II KZ 53/23

PostanowienieIzba Karna2023-10-18

Skład orzekający: Tomasz Artymiuk, Eugeniusz Wildowicz, Paweł Wiliński

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy wniosek o wznowienie postępowania karnego, który nie zawiera okoliczności oczywistej bezzasadności, może być odrzucony bez wyznaczenia obrońcy z urzędu?
Ratio decidendi
Sąd Najwyższy utrzymał w mocy postanowienie o odmowie przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania, uznając go za oczywiście bezzasadny. Wskazano, że instytucja wstępnej kontroli wniosku (art. 545 § 3 k.p.k.) ma na celu eliminację wniosków, które w sposób oczywisty nie mogą doprowadzić do wznowienia, co uzasadnia brak konieczności wyznaczania obrońcy z urzędu w takich przypadkach.
Stan faktyczny
Wnioskodawca złożył wniosek o wznowienie postępowania karnego zakończonego prawomocnym wyrokiem. Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia wniosku wobec jego oczywistej bezzasadności. Wnioskodawca złożył zażalenie, zarzucając naruszenie prawa i bezzasadność postanowienia, a także wniósł o wyznaczenie obrońcy z urzędu. Sąd Najwyższy uznał zażalenie za niezasadne.
Rozstrzygnięcie
Sąd Najwyższy postanowił utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie o odmowie przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania.

Pełny tekst orzeczenia

II KZ 53/23 POSTANOWIENIE Dnia 18 października 2023 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tomasz Artymiuk (przewodniczący) SSN Eugeniusz Wildowicz SSN Paweł Wiliński (sprawozdawca) w sprawie z wniosku A. B. o wznowienie postępowania po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 18 października 2023 r. zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 lipca 2023 r., sygn. akt II KO 66/23, o odmowie przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania wobec jego oczywistej bezzasadności, na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. postanowił utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 26 lipca 2023 r., sygn. akt II KO 66/23, na podstawie art. 545 § 3 k.p.k. Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia wniosku A. B. złożonego w dniu 20 maja 2022 r. w sprawie zakończonej wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 31 sierpnia 2020 r. sygn. akt II AKa 394/19, wobec jego oczywistej bezzasadności. Zażalenie na przedmiotowe postanowienie złożył wnioskodawca, zarzucając, że „postanowienie to zostało wydane z naruszeniem prawa i w oczywisty sposób jest bezzasadne”. W dalszej treści wskazał na nieuwzględnienie przez Sąd tego, że A. B. został skazany za usiłowanie popełnienia przestępstwa w sytuacji gdy nie było osób i instytucji poszkodowanych, na podstawie fałszywych II KZ 53/23 2 zeznań świadka A. K. oraz bez uwzględnienia okoliczności korzystnych dla skazanego. Z treści zażalenia wynika, że skazany wnosi o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W osobnym piśmie skarżący wniósł również o wyznaczenie obrońcy z urzędu na potrzeby niniejszego postępowania wznowieniowego. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zażalenie wnioskodawcy nie jest zasadne i nie zasługuje na uwzględnienie. Wydając zaskarżone postanowienie w trybie art. 545 § 3 k.p.k., Sąd Najwyższy trafnie uznał, że powołane przez A. B. we wniosku o wznowienie postępowania okoliczności w sposób oczywisty nie uzasadniają wznowienia postępowania w sprawie. Wprawdzie złożony wniosek z dnia 20 maja 2022 r. był pierwszym rozpoznawanym merytorycznie wnioskiem o wznowienie postępowania w postępowaniu zakończonym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 31 sierpnia 2020 r. sygn. akt II AKa 394/19, jednak wymienione w tym piśmie jako „nowe fakty i dowody” argumenty nie miały związku z oceną sprawstwa skazanego w tym postępowaniu, a także nie miały charakteru novum. W zażaleniu skarżący nie sformułował żadnych skutecznych zarzutów świadczących o wadliwości zaskarżonego postanowienia, ograniczając się do ponownego przytoczenia argumentacji uzasadniającej, w jego ocenie, potrzebę wznowienia postępowania w sprawie oraz postulatu o wyznaczenie obrońcy z urzędu. W zażaleniu skazany ponownie bowiem zakwestionował ocenę dowodów, zwłaszcza z zeznań świadka A. K. i dokonanych na ich podstawie ustaleń faktycznych w sprawie, a także niewłaściwy wymiar kary, co nie wyczerpuje dyspozycji żadnej z podstaw wznowienia postępowania, o których mowa w rozdziale 56 k.p.k. Opinia skarżącego o surowości wymierzonej mu prawomocnie kary nie jest tym samym co nadzywczajne obostrzenie kary, które w niniejszej sprawie nie zostało zastosowane. II KZ 53/23 3 Odnosząc się do żądania o wyznaczenie obrońcy z urzędu wskazać należy, że instytucja wstępnej kontroli wniosku o wznowienie postępowania zawarta w art. 545 § 3 k.p.k. wprowadzona została właśnie po to, aby wyeliminować konieczność przeprowadzania różnego rodzaju czynności procesowych związanych z wnioskiem, który w stopniu oczywistym nie może doprowadzić do wznowienia. Niezasadnym było więc wyznaczenie obrońcy z urzędu, skoro skazany nie podał w swoim wniosku okoliczności, które mogłyby być rozpatrywane w płaszczyźnie podstaw wznowienia postępowania. Wbrew twierdzeniom skarżącego, niniejsza sprawa nie ma charakteru zawiłej i skomplikowanej, a okoliczność, że analizowany wniosek był w sumie trzykrotnie rozpoznawany przez Sąd Najwyższy wynikała jedynie z problemów z utworzeniem prawidłowego składu sędziowskiego. Z uwagi na powyższe, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu. [SOP] [ał]

Powiązane orzeczenia

Powołane przepisy

art. 437 § 1 KPKart. 545 § 3 KPK§ 1§ 3

Źródło: Baza Orzeczeń Sądu Najwyższego (sn.pl), pozyskano 21.07.2026. · PDF źródłowy