II KZ 25/14

Sygn. akt II KZ 25/14 POSTANOWIENIE Dnia 20 sierpnia 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Rafał Malarski w sprawie M. F. N. skazanego z art. 248 pkt 6 k.k. i in., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 20 sierpnia 2014 r., zażalenia obrońcy skazanego, na zarządzenie Przewodniczącego IV Wydziału Karnego Odwoławczego Sądu Okręgowego w P. z dnia 9 maja 2014 r., sygn. akt IV WKK […], o odmowie przyjęcia kasacji od wyroku Sądu Okręgowego w P. z dnia 5 lutego 2014 r., sygn. akt IV Ka […], zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w P. z dnia 5 lutego 2014 r., sygn. akt VII K […], p o s t a n o w i ł utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie UZASADNIENIE Zaskarżonym zarządzeniem odmówiono przyjęcia kasacji sporządzonej przez obrońcę skazanego ze względu na jej niedopuszczalność z mocy ustawy, gdyż w sprawie orzeczona została kara pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, a kasacji nie oparto na podstawach z art. 439 § 1 k.p.k. Zażalenie na to zarządzenie wywiódł obrońca, podnosząc, że zarzuty kasacji dotyczą nie kary, a bezpodstawności skazania i naruszenia art. 2 § 1 kpk oraz art. 440 k.p.k., a także dowodząc, że kasacja oparta została na powodach określonych w art. 439 § 1 k.p.k. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. 2 Zażalenie obrońcy skazanego należało uznać za niezasadne. W sprawie skazanemu wymierzona została kara pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. Zgodnie z art. 523 § 2 k.p.k. kasacja na korzyść skazanego może być wniesiona jedynie w przypadku wymierzenia mu bezwzględnej kary pozbawienia wolności. Wyjątek stanowi sytuacja określona w art. 523 § 4 pkt 1 k.p.k., a więc oparcie tego środka zaskarżenia na powodach z art. 439 k.p.k. W związku z tym kasacja wniesiona wbrew ograniczeniom z art. 523 § 2 k.p.k., w której nie podniesiono uchybienia wymienionego w art. 439 k.p.k., jest niedopuszczalna (por. post. SN z 9 marca 2007 r., sygn. V KZ 12/07, R-OSNKW 2007, poz. 598 CD; post. SN z 23 października 2013 r., IV KZ 54/13, Biuletyn Prawa Karnego SN 2013, nr 10 str. 31-32; post. SN z 23 października 2013 r., sygn. IV KZ 55/13, Legalis nr 877769). Należy mieć na względzie również to, że kasacja jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia i nie można jej utożsamiać z kolejną instancją odwoławczą w sprawie. Stąd jej sformalizowany charakter, objawiający się między innymi w ograniczeniach dotyczących dopuszczalności jej wniesienia. W sprawie nie sposób jest podzielić argumentacji obrońcy zawartej w uzasadnieniu zażalenia. Fakt, że w kasacji nie kwestionowano orzeczenia o karze, lecz bezpodstawność skazania, nie ma żadnego znaczenia dla jej dopuszczalności. Przy jednoznacznym brzmieniu art. 523 k.p.k. powoływanie się obrońcy na zasadę zawartą w art. 2 k.p.k. czy treść art. 440 k.p.k. jest bezprzedmiotowe. Wskazywanie przez skarżącego, że niesłuszne jest pozbawienie osób skazanych na karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania prawa do wniesienia kasacji, traktować można co najwyżej jako postulat de lege ferenda. Przedstawiona przez obrońcę wykładnia art. 439 k.p.k. również nie mogła zostać zaakceptowana. Katalog bezwzględnych przyczyn odwoławczych określony został enumeratywnie w art. 439 k.p.k., o czym świadczy treść tego przepisu. Łączenie więc przez skarżącego treści „pierwszego zdania” art. 439 § 1 k.p.k. „z innymi enumeratywnie wymienionymi naruszeniami postępowania”, w tym z art. 41 § 1 k.p.k. (którego nota bene naruszenie stanowi tzw. względną przyczynę odwoławczą), uznane być może jedynie za rażąco dowolną wykładnię, kompletnie odmienną od powszechnie przyjętej. Poza arbitralnym postawieniem tezy, że w związku z treścią części art. 439 § 1 k.p.k., istnieją również jeszcze inne niż w tym 3 przepisie, chociaż bliżej niesprecyzowane poza art. 41 § 1 k.p.k., bezwzględne powody odwoławcze, obrońca nie przedstawił przy tym żadnych argumentów na jej poparcie, stąd w znacznym stopniu utrudniona jest bardziej szczegółowa krytyka jego stanowiska. Co więcej, autor zażalenia, próbując wykazać, że zarzut z art. 41 § 1 k.p.k. w zw. z art. 439 zdanie pierwsze k.p.k. stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą zapomniał, że w kasacji w ogóle takiego uchybienia nie podnosił. Mając na względzie powyższe, stwierdzić należy, że zaskarżone zarządzenie wydane zostało w sposób prawidłowy, skutkujący jego utrzymanie w mocy. [aw]