II KZ 34/25

PostanowienieIzba Karna2025-10-16

Skład orzekający: Tomasz Artymiuk, Kazimierz Klugiewicz, Marek Pietruszyński

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy tymczasowe aresztowanie może być zastosowane jako środek zapobiegawczy w sytuacji, gdy Sąd Najwyższy uchylił wyroki obu instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, a oskarżony jest nadal podejrzany o popełnienie zbrodni?
Ratio decidendi
Sąd Najwyższy utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie o zastosowaniu tymczasowego aresztowania. Stwierdzono, że fakt uprzedniego stosowania tego środka nie wyklucza jego ponownego zastosowania po uchyleniu wyroków przez Sąd Najwyższy. Konieczność zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania jest uzasadniona zmianą sytuacji procesowej oskarżonego, a obawa przed podejmowaniem przez niego działań destabilizujących proces jest uprawniona, zwłaszcza w kontekście zarzutu zbrodni. Tymczasowe aresztowanie jest uznane za jedyny środek mogący zapewnić prawidłowy tok dalszego postępowania.
Stan faktyczny
Oskarżony D.K. został oskarżony o popełnienie przestępstw z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 148 § 1 k.k. i in. Sąd Najwyższy uchylił wyroki obu instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W związku z tym, Sąd Najwyższy zastosował wobec oskarżonego tymczasowe aresztowanie na okres 3 miesięcy. Obrońca oskarżonego zaskarżył to postanowienie, zarzucając naruszenie przepisów dotyczących stosowania tymczasowego aresztowania i wnioskując o niestosowanie tego środka lub zastosowanie łagodniejszego.
Rozstrzygnięcie
Sąd Najwyższy utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie o zastosowaniu tymczasowego aresztowania wobec oskarżonego.

Pełny tekst orzeczenia

II KZ 34/25 POSTANOWIENIE Dnia 16 października 2025 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tomasz Artymiuk (przewodniczący) SSN Kazimierz Klugiewicz (sprawozdawca) SSN Marek Pietruszyński w sprawie D.K., oskarżonego z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 148 § 1 k.k. i in., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 16 października 2025 r., zażalenia obrońcy oskarżonego na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 września 2025 r., sygn. akt II KK 562/24, o zastosowaniu tymczasowego aresztowania, p o s t a n o w i ł: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie. UZASADNIENIE D.K. został oskarżony o popełnienie dwóch przestępstw – z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 148 § 1 k.k. w zb. z art. 157 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. oraz art. 157 § 2 k.k. Wobec uchylenia wydanych w sprawie wyroków Sądów obu instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi meriti, Sąd Najwyższy, na podstawie art. 538 § 2 k.p.k w zw. z art. 249 § 1 k.p.k. i art. 258 § 2 k.p.k. w zw. z art. 127b k.p.k., postanowieniem z dnia 25 września 2025 r., sygn. akt II KK 562/24, zastosował wobec oskarżonego środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania na okres 3 miesięcy tj. do dnia 24 grudnia 2025 r., godz. 14:40. II KZ 34/25 2 Powyższe postanowienie zostało zaskarżone przez obrońcę z urzędu oskarżonego, który w wniesionym zażaleniu podniósł zarzut obrazy prawa procesowego, która mogła mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia: - art. 249 § 1 k.p.k., polegającą na uznaniu, że stosowanie najsurowszego środka zapobiegawczego jest niezbędne w celu zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania, mimo rzeczywistego niezachodzenia tej przesłanki; - art. 251 § 3 zdanie 2 k.p.k., sprowadzającą się do braku podania przyczyn, dla których nie uznano za wystarczającego zastosowanie wobec oskarżonego łagodniejszych środków zapobiegawczych; - art. 257 § 1 k.p.k. w ten sposób, iż Sąd Najwyższy zdecydował się na zastosowanie tymczasowego aresztowania, mimo że w niniejszej sprawie prawidłowy tok postępowania może być zapewniony przez środki zapobiegawcze o charakterze nie izolacyjnym. Na podstawie tych zarzutów wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia o niestosowanie wobec D.K. środka zapobiegawczego, ewentualnie o zastosowanie środka o charakterze nieizolacyjnym. Sąd Najwyższy rozważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy zauważyć, że pomimo podniesienia w rozpoznawanym środku odwoławczym trzech zarzutów uzasadnienie ich trafności jest bardzo lakoniczne, zaś lektura tej części zażalenia wskazuje, ze argumentacja obrońcy ma charakter polemiczny, nie zaś problemowy. Odnosząc się do szczegółowych zagadnień należy stwierdzić, że – wbrew twierdzeniom obrońcy – fakt uprzedniego nawet wielomiesięcznego stosowania wobec oskarżonego tymczasowego aresztowania nie podważa z góry możliwości stosowania tego środka zapobiegawczego na dalszym etapie postępowania, po wydaniu przez Sąd Najwyższy orzeczenia o charakterze kasatoryjnym. O braku obrazy art. 249 § 1 k.p.k. przekonuje tymczasem część motywacyjna zaskarżonego postanowienia, w którym wskazano, że konieczność zabezpieczenia prawidłowego toku procesu jest uzasadnioną zmianą sytuacji procesowej D.K., co wobec pozostawania przez tego oskarżonego m.in. pod zarzutem zbrodni daje podstawę do obawy, że może on podejmować działania mające na celu destabilizację II KZ 34/25 3 prawidłowego toku postępowania. W świetle realiów procesowych sprawy takie stanowisko jawi się jako uprawnione, podobnie jak przekonanie o tym, że jedynie zastosowanie tymczasowego aresztowania może zapewnić prawidłowy tok dalszego postępowania. Gdy zaś chodzi o przesłankę dużego prawdopodobieństwa popełnienia przestępstwa, to wynika ona w oczywisty sposób tego, że uchylenie przez Sąd Najwyższy wydanych w sprawie wyroków było wynikiem stwierdzenia uchybienia o charakterze formalnym, nie zaś z uwagi na naruszenie przepisów związanych choćby pośrednio ze sferą dowodową i ustaleniami faktycznymi. Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu. Kazimierz Klugiewicz Tomasz Artymiuk Marek Pietruszyński [WB]

Powiązane orzeczenia

Powołane przepisy

art. 13 § 1 KKart. 148 § 1 KKart. 157 § 1 KKart. 11 § 2 KKart. 157 § 2 KKart. 538 § 2 KPkart. 249 § 1 KPKart. 258 § 2 KPKart. 127b KPKart. 251 § 3art. 257 § 1 KPK§ 1

Źródło: Baza Orzeczeń Sądu Najwyższego (sn.pl), pozyskano 16.07.2026. · PDF źródłowy