III KK 18/10

WyrokIzba Karna2010-06-15

Skład orzekający: Tomasz Grzegorczyk

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy kasacja obrońcy, która kwestionuje ustalenia faktyczne sądu pierwszej instancji pod pozorem zarzutu obrazy przepisów postępowania, może być podstawą do uchylenia wyroku sądu odwoławczego?
Ratio decidendi
Sąd Najwyższy podkreślił, że kasacja jest środkiem zaskarżenia przysługującym od wyroku sądu odwoławczego, a nie sądu pierwszej instancji. Nie jest dopuszczalne kwestionowanie ustaleń faktycznych w postępowaniu kasacyjnym, nawet pod pretekstem zarzutu obrazy prawa procesowego. Sąd Najwyższy jest sądem prawa, a nie faktów, a kontroli kasacyjnej podlegają jedynie rażące obrazy prawa, które mogły mieć istotny wpływ na treść wyroku.
Stan faktyczny
Sąd Rejonowy skazał A. S. za przestępstwa seksualne wobec osoby pozostającej pod jego opieką zastępczą. Sąd Okręgowy podwyższył karę pozbawienia wolności. Obrońca skazanego wniósł kasację od wyroku sądu odwoławczego, zarzucając obrazę przepisów postępowania i dowolną ocenę materiału dowodowego. Sąd Najwyższy rozpoznał kasację na posiedzeniu.
Rozstrzygnięcie
Sąd Najwyższy oddalił kasację jako oczywiście bezzasadną i obciążył skazanego kosztami postępowania kasacyjnego.

Pełny tekst orzeczenia

Sygn. akt III KK 18/10 P O S T A N O W I E N I E Dnia 15 czerwca 2010 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tomasz Grzegorczyk w sprawie A. S. skazanego z art.197 § 1 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. w dniu 15 czerwca 2010 r. kasacji obrońcy skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w S. z dnia 6 października 2009 r., zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w S. z dnia 16 marca 2009 r., oddala kasację jako oczywiście bezzasadną, obciążając skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wyrokiem Sądu Rejonowego w S. z dnia 16 marca 2009 r. A. S. został uznany winnym popełnienia w dniach od 4 do 6 lutego 2008 r. wobec E. B., pozostającej u niego w ramach rodziny zastępczej, przestępstwa z art. 199 § 1 w zw. z § 3 i art. 197 § 1 w zw. z art.11 § 2 i art.12 k.k. i skazany za to na karę 3 lat pozbawienia wolności, z zakazem zbliżania się do pokrzywdzonej przez okres 10 lat. Po rozpoznaniu apelacji, wniesionych przez prokuratora na niekorzyść oskarżonego odnośnie kary oraz przez obrońcę z zarzutem błędu w ustaleniach faktycznych i rażącej niewspółmierności kary, Sąd Okręgowy w S.- wyrokiem z dnia 6 października 2009 r. - zmienił to orzeczenie jedynie przez podwyższenie kary do 5 lat pozbawienia wolności, utrzymując go w mocy w pozostałym zakresie. W kasacji wywiedzionej od wyroku sądu odwoławczego obrońca skazanego podniosła zarzut obrazy przepisów postępowania, a to art. 4, 5, 7, 167, 193, 214, 215, 366, 410, 424 § 1 i 457 § 3 k.p.k., przez zaakceptowanie poglądu wyrażonego w uzasadnieniu sądu pierwszej instancji, że materiał zgromadzony w sprawie daje podstawę do ustalenia winy oskarżonego, a materiał ten był oceniony dowolnie, zaniechano weryfikacji zeznań pokrzywdzonej i nie przeprowadzono dowodów z urzędu, wnosząc o uchylenie obu wydanych w tym procesie wyroków i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w pierwszej instancji. W odpowiedzi na tę skargę prokurator Prokuratury Okręgowej w S. wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej. Rozpoznając tę kasację Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Skarga ta jest niezasadna i to w oczywistym stopniu, stąd też jej rozpoznanie na posiedzeniu, o jakim mowa w art. 535 § 3 k.p.k. Autorce kasacji należy przypomnieć, że kasacja służy od wyroku sądu odwoławczego, a nie sądu pierwszej instancji i że nie wolno w niej kwestionować ustaleń faktycznych, w tym także pod pozorem rzekomej obrazy prawa. Niestety skarżąca wysuwając jakoby zarzut obrazy prawa procesowego atakuje w istocie ustalenia faktyczne i chce poddać je kontroli Sądu Najwyższego, który jednak jest sądem prawa, a nie faktów. Skarżąca zapomina lub nie pamięta, że apelacja obrońcy podnosiła jedynie zarzut błędu w ustaleniach faktycznych i niewspółmierności kary i w tej materii sąd odwoławczy wyjątkowo obszernie i prawidłowo wypowiedział w uzasadnieniu swego wyroku (k. 533-537). Zarzut zatem rzekomej obrazy art. 457 § 3 k.p.k. ma się nijak do realiów tej sprawy. Podnoszona zaś obraza pozostałych, przywołanych w kasacji, przepisów procesowych, odnosi się do procedowania w pierwszej instancji. To tam bowiem przeprowadza się - w tym z urzędu - określone dowody i je ocenia, jest ona tym samym skierowana do wyroku sądu meriti, a nie sądu odwoławczego. Przy tym nie zarzuca się, aby ten ostatni sąd obraził art. 440 k.p.k., czyli że mimo potrzeby nie orzekł on poza granicami zarzutów apelacji z uwagi na rażącą niesprawiedliwość wyroku. Zatem sama Autorka kasacji przyznaje w ten sposób, że wyrok ten nie jest rażąco niesprawiedliwy, a pamiętać trzeba, że tylko rażąca obraza prawa i to mogąca istotny wpływ na treść wyroku może być podstawą kasacji. Treść tej kasacji dowodzi natomiast wyraźnie, że skarżącej chodzi o zakwestionowanie ustaleń poczynionych w postępowaniu. I tak czyni się w uzasadnieniu tej skargi, co jednak nie może być przedmiotem nadzwyczajnego środka zaskarżenia. Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy oddalił tę kasację jako oczywiście bezzasadną, obciążając skazanego - stosownie do art. 636 § 1 w zw. z art. 518 k.p.k. - kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego. /tp/

Powiązane orzeczenia

Powołane przepisy

art.197 § 1 KKart. 535 § 3 KPKart. 199 § 1art. 197 § 1art.11 § 2art.12 KKart. 4art. 457 § 3 KPKart. 440 KPKart. 636 § 1art. 518 KPK§ 1

Źródło: Baza Orzeczeń Sądu Najwyższego (sn.pl), pozyskano 23.07.2026. · PDF źródłowy