II KZ 26/13

Sygn. akt II KZ 26/13 POSTANOWIENIE Dnia 9 lipca 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Andrzej Ryński w sprawie G. G. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 9 lipca 2013 r., zażalenia G. G. na zarządzenie Przewodniczącej II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego z dnia 6 maja 2013 r., o odmowie przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Sądu Okręgowego w S. z dnia 16 maja 2012r., utrzymującym w mocy wyrok Sądu Rejonowego w S. z dnia 27 lutego 2012r. na podstawie art. 437 § 1 kpk p o s t a n o w i ł: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie. UZASADNIENIE Zarządzeniem z dnia 6 maja 2013 r. Przewodnicząca II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego […] odmówiła przyjęcia wniosku G. G. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Sądu Okręgowego w S. z dnia 16 maja 2012 r., sygn. akt II Ka …/12, utrzymującym w mocy wyrok Sądu Rejonowego w S. z dnia 27 lutego 2012 r., sygn. akt II K …/11. Argumentując treść rozstrzygnięcia Przewodnicząca II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego w ramach kontroli formalnej wniosku G. G. o wznowienie postępowania uznała, że nie wskazano w nim okoliczności, które mieszczą się w podstawach wznowieniowych określonych w art. 540 oraz 540 lit. a i b k.p.k. 2 Na powyższe zarządzenie zażalenie złożył G. G., który w tym środku odwoławczym ponowił argumenty stanowiące podstawę jego wniosku o wznowienie postępowania, mające wykazać błędy jakich dopuściły się Sądy obu instancji w prowadzonej przeciwko niemu sprawie o przestępstwo z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k. Skarżący podkreślił, że nie zna przepisów procesowych, w tym podstaw wznowienia postępowania, zaś pisząc wniosek o wznowienie chciał udowodnić swoją niewinność. W konkluzji zażalenie nie formułuje żadnych wniosków odwoławczych w odniesieniu do zaskarżonego zarządzenia. Sąd Najwyższy zważył co następuje. Zażalenie wnioskodawcy nie zasługiwało na uwzględnienie. Sąd Najwyższy w analizowanej sytuacji procesowej, w oparciu o wykładnię recypowanego do postępowania wznowieniowego art. 530 § 2 in fine k.p.k. (art. 545 § 1 k.p.k.), opowiada się za kontrolą warunków formalnych wniosku o wznowienie postępowania, celem stwierdzenia, czy we wniosku tym wskazano okoliczności wymienione w art. 540 i art. 540 a i b k.p.k. stanowiące podstawy wznowieniowe (por. postanowienia SN: z dnia 1 lipca 2010 r., IV KZ 39/10, OSNwSK 2010, z.1, poz. 1373, z dnia 28 maja 2009 r., III KZ 22/09, OSNKW 2009, z. 7, poz. 59). Występują również poglądy odmienne sprowadzające się do tezy, że nie można domagać się od skazanego podawania podstaw wznowienia, skoro wniosek o wznowienie objęty jest przymusem adwokacko – radcowskim (zob. postanowienie SN z dnia 13 września 2012 r., III KZ 67/12, LEX nr 1220908). Odnosząc te rozważania do sprawy niniejszej oraz interpretując wniosek skazanego o wznowienie, w kontekście art. 118 k.p.k. trzeba stwierdzić, że skazany G. G. traktuje postępowanie wznowieniowe jako kolejną instancję do wzruszenia zapadłych w jego sprawie wyroków, podnosząc zarzuty charakterystyczne dla zwykłego środka odwoławczego. Z treści zażalenia jednoznacznie wynika, że intencją wnioskodawcy nie jest kierowanie do Sądu wniosku o wznowienie postępowania, lecz złożenie kolejnej apelacji. Dlatego też w złożonym wniosku skazany domagał się uchylenia prawomocnych wyroków na podstawie innych okoliczności niż te, które są wymienione w treści art. 540 oraz 540 lit. a i b k.p.k., co trafnie dostrzeżono w zaskarżonym zarządzeniu. W tej sytuacji zbędnym byłoby wzywanie wnioskodawcy do usuwania braków formalnych wniosku poprzez jego 3 sporządzenie i podpisanie przez adwokata lub radcę prawnego, skoro sam skarżący nie jest w stanie wskazać podstaw wznowieniowych i nie domaga się wyznaczenia mu obrońcy z urzędu celem sporządzenia i podpisania wniosku o wznowienia postępowania. Dlatego też słusznie, w oparciu o przepisy wskazane w podstawie prawnej zaskarżonego rozstrzygnięcia, odmówiono przyjęcia wniosku skazanego o wznowienie postępowania. Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w dyspozytywnej części postanowienia.