II KZ 104/74

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia dr J. Bratoszewski (sprawozdawca). Sędziowie: F. Karolus, J. Żurawski.Prokurator Prokuratury Generalnej: R. Wnękowski.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Piotra L., oskarżonego z art. 201 k.k., po rozpoznaniu zażalenia oskarżonego na postanowienie Sądu Wojewódzkiego we Wrocławiu z dnia 13 kwietnia 1974 r. odmawiające uchylenia tymczasowego aresztowania i po wysłuchaniu wniosku prokuratorapostanowił utrzymać zaskarżone postanowienie w mocy.Uzasadnienie faktyczneSąd Wojewódzki nie uwzględnił wniosku oskarżonego o uchylenie tymczasowego aresztowania oskarżonego, "nie wdając się w merytoryczną ocenę zarzutu", a to ze względu na charakter sprawy i wysokość zarzucanej w akcie oskarżenia kwoty (280.000 zł) jako zagarniętej. Słuszność tego zarzutu kwestionuje w zażaleniu oskarżony, powołując się ponadto na dość trudne warunki rodzinne.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Zażalenie nie jest zasadne.Argument Sądu Wojewódzkiego co do braku potrzeby wdawania się w merytoryczną ocenę zarzutu aktu oskarżenia jest tylko częściowo prawidłowy, a mianowicie w tym sensie, że sąd przy rozstrzyganiu o stosowaniu (lub dalszym utrzymywaniu) tymczasowego aresztowania nie może ostatecznie oceniać merytorycznie dowodów, ma on jednak obowiązek rozważenia, czy zebrane dowody w dostatecznym stopniu co najmniej uprawdopodabniają, że oskarżony popełnił przestępstwo (art. 209 k.p.k.).W tym etapie oceny dowodów chodzi więc nie o udowodnienie, lecz o uprawdopodobnienie tego faktu.Rozważając sprawę w tym aspekcie, Sąd Najwyższy zauważa, że zarzut aktu oskarżenia znajduje wystarczające uprawdopodobnienie w zebranych dowodach, gdyż sam oskarżony przyznał się częściowo do winy, a w jeszcze szerszym zakresie obciążają go wyjaśnienia współoskarżonych.Skoro zaś ponadto uwzględni się te okoliczności, na które wskazał Sąd Wojewódzki (czyn - art. 201 k.k. - zarzucany oskarżonemu jest zbrodnią w rozumieniu art. 5 k.k.), to dalsze trwanie tymczasowego aresztowania uznać należy za w pełni uzasadnione, zwłaszcza że warunki rodzinne, na które powołuje się oskarżony, nie są aż tak drastyczne, by mogły stanowić podstawę do odstąpienia od stosowania tego środka zgodnie z art. 218 k.p.k.