II KR 56/66

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia Z. Kubec (sprawozdawca).Sędziowie: S. Dąbrowski, Z. Neumann.Prokurator Generalnej Prokuratury: W. Gawlikowski.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Mariana K., oskarżonego z art. 148 § 1 k.k., po rozpoznaniu założonej przez oskarżonego rewizji od wyroku Sądu Wojewódzkiego we Wrocławiu z dnia 4 września 1965 r., na podstawie art. 375 k.p.k.utrzymał w mocy zaskarżony wyrok (...).Marian K. oskarżony był o to, że w okresie od września 1958 r. do 21 lutego 1959 r. w W. jako sprzedawca, razem z Zygfrydem J. jako kierownikiem sklepu obuwniczo-konfekcyjnego Spółdzielni Inwalidów, działając wspólnie i w porozumieniu, zabrali w celu przywłaszczenia kwotą 223.107,56 zł uzyskaną ze sprzedaży powierzonych im towarów na szkodę tejże Spółdzielni, tj. o czyn z art. 1 § 3 lit. a dekretu z dnia 4 marca 1953 r. (Dz. U. Nr 17, poz. 68) w związku z art. 1 § 1 lit. b ustawy z dnia 21 stycznia 1958 r. (Dz. U. Nr 4, poz. 11).Sąd Wojewódzki we Wrocławiu wyrokiem z dnia 4 września 1965 r. uznał oskarżonego Mariana K. za winnego tego, że około 20 lutego 1959 r. w W. wspólnie z Zygfrydem J. i innymi osobami upozorował włamanie do sklepu obuwniczo-konfekcyjnego Spółdzielni Inwalidów, aby umożliwić w ten sposób uniknięcie przez Zygfryda J., kierownika tego sklepu, odpowiedzialności karnej za spowodowanie w tymże sklepie w nie wyjaśniony bliżej sposób, braków towarowo-gotówkowych w kwocie około 220.000 zł, tj. za winnego czynu z art. 148 § 1 k.k., i za to na mocy tegoż przepisu skazał go na 2 lata i 6 miesięcy więzienia.Wyrok ten zaskarżył rewizją oskarżony, zarzucając obrazę przepisów prawa procesowego, a w szczególności art. 2 § 1 k.p.k. przez skazanie oskarżonego za czyn, który nie był mu zarzucony, a ponadto błędną ocenę okoliczności faktycznych przyjętych za podstawę skazującego wyroku przez skazanie oskarżonego mimo braku jakichkolwiek dowodów jego winy.W konkluzji oskarżony wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku i umorzenie postępowania lub uniewinnienie oskarżonego.Uzasadnienie faktyczneSąd Najwyższy wyraził następujący pogląd:1. Zarzut obrazy przepisu art. 2 § 1 k.p.k. nie jest słuszny. Ocena, czy czyn przypisany w wyroku przez sąd jest tożsamy z czynem zarzuconym i czy nie wykracza poza ramy aktu oskarżenia, nie może się ograniczać tylko do porównania opisu czynu zawartego w sentencji wyroku z opisem zawartym w konkluzji aktu oskarżenia, lecz musi być dokonana przy uwzględnieniu uzasadnienia aktu oskarżenia. Wprawdzie konkluzja aktu oskarżenia zawierała jedynie zarzut zagarnięcia mienia społecznego, jednakże z uzasadnienia aktu oskarżenia, które zawiera bliższe sprecyzowanie zarzuconego czynu, wynika, że czyn, jaki został tym aktem oskarżenia objęty, polegał na zagarnięciu ze sklepu obuwniczo-konfekcyjnego Spółdzielni Inwalidów kwoty 223.107 zł oraz na upozorowaniu włamania do tego sklepu w celu ukrycia faktu kradzieży.Nadmienić nadto wypada, że w toku rozprawy oskarżony - co wynika z jego wyjaśnień - bronił się nie tylko przed zarzutem włamania, ale również przed zarzutem upozorowania włamania, które miało pomóc współoskarżonemu w uniknięciu odpowiedzialności karnej.W wyniku rozprawy Sąd Wojewódzki doszedł do przekonania, że w sprawie niniejszej brak jest jakichkolwiek dowodów winy oskarżonego Mariana K. co do zagarnięcia i skazał go w znacznie węższym zakresie jedynie z art. 148 k.k.Skoro więc czyn przypisany był objęty aktem oskarżenia i oskarżony podjął obronę nie tylko w zakresie upozorowania włamania, to należało uznać podniesiony w rewizji zarzut obrazy art. 2 § 1 k.p.k. za nieuzasadniony.2. Nie jest również słuszny zarzut błędnej oceny. Jak wynika bowiem z wyjaśnień oskarżonego Mariana K., składanych w śledztwie jeszcze w 1959 r., a ujawnionych na rozprawie, przyznał się on do tego, że wiedząc o zamiarze współoskarżonego upozorowania włamania do sklepu, żeby w ten sposób uniknąć odpowiedzialności karnej, pomagał mu w przenoszeniu towaru. Wprawdzie oskarżony Marian K. na rozprawie z 1965 r. nie przyznał się do winy, jednakże po odczytaniu mu jego wyjaśnień ze śledztwa sprzed 6 lat oświadczył, że skoro tak zeznał, to widocznie tak było, bo wówczas lepiej pamiętał.Z tych wzglądów zaskarżony wyrok należało utrzymać w mocy.