II KS 22/23

II KS 22/23 POSTANOWIENIE Dnia 8 sierpnia 2023 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Grubba po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 8 sierpnia 2023r., w sprawie P.Z. oskarżonego o czyn z art. 178a§1 i 4 k.k. skargi Prokuratury Okręgowej w W. na wyrok Sądu Okręgowego w W. z dnia 26 kwietnia 2023r., sygn. akt IX Ka 370/23, uchylający wyrok Sądu Rejonowego w P. z dnia 24 listopada 2022r., sygn. akt II K 1088/22 na podstawie art. 539e§2 k.p.k. postanowił: 1) oddalić skargę, 2) kosztami sądowymi postępowania skargowego obciążyć Skarb Państwa. UZASADNIENIE Skarga oskarżyciela publicznego nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 437§2 k.p.k. uchylenie orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania może nastąpić wyłącznie w wypadkach wskazanych w art. 439§1 k.p.k., art. 454 k.p.k. lub jeśli jest konieczne przeprowadzenie na nowo przewodu w całości. Powiązanie tego przepisu z treścią art. 539a§3 k.p.k., w którym wymieniono podstawy tego środka zaskarżenia, jednoznacznie wskazuje, że Sąd Najwyższy rozpoznając skargę na wyrok sądu odwoławczego ogranicza się wyłącznie do badania, czy w sprawie, na etapie postępowania przed sądem I lub II instancji, zachodzi tzw. bezwzględna przyczyna odwoławcza, albo doszło do uchylenia II KS 22/23 2 wyroku mimo braku formalnych przeszkód określonych w art. 454 k.p.k. lub też konieczne jest przeprowadzenie na nowo w całości przewodu sądowego (vide: uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 25 stycznia 2018r., sygn. akt I KZP 13/17 oraz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 lutego 2017r., sygn. akt IV KS 6/16). Z powyższego wynika również, że uzasadnienie wyroku sądu odwoławczego winno jednoznacznie wskazywać, która z przesłanek określonych w art. 437§2 k.p.k. była podstawą uchylenia wyroku sądu I instancji i przekazania sprawy temu sądowi do ponownego rozpoznania. Kolejnym wnioskiem wypływającym z powyższego jest to, że Sąd Najwyższy rozpoznając skargę na uchylenie wyroku nie jest instancją dokonującą niejako alternatywnego, do sądu odwoławczego, rozpoznania sprawy, lecz kontrolującą wystąpienie przesłanek nakazujących i umożliwiających wydanie rozstrzygnięcia kasatoryjnego. Z uzasadnienia zaskarżonego skargą wyroku jednoznacznie wynika, że Sąd Okręgowy podzielił argumentację zaprezentowaną w apelacji obrony i uznał, że „w sprawie nie doszło do wszechstronnego i pełnego zgromadzenia materiału dowodowego”. Wyjaśniona nie została zasadnicza okoliczność, a więc czas spożycia przez oskarżonego alkoholu. Obszernie też wskazano na wady postępowania przygotowawczego, które następnie nie zostały usunięte w toku postępowania sądowego. W tej sytuacji, Sąd Odwoławczy wskazał na potrzebę dopuszczenia szeregu dowodów (k. 5 i 5v uzasadnienia wyroku), oraz powtórzenia w tym nowym kontekście tych, które już zostały przeprowadzone, co w praktyce oznacza konieczność prowadzenia na nowo przewodu sądowego w całości. Jak wskazano to już wyżej, Sąd Najwyższy w postępowaniu skargowym nie ma uprawnień do badania czy argumentacja, która doprowadziła Sąd Okręgowy do oceny o tak daleko idącej wadliwości dotychczasowego postępowania dowodowego jest bezdyskusyjnie słuszna. Wystarczające jest tu natomiast wskazanie na zachodzenie jednej z przesłanek z art. 437§2 k.p.k. i logiczne uzasadnienie dlaczego Sąd uznał, że opisana okoliczność w sprawie zachodzi. Co w niniejszej sprawie nastąpiło. Sąd Okręgowy wywiązał się z tego obowiązku poprawnie sporządzając jasne i rzetelne uzasadnienie swego orzeczenia. W tej sytuacji skarga nie mogła być uznana za zasadną. Z przytoczonych wyżej względów, Sąd Najwyższy orzekł jak w części dyspozytywnej postanowienia. (Z.K.) [ł.n] II KS 22/23 3