art. 257 § 1

Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego.

Dz.U. 1997 nr 89 poz. 555
Znaczenie przepisu (AI)
Przepis ustanawia zasadę subsidiarności tymczasowego aresztowania, zabraniając jego stosowania, gdy inny środek zapobiegawczy jest wystarczający. Umożliwia również zamianę aresztu na poręczenie majątkowe za zgodą sądu, z możliwością przedłużenia terminu na wniosek oskarżonego.

Treść przepisu

Art. 257. § 1. Tymczasowego aresztowania nie stosuje się, jeżeli wystarczający jest inny środek zapobiegawczy. § 2. Stosując tymczasowe aresztowanie, sąd może zastrzec, że środek ten ulegnie zmianie pod warunkiem złożenia, niepóźniej niż w wyznaczonym terminie, określonego poręczenia majątkowego; na uzasadniony wniosek oskarżonego lub jego obrońcy, złożony najpóźniej w ostatnim dniu wyznaczonego terminu, sąd może przedłużyć termin złożenia poręczenia. § 3. Jeżeli prokurator oświadczy, najpóźniej na posiedzeniu po ogłoszeniu postanowienia wydanego na podstawie § 2, że sprzeciwia się zmianie środka zapobiegawczego, postanowienie to, w zakresie dotyczącym zmiany tymczasowego aresz-towania na poręczenie majątkowe, staje się wykonalne z dniem uprawomocnienia. Dziennik Ustaw – 55 – Poz. 490

Kto powołuje ten przepis

Łącznie 179 powołań w bazie.

Źródło: Internetowy System Aktów Prawnych — ISAP (isap.sejm.gov.pl), pozyskano 29.10.2026. · PDF źródłowy