II KO 89/14

Sygn. akt II KO 89/14 POSTANOWIENIE Dnia 22 stycznia 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Małgorzata Gierszon (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Rafał Malarski SSN Eugeniusz Wildowicz w sprawie P. P. oskarżonego z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 22 stycznia 2015 r., wniosku Sądu Rejonowego w P. o przekaznie sprawy do rozpoznania innemu równorzędnemu sądowi na podstawie art. 37 k.p.k. p o s t a n o w i ł: przekazać sprawę do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w G. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 12 grudnia 2014 r. Sąd Rejonowy w P. zwrócił się do Sądu Najwyższego o przekazanie sprawy P. P. – w trybie art. 37 k.p.k. – do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w G . Uzasadniając tą inicjatywę Sąd Rejonowy podniósł, że z opinii biegłego lekarza neurologa wynika, iż oskarżony z uwagi na swój stan zdrowia nie jest w stanie przyjechać do P. na rozprawę, lecz może brać w niej udział w Sądzie w G., „gdzie długość podróży nie przekroczy 20 km”. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Wniosek jest zasadny. 2 Przez „dobro wymiaru sprawiedliwości” przesłankę uprawniającą Sąd Najwyższy do przekazania, na podstawie art. 37 k.p.k., sprawy do rozpoznania innemu równorzędnemu sądowi należy także rozumieć potrzebę doprowadzenia do przeprowadzenia procesu, co w sądzie miejscowo właściwym jest niemożliwe, bądź bardzo utrudnione. Z pewnością tego rodzaju sytuacja zaistnieje także wtedy, gdy z powodu stanu zdrowia (potwierdzonego stosowną opinią biegłego) oskarżony nie jest zdolny do stawiennictwa w sądzie ustawowo miejscowo właściwym do rozpoznania jego sprawy, ale jednocześnie może się stawić przed sądem właściwym dla jego miejsca zamieszkania, bądź usytuowanym w jego – możliwej przez niego do pokonania – odległości. Z opinii sądowo-lekarskiej z zakresu neurologii wynika, że stan zdrowia oskarżonego P. P. obecnie uniemożliwia przyjechanie na rozprawę do Sądu w P. (około 300 km.) z powodu schorzeń neurologicznych, które jednak nie są przeciwskazaniem do tego, by brał on udział w rozprawie przed Sądem w G., bowiem jest on zdolny do odbycia krótkotrwałej podróży z miejsca swojego zamieszkania do tego Sądu (k. 566). W tej sytuacji i wobec braku podstaw do podważenia merytorycznej rzetelności tej opinii biegłego, należało uznać, że „dobro wymiaru sprawiedliwości” wymaga przekazania sprawy oskarżonego do rozpoznania Sądowi Rejowemu w G., bowiem obecnie tam tylko – z racji na stan jego zdrowia – może być ona rozpoznana. Z tych względów postanowiono jak wyżej.