III KK 268/14

Sygn. akt III KK 268/14 POSTANOWIENIE Dnia 27 stycznia 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: Prezes SN Lech Paprzycki na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 27 stycznia 2015 r., sprawy P. W. G. skazanego z art. 280 § 1 k.k. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w B. z dnia 4 marca 2014 r., sygn. akt. VIII Ka (..) utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w B. Zamiejscowy VIII Wydział Karny z siedzibą w S. z dnia 2 września 2013 r., sygn. akt. VIII (…) p o s t a n o w i ł 1. oddalić kasacje jako oczywiście bezzasadną; 2. zwolnić skazanego P. W. G. od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Sąd Okręgowy w B. , wyrokiem z dnia 4 marca 2014 r., w sprawie VIII Ka (…), utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w B. Zamiejscowy Wydział VIII z siedzibą w S. z dnia 2 września 2013 r., wydany w sprawie VIII K (…), którym P. W. G. skazany został na czyn zakwalifikowany z art. 280 § 1 kk na karę dwóch lat pozbawienia wolności. Od powyższego wyroku Sądu Okręgowego, kasację na korzyść skazanego P.W. G. wniósł jego obrońca i, zarzucając „rażące naruszenie prawa procesowego, 2 które miało istotny wpływ na treść orzeczenia: 1. art. 433 § 2 k.p.k. oraz art. 457 § 3 k.p.k. polegające na przeprowadzeniu niepełnej kontroli odwoławczej wniesionej apelacji, brak rozważenia oraz rzeczowego odniesienia się do postawionych w niej zarzutów i zaprezentowanych argumentów, ograniczenie rozpoznania środka odwoławczego do rozważenia zarzutów apelacyjnych w sposób pobieżny, bez odniesienia się do pełnej ich treści i zaniechanie wskazania czy uchybienie zakwalifikowane w zarzucie rzeczywiście miało miejsce, co niewątpliwie wpłynęło na treść orzeczenia II instancji czego wyrazem są pisemne motywy wyroku sądu odwoławczego sprowadzające się do powielenia i zaakceptowania argumentacji Sądu I instancji bez podania czym kierował się sąd odwoławczy wydając wyrok i dlaczego nie uznał za zasadne zarzutów wniosków zamieszczonych w apelacji”, wniósł o uchylenie wyroków Sądów obu instancji i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania. Prokurator Prokuratury Okręgowej w B., w odpowiedzi na kasację, wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja obrońcy skazanego jest, w rozumieniu art. 535 § 3 k.p.k., oczywiście bezzasadna i jako taka została oddalona, natomiast skazany P. W. G. został zwolniony od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k., wobec jego sytuacji majątkowej i braku możliwości zarobkowych w okresie odbywania kary pozbawienia wolności. Natomiast, analiza zarzutów kasacji i jej uzasadnienia, w kontekście zarzutów i uzasadnienia apelacji, prowadzi do ustalenia, że obrońca także w kasacji, w istocie, kwestionuje ustalenia faktyczne i ocenę dowodów przeprowadzonych przez Sąd pierwszej instancji, gdy Sąd odwoławczy we własnym zakresie nie przeprowadzał dowodów i nie dokonywał ustaleń, a więc kasacja, w istocie, jest zwrócona wobec orzeczenia Sądu Rejonowego, a Sąd kasacyjny ma, w rzeczywistej intencji autora kasacji, ponownie dokonać oceny apelacyjnej, a to, wobec unormowania art. 519 k.p.k. jest niedopuszczalne. Tymczasem, staranna lektura uzasadnienia Sądu Okręgowego prowadzi do ustalenia, że Sąd ten, zgodnie z wymogami określonymi w art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k., odniósł się, i to z należytą wnikliwością, do wszystkich zarzutów 3 apelacji obrońcy. Odniósł się do ustaleń dokonanych przez Sąd Rejonowy, poczynionych na podstawie dowodów osobowych, poprawnie ocenionych przez ten Sąd zgodnie z regułami określonymi w art. 7 k.p.k. (s. 4-7 uzasadnienia). Rozważania Sądu Okręgowego w tym zakresie są w pełni przekonujące. Wbrew ocenie obrońcy, sformułowanej tak samo w uzasadnieniu apelacji i kasacji, Sąd odwoławczy nie ograniczył się do podzielenia stanowiska Sąd pierwszej instancji, lecz ponownie dokonał pełnej oceny zeznań świadków w kontekście wszystkich przeprowadzonych dowodów i właśnie te dowody pozwoliły na ustalenie, że oskarżony użył przemocy wobec pokrzywdzonego M. B. i wówczas został mu zabrany portfel z zawartością. Należy przy tym podzielić ocenę sformułowaną w uzasadnieniu odpowiedzi na kasację, że błąd, który stał się udziałem Sądu odwoławczego nie miał wpływu na treść orzeczenia tego Sądu. Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.