II KR 37/80

Skład orzekającyPrzewodniczący: Sędzia SN J. Bratoszewski.Sędziowie SN: J. Borodej (spr.), C. Łukaszewicz.Przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej K. Grabiec-Borkowskiej.SentencjaSąd Najwyższy w Warszawie Izba Karna po rozpoznaniu w dniu 8 maja 1980 r. sprawy A.D. oskarżonego z art. 11 § 1 k.k. w zw. z art. 148 § 1 k.k. z powodu rewizji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Wojewódzkiego w K. z dnia 17 października 1979 r., sygn. (...)zaskarżony wyrok zmienia w ten sposób, że wymierzoną oskarżonemu karę pozbawienia wolności obniża do lat 10 (dziesięciu),zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 7.200 zł tytułem opłaty za obie instancje oraz obciąża go kosztami postępowania rewizyjnego.Uzasadnienie faktyczneWyrokiem Sądu Wojewódzkiego w K. z dnia 17 października 1979 r. A.D. został skazany na podstawie art. 11 § 1 k.k. w zw. z art. 148 § 1 k.k. i art. 210 § 2 k.k. przy zastosowaniu art. 10 § 2 k.k., 36 § 3 i 3 k.k. i art. 40 § 1 pkt 3 k.k. - na 12 lat pozbawienia wolności z zaliczeniem na poczet tej kary okresu tymczasowego aresztowania od dnia 15 maja 1978 r., 6.000 zł grzywny oraz pozbawiony praw publicznych na okres lat 5 za to, że dnia 29 kwietnia 1978 r. w Z., działając w zamiarze ewentualnym pozbawienia życia oraz w celu okradzenia, uderzył H.B. gipsową figurką w głowę, a następnie kilkakrotnie nożem w różne części ciała, powodując 9 ran ciętych i kłutych oraz liczne sińce na głowie, klatce piersiowej, twarzy, plecach, kończynach górnych i dolnych, lecz zamierzonego skutku dotyczącego jej śmierci nie osiągnął wobec udzielenia jej natychmiastowej pomocy lekarskiej, a po doprowadzeniu pokrzywdzonej do stanu nieprzytomności i bezbronności, zabrał jej w celu przywłaszczenia około 1.000 zł oraz kilka butelek wódki wartości 800 zł.W rewizji wniesionej od tego wyroku obrońca oskarżonego wnosi o zmianę kwalifikacji prawnej czynu z art. 11 § 1 k.k. w zw. z art. 148 § 1 k.k. i uznanie, że działanie oskarżonego w tym zakresie wyczerpuje jedynie znamiona przestępstwa określonego w art. 156 § 1 k.k. oraz o skazanie go, przy zastosowaniu art. 10 § 2 k.k., na podstawie art. 210 § 2 k.k. na odpowiednią karę z zastosowaniem jej nadzwyczajnego złagodzenia.Zdaniem rewizji oskarżony nie miał zamiaru, nawet ewentualnego, pozbawić życia pokrzywdzonej, a chciał tylko spowodować u niej przemijające obrażenia ciała. Żadna z zadanych przez niego ran nie zagrażała jej życiu. Przez otwarcie mieszkania pokrzywdzonej oskarżony spowodował udzielenie jej pomocy. Ta okoliczność oraz ujawnienie własnego przestępstwa i bardzo młody wiek oskarżonego dają podstawy do zastosowania nadzwyczajnego złagodzenia kary.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Rewizja jest tylko częściowo zasadna.Z niekwestionowanych ustaleń Sądu wynika, że oskarżony ugodził H.B. kilkakrotnie gipsową figurką w głowę i zadał jej kilka ciosów nożem, z których jeden był szczególnie niebezpieczny dla życia, gdyż drążył w głąb jamy opłucnowej i wywołał odmę w obrębie klatki piersiowej i szyi. Ustalenia te znajdują potwierdzenie w przyznaniu się oskarżonego do zadania pokrzywdzonej tych obrażeń (...), w opinii biegłego lekarza Z.M. oraz częściowo w zeznaniach świadków J. i B.Ocena tych dowodów przez Sąd I instancji nie zawiera żadnego błędu i nie wykracza poza granice zakreślone przez przepis art. 4 k.p.k. - jest trafna i w pełni przekonywająca. W świetle tych (...) brak jest podstaw do kwestionowania przyjętej przez Sąd kwalifikacji prawnej czynu oskarżonego.Trafne jest również stanowisko Sądu, iż dany wypadek nie jest wyjątkowy ani nie wskazuje, aby nawet najniższa kara przewidziana w art. 148 § 1 k.k. miała być rażąco niewspółmiernie surowa. Świadczy o tym znaczna szkodliwość społeczna czynu oskarżonego, pobudki, którymi kierował się, brutalny sposób postępowania oraz działanie pod wpływem alkoholu.W tych okolicznościach wniosek rewizji o zastosowanie nadzwyczajnego złagodzenia kary nie jest zasadny.Trafny jest natomiast wniosek o złagodzenie wymierzonej oskarżonemu kary w ramach sankcji przewidzianej za ww. przestępstwo. Znajduje on uzasadnienie w opinii Zakładu Karnego w S. z dnia 4 IV 1980 r., z której dowód przeprowadzony został w trybie art. 402 § 2 k.p.k. na rozprawie przed Sądem Najwyższym w dniu 8 maja br. Z opinii tej wynika, że oskarżony zerwał kontakt z "nieformalną grupą", podjął naukę i pracę, w której osiąga dobre wyniki, a jego obecne zachowanie oceniane jest przez administrację zakładu jako poprawne.Z uwagi na dodatnią prognozę resocjalizacyjną Sąd Najwyższy uznał, że istnieje podstawa do złagodzenia wymierzonej kary i dlatego obniżył ją oskarżonemu do 10 lat, uznając karę w tej wysokości za współmierną do stopnia społecznego niebezpieczeństwa czynu oraz wystarczającą do spełnienia jej celu wychowawczego.Z tych wszystkich względów należało orzec jak wyżej.