III KK 191/12

Sygn. akt III KK 191/12 POSTANOWIENIE Dnia 28 listopada 2012 r. Sąd Najwyższy w składzie: Prezes SN Lech Paprzycki na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 28 listopada 2012 r., sprawy K. P. skazanego z art. 177 § 2 kk w zw. z art. 178 § 1 kk z powodu kasacji wniesionych przez obrońców skazanego od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 16 listopada 2011r. zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego z dnia 9 czerwca 2011 r., postanowił: 1. oddala kasacje obrońców skazanego jako oczywiście bezzasadne; 2. obciąża skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego; UZASADNIENIE Sąd Okręgowy, wyrokiem z dnia 16 listopada 2011 r., zmienił, w części dotyczącej zasądzonego zadośćuczynienia, wyrok Sądu Rejonowego z dnia 9 czerwca 2011 r., którym K. P. skazany został za przestępstwa zakwalifikowane z art. 177 § 2 kk w zw. z art. 178 § 1 kk oraz z art. 178a § 1 kk na karę łączną dziesięciu lat pozbawienia wolności. Od powyższego wyroku Sądu Okręgowego, kasacje na korzyść skazanego wnieśli jego obrońcy i, zarzucając naruszenie prawa procesowego, w kasacji adw. S. C. i adw. D. K.: 1) art. 393 § 3 kpk w zw. z art. 6 kpk, art. 7 kpk i art. 410 kpk poprzez odniesienie się do opinii prywatnych przez biegłego W. S. przy jednoczesnym oddaleniu wniosków obrony o przesłuchanie autorów tych opinii co skutkowało orzekaniem na podstawie nieujawnionego materiału dowodowego, 2) 2 art. 457 § 3 kpk w zw. z art. 433 § 2 kpk i art. 410 kpk oraz art. 424 § 1 kpk, a także art. 6 kpk i art. 7 kpk poprzez brak ustosunkowania się przez Sąd odwoławczy do wszystkich zarzutów podniesionych w apelacji, co doprowadziło do istotnego naruszenia prawa do obrony, 3) art. 170 § 1 pkt 2 kpk w zw. z art. 7 kpk poprzez oddalenie wniosków dowodowych obrońców, 4) art. 201 kpk w zw. z art. 6 kpk, art. 7 kpk i art. 410 kpk poprzez zaniechanie weryfikacji dowodu z opinii biegłego W. S. w zakresie jej zupełności i prawidłowości, natomiast w kasacji adw. M. M.: 1) art. 433 § 2 kpk w zw. z art. 457 § 3 kpk polegające na zaniechaniu dokonania wszechstronnej kontroli odwoławczej oraz poprzez pominięcie niektórych z zarzutów podniesionych w apelacji, 2) art. 7 kpk w zw. z ar. 410 kpk poprzez zaniechanie rozpoznania zarzutów apelacyjnych w sposób zgodny z dyrektywą zawartą w art. 7 kpk, 3) art. 170 § 1 pkt 2 kpk w zw. z art. 7 kpk poprzez oddalenie wniosków dowodowych obrońców, 4) art. 440 kpk poprzez jego niezastosowanie w sytuacji orzeczenia zbyt surowych kar jednostkowych, 5) rażącą niewspółmierność kar jednostkowych i kary łącznej wymierzonej skazanemu, obrońcy wnieśli o uchylenie wyroków Sądów obu instancji i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania. Prokurator Prokuratury Okręgowej, w odpowiedzi na kasacje, wniósł o ich oddalenie jako oczywiście bezzasadnych. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacje obrońców K. P. są oczywiście bezzasadne, w rozumieniu art. 535 § 3 kpk, i jako takie zostały oddalone, natomiast skazany został obciążony kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego na podstawie art. 636 § 1 kpk w zw. z art. 518 kpk. Odnosząc się do zarzutów obu kasacji, przede wszystkim należy stwierdzić, że w zasadzie w całości są one tożsame, z tym że adw. M. M. podnosi zarzuty dotyczące kary. To pozwala i nakazuje jednoczesne odniesienie się do prawie wszystkich zarzutów obu kasacji. Ich istotą jest kwestionowanie przeprowadzonej przez Sąd odwoławczy kontroli instancyjnej, która, w ocenie obrońców, nie spełnia wymogów określonych w art. 433 § 2 kpk i art. 457 § 3 kpk i to właśnie miało doprowadzić do odrzucenia innej niż przyjęły Sądy w tej sprawie wersji zdarzenia, która to wersja znajduje potwierdzenie w „opiniach