III KK 41/22

Sygn. akt III KK 41/22 POSTANOWIENIE Dnia 21 kwietnia 2022 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Paweł Wiliński po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 21 kwietnia 2022 r. w sprawie E. G. skazanego za czyny z art. 159 k.k. i in. i M. D. skazanego za czyny z art. 56 ust. 3 w zw. z art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. nr 179, poz. 1485) wniosków obrońców obu skazanych o wstrzymanie wykonania zaskarżonego kasacjami wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 23 marca 2021 r., sygn. akt IX Ka (…), utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w S. z dnia 16 października 2019 r., sygn. akt II K (…), p o s t a n o w i ł: nie uwzględnić wniosków o wstrzymanie wykonania zaskarżonego kasacjami wyroku UZASADNIENIE Możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego kasacją orzeczenia ma charakter wyjątkowy, jako odstępstwo od reguły wyrażonej w art. 9 § 2 k.k.w., według którego to przepisu orzeczenie staje się wykonalne z chwilą uprawomocnienia. Od dawna przyjmuje się w judykaturze, że korzystanie z rozwiązania przewidzianego w art. 532 k.p.k. może mieć miejsce tylko wówczas, gdy charakter zarzutów kasacyjnych wskazuje na oczywistą ich zasadność. Nie przesądzając ostatecznego wyniku postępowania kasacyjnego, trzeba stwierdzić, że zawarta w kasacjach obrońców skazanych E. G. i M. D. 2 argumentacja nie jest tego rodzaju, aby można było mówić o ewidentnej, a więc oczywistej wadliwości kwestionowanego wyroku Sądu odwoławczego, w świetle której wykonanie kary może doprowadzić do wyjątkowo dolegliwych lub wręcz nieodwracalnych skutków dla skazanych. W tym stanie rzeczy należało orzec jak w sentencji.