy się z reguły z kwestią jej uprawnienia do założenia rewizji (art. 360 k.p.k.) od części dyspozytywnych wyroku, obrażających jej prawo (art. 372, 373 § 3 k.p.k.). Rewizję wnosi się w terminie zawitym czternastu dni od doręczenia odpisu wyroku z uzasadnieniem. Niezłożenie w przepisanym terminie (art. 337 § 1 k.p.k.) wniosku o sporządzenie na piśmie uzasadnienia wyroku przekreśla zatem możność zaskarżenia tego wyroku (w zwykłym trybie). Jednakże brak byłoby wszelkiej logicznej podstawy do przyjęcia, iż założenie w tym terminie wprost samej rewizji nie miałoby co najmniej tej mocy, co ów wniosek, w którym wyraźnie sformułowano żądanie uzasadnienia wyroku na piśmie. Przez złożenie rewizji strona wykazuje bowiem w sposób dostatecznie wyraźny, iż widzi swój interes w tym, aby wyrok uzupełniono pisemnym uzasadnieniem, bez którego trudno przecież mówić o rozpoznawaniu sprawy w postępowaniu rewizyjnym, mającym sprowadzić wszechstronną kontrolę wyroku pierwszej instancji, w ramach zarzutów (art. 371 k.p.k.) i niezależnie od nich (art. 385 k.p.k.). Uchybienie terminu do złożenia wspomnianego wniosku, zgłoszonego bądź poprzez wyraźne w tej kwestii sformułowanie na piśmie (art. 337 § 3 k.p.k.), bądź poprzez zamieszczenie implicite w pisemnej zawsze (art. 367 § 1 k.p.k.) rewizji, powoduje więc odmowę przyjęcia rewizji (art. 368 i 376 k.p.k.), którą złożono by po siedmiu dniach od ogłoszenia lub doręczenia sentencji wyroku (art. 337 § 1 k.p.k.). Natomiast każde złożenie takiego wniosku, obojętnie w której z dwóch omówionych tutaj postaci, pociąga za sobą konieczność sporządzenia przez sąd pisemnego uzasadnienia wyroku w ciągu siedmiu dni od wpłynięcia wniosku i obowiązek sądu doręczenia stronie, która wniosek złożyła oraz obrońcy tej stromy odpisu wyroku z uzasadnieniem (art. 338 k.p.k.). Nie wpływa to na bieg przepisanego w art. 211 k.p.k. terminu do założenia rewizji w tym sensie, że w ciągu czternastu dni od wspomnianego doręczenia strona, która wyrok zaskarża, złożyć może pismo uzupełniające lub zastępujące poprzednie, w którym zawierałaby się treść rewizji. W przypadku niezłożenia takiego nowego pisma w czasie owych czternastu dni, pierwotne pismo należy uważać za rewizję, jeśli tylko odpowiada ono innym warunkom, których dopełnienia ustawa wymaga co do środka odwoławczego tej postaci (w szczególności - art. 371 oraz 373 §§ 1 i 3 k.p.k.).Wynika stąd bezpośrednio, że założenie rewizji w ciągu wymienionych w pytaniu Sądu Wojewódzkiego czternastu a tym bardziej dwudziestu jeden dni od ogłoszenia lub doręczenia odpisu sentencji wyroku, uważane być musi za spóźnione, o ile nastąpiło po siedmiu dniach od tego ogłoszenia lub doręczenia.