prywatnych” przedstawionych przez obrońców. Tylko tak ujęty zasadniczy zarzut obu kasacji mógł być przedmiotem rozpoznania przez Sąd Najwyższy, gdyż wręcz niedopuszczalne było, 3 czego zdają się oczekiwać Autorzy obu kasacji, że w postępowaniu kasacyjnych zostanie dokonana po raz drugi kontrola apelacyjna, dotycząca także bezbłędności ustaleń faktycznych i poprawności oddalenia przez Sąd pierwszej instancji wniosków dowodowych. Te ostatnie nie zostały sformułowane w apelacjach ani nie zostały złożone na rozprawie przed Sądem odwoławczym (k-708, T. IV), a więc nie można w kasacji formułować dotyczących tego zarzutów naruszenia prawa procesowego przez ten Sąd. Jeżeli natomiast chodzi o zarzut tego dotyczące odniesiony do Sądu pierwszej instancji, to Sąd Okręgowy do tej kwestii w sposób przekonujący odniósł się w uzasadnieniu swego orzeczenia (s.14 i 15). Natomiast generalnie rzecz ujmując, stwierdzić trzeba, że staranna i rzetelne lektura uzasadnienia orzeczenia Sądu odwoławczego prowadzi do ustalenia, że Sąd ten odniósł się w pełni i przekonująco do wszystkich zarzutów obu kasacji dotyczących orzeczenia Sądu Rejonowego, zgodnie z wymogami określonymi w art. 433 § 2 kpk i w art. 457 § 3 kpk. Należy podzielić stanowisko Sądu Okręgowego, że w tej sprawie o ustaleniu okoliczności wypadku drogowego zdecydowała nie opinia biegłego, lecz zeznania świadków, którym słusznie Sądy obu instancji dały wiarę. Opinia biegłego pozwoliła jedynie utwierdzić się w przekonaniu, że jednolicie zeznający świadkowie mówili prawdę. Złożone przez obrońców ekspertyzy nie mogły stanowić podstawy do poddania w wątpliwość poprawności opinii biegłego ani nie wskazywały na to, że świadkowie złożyli fałszywe zeznania. Do tych „opinii prywatnych” oraz ich znaczenia procesowego w tej sprawie przekonująco odniósł się Sąd Okręgowy w uzasadnieniu swego orzeczenia (s. 16 i następne) trafnie stwierdzając, że stanowiły one, w istocie, załączniki do wniosków dowodowych. Zauważyć przy tym należy, że te ekspertyzy, co do kwestii istotnych, nie wykazywały wadliwości opinii biegłego, nie pozwalały zakwestionować zeznań świadków, a ponadto nie potwierdzały wyjaśnień ówczesnego oskarżonego złożonych na rozprawie. W tym miejscu jedynie przypomnieć trzeba, że ustalenia Sądów w tej sprawie nie pozostają w sprzeczności z pierwszymi wyjaśnienia w tej sprawie ówczesnego podejrzanego. Z kolei, wyjaśnienia oskarżonego K. P. na rozprawie nie wykluczają ustalenia, że zasłaniając oczy ręką, także wobec ówczesnego jego stanu nietrzeźwości alkoholowej, nie zdając sobie nawet z tego sprawy, zjechał na lewą stronę jezdni doprowadzając do kolizji, zamiast wykonania manewru hamowania i zjazdu do prawej krawędzi jezdni a nawet na prawe dla niego pobocze. 4 Z treści uzasadnienia Sądu odwoławczego sporządzonego w tej sprawie w sposób niewątpliwy wynika, że Sąd ten odniósł się i to w pełni oraz przekonująco do zarzutu naruszenia przez Sąd Rejonowy art. 5 § 2 kpk, oddalenia wniosków dowodowych dotyczących przeprowadzenia dowodu z materiału cyfrowego zawartego na forach portali internetowych oraz, co należy jeszcze raz z podkreśleniem stwierdzić, do ogólnej problematyki „opinii prywatnej” w polskim procesie karnym. W końcu (s. 38 – 40 uzasadnienia) Sąd Okręgowy obszernie odniósł się do problematyki wymiaru kary pozbawienia wolności, co oczywiste, przede wszystkim do wymiaru tej kary w związku ze skazaniem za przestępstwo zakwalifikowane z art. 177 § 2 kk w zw. z art. 178 § 1 kk, przekonująco wskazując jakie okoliczności zdecydowały, w świetle dyrektyw określonych w art. 53 kk, o surowym wymiarze kary. Wobec tego o naruszeniu przez Sąd odwoławczy przepisu art. 440 kpk w ogóle nie może być mowy. Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.