III K 51/57

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia M. Dźbikowski. Sędziowie: Z. Kapitaniak (sprawozdawca), J. Majewski. Prokurator: J. Smoleński.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Tadeusza P., osk. z art. 250 § 1 k.k., po rozpoznaniu założonej przez prokuratora rewizji od postanowienia Sądu Wojewódzkiego w Olsztynie z dnia 14 listopada 1956 r., na podstawie art. 375, 383 pkt 3, 388 k.p.k. uchylił zaskarżone orzeczenie i sprawę przekazał Sądowi Wojewódzkiemu w Olsztynie do ponownego rozpoznania.Uzasadnienie faktyczneTadeusz P. oskarżony został o to, że dnia 16 lipca 1956 r. koło miejscowości Zdory pow. Pisz nieumyślnie spowodował śmierć Leszka M., Jadwigi M., Leszka R. i Wandy R. przez to, że prowadząc żaglówkę po jeziorze Śniardwy podczas silnego wiatru i dużej fali bez odpowiednich uprawnień, spowodował wskutek nieumiejętnego sterowania awarię, w wyniku czego nastąpiła śmierć przez utonięcie wyżej wymienionych osób.Na rozprawie głównej w dniu 14 listopada Sąd Wojewódzki w Olsztynie na wniosek oskarżającego na rozprawie prokuratora wydał postanowienie, mocą którego umorzył na podstawie art. 3 lit. a) k.p.k. postępowanie, "albowiem w czynie oskarżonego nie ma winy umyślnej, albowiem nie przewidywał on gwałtownego wiatru oraz przewrócenia żaglówki, a w następstwie tego śmierci 4-ch osób.".Postanowienie to zaskarżył Prokurator Wojewódzki, wnosząc o jego uchylenie.Sąd Najwyższy na posiedzeniu niejawnym w dniu 1 grudnia 1956 r. uznał, że zaskarżone orzeczenie powinno było zapaść w formie wyroku oraz że założony środek odwoławczy jest w swej istocie rewizją, i w związku z tym skierował sprawę na drogę postępowania rewizyjnego.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy wyraził następujący pogląd prawny:Zaskarżone orzeczenie Sądu Wojewódzkiego dotknięte jest elementarnymi błędami w zakresie prawa karnego procesowego i materialnego i dlatego musi być uchylone.Orzeczenie zapadłe na rozprawie i stwierdzające brak winy oskarżonego powinno mieć postać wyroku, a nie postanowienia.Stwierdzenie braku winy nieumyślnej na tej podstawie, że sprawca nie przewidywał skutku przestępnego, jest błędne, gdyż wina nieumyślna zachodzi także w wypadku, gdy sprawca skutku przestępnego nie przewiduje, choć może lub powinien go przewidzieć (art. 14 § 2 k.k.).Tak więc orzeczenie Sądu Wojewódzkiego w sprawie niniejszej jest oczywiście błędne.Sąd wydał orzeczenie, nie przeprowadziwszy do końca postępowania dowodowego. Sąd zaniechał w szczególności zbadania biegłych, dopuściwszy uprzednio ten dowód, choć z zeznań świadka Feliksa M. wynika, że oskarżony nie był uprawniony do kierowania jachtem o powierzchni żagla przeszło 9 m2, łódź zaś, którą kierował oskarżony, miała żagiel o powierzchni 14 m2, oraz że na łodzi takiej mogło się znajdować najwyżej 6 osób, a tymczasem podczas wypadku na łodzi znajdowało się więcej osób.Sprawę należało więc przekazać do ponownego rozpoznania celem przeprowadzenia w całości postępowania dowodowego i całej rozprawy głównej. Po przeprowadzeniu rozprawy Sąd wyda wyrok oparty na zebranym materiale dowodowym.