II KR 292/87

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia H. Szwaczkowski. Sędziowie: Z. Bartnik (sprawozdawca), J. Szamrej.Prokurator Prokuratury Generalnej: J. Chudzic.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 1987 r. sprawy Teresy N., oskarżonej o czyn określony w art. 148 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 1 k.k., z powodu rewizji, wniesionej przez prokuratora od wyroku Sądu Wojewódzkiego w G. z dnia 12 sierpnia 1987 r.,utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.Uzasadnienie faktyczneZaskarżonym wyrokiem Teresa N. została skazana na podstawie art. 11 § 1 k.k. w zw. z art. 148 § 2 k.k. na 2 lata pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem tej kary tytułem próby na okres 3 lat, a na podstawie art. 59a k.k. sąd orzekł wobec oskarżonej nawiązki: na rzecz Narodowego Funduszu Zdrowia w wysokości 40.000 zł, na rzecz pokrzywdzonego Bronisława R. w wysokości 30.000 zł - za to, że w dniu 12 maja 1986 r. w L., działając z zamiarem pozbawienia życia, będąc pod wpływem silnego wzburzenia usprawiedliwionego okolicznościami, uderzyła nożem Bolesława R. w lewe przedramie powodując ranę ciętą długości 5 cm, w wyniku czego spowodowała uszkodzenie 4/5 obwodu tętnicy ramieniowej i nerwu skórnego przedramienia, co spowodowało znaczny upływ krwi stanowiący duże zagrożenie dla życia, lecz zamierzonego celu nie osiągnęła z powodu udzielenia pokrzywdzonemu natychmiastowej pomocy lekarskiej.Od wyroku tego rewizję założył prokurator (...).Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Rewizja prokuratora nie jest zasadna. Wbrew jej stanowisku nie ma potrzeby uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, gdyż zebrany materiał dowodowy w pełni daje podstawę do merytorycznej oceny zaskarżonego wyroku (...).Stwierdzenie bowiem przez lekarza chirurga, że zadane Bolesławowi R. obrażenia przez oskarżoną zostały ocenione jako "zazwyczaj zagrażające życiu" - są więc ciężkimi w rozumieniu art. 155 § 1 pkt 2 k.k. - stanowiło, w połączeniu z wyjaśnieniem oskarżonej, która przyznała się do dokonania zarzuconego jej czynu, podstawę przyjętej kwalifikacji prawnej tego czynu z art. 11 § 1 w zw. z art. 148 § 2 k.k. Ustalenie natomiast, czy działanie oskarżonej wywołało - jako trwały skutek - jeszcze inne ciężkie uszkodzenia ciała w rozumieniu powołanego przepisu kodeksu karnego, nie ma znaczenia w sprawie, gdyż - podobnie jak wywołanie choroby zazwyczaj zagrażającej życiu - skutek ten został wywołany w ramach czynu określonego zamiarem spowodowania śmierci ofiary.Zachodzi więc tutaj pozorny, a nie kumulatywny zbieg przepisów ustawy. Tak więc sprawca czynu popełnionego w zamiarze zabójstwa człowieka, który to sprawca celu nie osiągnął, niezależnie od tego, jaki skutek swoim działaniem wywołał, ponosi odpowiedzialność tylko na podstawie art. 148 § 1 lub 2 k.k. w zw. z art. 11 § 1 k.k.W tych warunkach zastosowanie kwalifikacji kumulatywnej z art. 148 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 1 k.k. i art. 155 § 1 pkt 2 k.k. - o co wniósł na rozprawie prokurator i co legło u podstaw wniesionej rewizji - nie może wchodzić w rachubę.Pogląd ten - niejednokrotnie wyrażony w orzecznictwie Sądu Najwyższego - nie może ulec zmianie w świetle rozwiązań zawartych w art. 1 ustawy z dnia 10 maja 1985 r. o szczególnej odpowiedzialności karnej (Dz. U. Nr 23, poz. 101), na które powołuje się rewidujący, gdyż proponowana kumulatywna kwalifikacja w grę nie wchodzi, a art. 148 § 2 k.k. nie został w wymienionym przepisie tej ustawy powołany.Na marginesie należy podnieść, że w świetle zeznań samego pokrzywdzonego nie wchodzi w grę trwała, całkowita lub znaczna niezdolność do pracy w zawodzie - w rozumieniu art. 155 § 1 pkt 2 - a więc i z tego względu powołanie biegłego jest zbędne, co dodatkowo wskazuje na brak podstaw do uchylenia wyroku (...).