III KK 2/23

Sygn. akt III KK 2/23 POSTANOWIENIE Dnia 15 lutego 2023 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jarosław Matras po rozpoznaniu w sprawie K. P. skazanego z art. 200 § 1 k.k. i in. na posiedzeniu w dniu 15 lutego 2023 r. kwestii dopuszczalności kasacji obrońcy skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 9 września 2022 r., sygn. akt IV Ka 382/22 utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 18 maja 2022 r., sygn. akt II K 1593/21 na podstawie art. 531 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 k.p.k. oraz art. 637a w zw. z art. 637 w zw. z art. 636 § 1 k.p.k. p o s t a n o w i ł: 1. kasację obrońcy skazanego pozostawić bez rozpoznania; 2. obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wyrokiem Sądu Rejonowego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 18 maja 2022 r., sygn. akt II K 1593/21 K. P. został uznany za winnego popełnienia przestępstwa z art. 200 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k., za które na podstawie art. 200 § 1 k.k. w zw. z art. 60 § 2 i § 6 pkt 3 k.k. sąd wymierzył mu karę roku 2 pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawiesił na okres 3 lat próby. Ponadto w wyroku tym rozstrzygnięto o obowiązku informowania kuratora o przebiegu próby oraz środku karnym w postaci zakazu zbliżania się i kontaktowania się z pokrzywdzoną. Powyższe rozstrzygnięcie zostało zaskarżone przez obrońcę oskarżonego w całości na jego korzyść. Wyrokiem z dnia 9 września 2022 r., sygn. akt IV Ka 382/22, Sąd Okręgowy w Gorzowie Wielkopolskim zaskarżony wyrok utrzymał w mocy. Kasację na korzyść skazanego wywiódł jego obrońca podnosząc zarzut rażącego naruszenia prawa procesowego, mogącego mieć istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, poprzez rażące naruszenia art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k., polegające na nierozważeniu lub niedostatecznym rozważeniu zarzutów apelacji dotyczących oceny zabranego w sprawie materiału dowodowego, a nadto pominięciu dopuszczenia wnioskowanych w toku postępowania dowodów, co w konsekwencji miało istotny wpływ na treść wydanego w sprawie wyroku. Podnosząc taki zarzut obrońca skazanego wniósł o uchylenie wyroku sądu Okręgowego w Gorzowie Wlkp. oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym. W odpowiedzi na kasację obrońcy skazanego, Prokurator Rejonowy w Gorzowie Wielkopolskim wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasację obrońcy skazanego jako niedopuszczalną z mocy ustawy należało pozostawić bez rozpoznania. Zgodnie z treścią art. 523 § 2 k.p.k. kasację na korzyść można wnieść jedynie w razie skazania oskarżonego za przestępstwo na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania, a w sytuacji skazania na inną karę, dla skuteczności kasacji wniesionej przez strony konieczne jest podniesienie zarzutu opartego na jednej z przesłanek wymienionych w art. 439 § 1 k.p.k. (art. 523 § 4 pkt 1 k.p.k.). W tym postępowaniu wobec K. P. co prawda zapadł wyrok skazujący, jednak wyłącznie na karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. Respektując więc wskazane powyżej ograniczenia obrońca mógł wnieść kasację tylko w sytuacji dostrzeżenia zaistnienia bezwzględnych przesłanek odwoławczych z art. 439 k.p.k. Takiego charakteru nie 3 ma jednak zarzut podniesiony w kasacji. Skarżący słowem nie wspomina o ewentualnym uchybieniu mającym rangę bezwzględnej przyczyny odwoławczej także w uzasadnieniu kasacji. Skoro charakter zarzutu podniesionego w kasacji, tak w warstwie formalnej jak i merytorycznej nie wskazywał na zaistnienie któregokolwiek z uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k., a zatem nie spełniał wymogów ustawy, to należało odmówić jej przyjęcia kasacji. Jeśli jednak, jak w tej sprawie, wadliwie nadano bieg tak sformułowanej kasacji, to obecnie, należało orzec o pozostawieniu jej bez rozpoznania wobec jej niedopuszczalności. Sąd Najwyższy obciążył skazanego kosztami postępowania kasacyjnego, stosownie do wskazaniach przepisów procesowych. Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji.