II KRN 317/58

SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Mieczysława G., oskarżonego z art. 286 § 1 k.k. i art. 8 § 2 ustawy z dnia 13 lipca 1957 r. (Dz. U. z 1957 r. Nr 69, poz. 17), po rozpoznaniu założonej przez Ministra Sprawiedliwości rewizji nadzwyczajnej od wyroku Sądu Powiatowego w Bytomiu z dnia 21 października 1957 r., na podstawie art. 394-396, 400 § 1 i 444 k.p.k. rewizję nadzwyczajną pozostawił bez uwzględnienia.Uzasadnienie faktycznePrawomocnym wyrokiem Sądu Powiatowego w Bytomiu z dnia 21 października 1957 r. Mieczysław G. uznany został za winnego dwóch przestępstw, a mianowicie: z art. 286 § 1 k.k., za które skazany został na 7 miesięcy więzienia, i z art. 8 § 2 ustawy z dnia 13 lipca 1957 r. (Dz. U. z 1957 r. Nr 39, poz. 17), za które skazany został na 4 miesiące aresztu, łącznie zaś skazany został na 8 miesięcy więzienia z warunkowym zawieszeniem wykonania tej kary na okres lat trzech.Pierwsze z tych przestępstw polegało na tym, że jako kierownik sklepu nie dopełnił obowiązku należytej pieczy nad powierzonym mu mieniem, w wyniku czego dopuścił do powstania niedoboru na sumę 8.796 zł, drugie zaś przestępstwo polegało na tym, że pełniąc tę samą funkcję podwyższał ceny na towarach na szkodę nabywców.Od wyroku tego założył rewizję nadzwyczajną Minister Sprawiedliwości.Podstawę rewizji nadzwyczajnej stanowi zarzut rażącej łagodności kary, będącej wynikiem tego, że Sąd, stosując (zdaniem rewizji nadzwyczajnej prawidłowo) warunkowe zawieszenie wykonania kary, nie zobowiązał oskarżonego, by wynagrodził zrządzoną przestępstwem z art. 286 § 1 k.k. szkodę wynoszącą 8.796 zł.W konkluzji rewizja nadzwyczajna wnosi o uchylenie wyroku w części dotyczącej orzeczenia o karze i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania Sądowi Powiatowemu w Bytomiu.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Rewizja nadzwyczajna nie jest zasadna.Wyczerpujący katalog kar zasadniczych i dodatkowych zawarty jest w przepisach art. 37 i 44 k.k. Żaden z tych przepisów nie przewiduje kary w postaci zobowiązania oskarżonego do wynagrodzenia szkody zrządzonej przestępstwem. Z powyższego wynika, że zobowiązanie, o jakim mowa wyżej, nie jest karą.Skoro przepis art. 62 § 2 k.k. nie jest przepisem o charakterze represyjnym, lecz jedynie swoistym środkiem zabezpieczenia szkody wyrządzonej przez oskarżonego, niezastosowanie przez Sąd tego przepisu nie może stanowić podstawy zarzutu rażącej niewspółmierności kary.Niezastosowanie przez Sąd przepisu art. 62 § 2 k.k. mogłoby ewentualnie uzasadniać zarzut obrazy przepisów prawa materialnego, ale tylko w przypadku, jeżeliby zostało wykazane, że stosunki gospodarcze skazanego pozwalają na wynagrodzenie szkody zrządzonej przestępstwem i że celowość zobowiązania skazanego do wynagrodzenia tej szkody, w okolicznościach danej sprawy, nie budzi żadnych wątpliwości.Żadnych stwierdzeń w tym kierunku rewizja nadzwyczajna nie zawiera.Z uwagi na powyższe orzeczono, jak w sentencji.