III K 776/59

SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy A.J., oskarżonego z art. 217 § 2 k.k., z powodu rewizji, założonej przez oskarżonego, na podstawie art. 375 i 439 k.p.k. utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.A.J. oskarżony był o to, że 19 stycznia 1959 r., jako kierowca, prowadząc ciągnik, sprowadził powszechne niebezpieczeństwo dla życia ludzkiego i mienia przez uszkodzenie i niezabezpieczenie linii elektrycznej pod napięciem, w wyniku czego prąd, przepływający w uszkodzonych przewodach, leżących na drodze, poraził przejeżdżających tamtędy P.S. i J.B. oraz zabił dwa konie z PGR, tj. o przestępstwo z art. 217 § 1 lit. a k.k.S. Woj. uznał A.J. za winnego zarzuconego mu czynu z tym, że działał on nieumyślnie, i z mocy art. 217 § 2 k.k. skazał go na 2 tysiące złotych grzywny.Rewizja oskarżonego zarzuciła S. Woj. naruszenie przepisów art. 320 i 339 § 1 k.p.k. przez nieuwzględnienie całokształtu materiału dowodowego, zebranego na przewodzie sądowym, i nie-wskazanie, na jakich dowodach Sąd oparł się, przyjmując ustalenie winy oskarżonego z art. 217 § 2 k.k.Uzasadnienie faktyczneW uzasadnieniu swego wyroku S.N. stwierdził:Pomimo nieujawnienia i nierozważenia przez S. Woj. zeznań świadka Z.J. w śledztwie, wina oskarżonego w przypisanym mu zakresie nie budzi wątpliwości. Poważne zastrzeżenie budzi natomiast przyjęta przez S. Woj. kwalifikacja czynu oskarżonego z art. 217 § 2 k.k.Samo obalenie słupa i zerwanie przewodu linii elektrycznej niewątpliwie nie leżało w zamiarze nawet ewentualnym oskarżonego A.J. i o zbrodni z art. 217 § 1 k.k. trudno tutaj mówić. Rzeczą S. Woj. było jednak rozważyć, czy nie zabezpieczając przerwanego przewodu i nie zawiadamiając właściwych władz o bezpośrednim niebezpieczeństwie, grożącym życiu ludzkiemu wskutek zerwania przewodu, oskarżony działaniem tym nie wypełnił dolo eventuali dyspozycji art. 242 § 1 k.k.Ponieważ wobec niezaskarżenia wyroku S. Woj. przez prokuraturę zaznaczone wyżej rozważania mogłyby mieć tylko teoretyczne znaczenie, S.N. orzekł, jak w sentencji wyroku.