III KK 413/14

Sygn. akt III KK 413/14 POSTANOWIENIE Dnia 24 marca 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Michał Laskowski na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 24 marca 2015 r. sprawy Z. K., z powodu kasacji obrońcy skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w B. z dnia 13 sierpnia 2014 roku, sygn. IV Ka […], utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w B. z dnia 28 stycznia 2014 roku, sygn. XVI K […], p o s t a n o w i ł 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adwokata T. W., Kancelaria Adwokacka w B., kwotę 442,80 zł (czterysta czterdzieści dwa złote osiemdziesiąt groszy), w tym 23% VAT, za sporządzenie i wniesienie kasacji, 3. zwolnić skazanego od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wyrokiem Sądu Okręgowego w B. z dnia 13 sierpnia 2014 r., sygn. akt IV Ka […], utrzymano w mocy wyrok Sądu Rejonowego w B. z dnia 28 stycznia 2014 r., sygn. akt XVI K […], uznając apelację wniesioną przez obrońcę oskarżonego Z. K. za oczywiście bezzasadną. Sąd pierwszej instancji uznał Z. K. za winnego popełnienia występku określonego w art. 270 § 1 k.k. i wymierzył mu karę 3 miesięcy pozbawienia wolności. Od wyroku Sądu Okręgowego obrońca Z.K. wniósł kasację, w której 2 zarzucono: 1. rażące naruszenie prawa procesowego, tj. art. 413 § 1 pkt 4 k.p.k. oraz 413 § 2 pkt 1 k.p.k., poprzez odmienne wskazanie modus operandi sprawcy w sentencji wyroku, jak i w opisie zarzucanego czynu, co doprowadziło do skazania oskarżonego za użycie dokumentu, podczas gdy do takiego użycia przez oskarżonego nie doszło, a także niewskazanie sposobu podrobienia przedmiotowego dokumentu, 2. rażące naruszenie prawa materialnego, tj. art. 270 § 1 k.k., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i ustalenie, że oskarżony użył podrobionego dokumentu, podczas gdy działanie oskarżonego nie nosiło znamion „użycia” w rozumieniu art. 270 § 1 k.k. Formułując powyższe zarzuty obrońca wniósł o uchylenie obu orzeczeń wydanych w niniejszej sprawie. W kolei w pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja jest oczywiście bezzasadna. Obydwa zarzuty kasacji są powtórzeniem zarzutów podnoszonych w apelacji obrońcy. Zarówno problem tożsamości czynu zarzuconego i przypisanego, jak i problem zasadności przyjęcia znamienia „użycia” podrobionego dokumentu przez skazanego były już przedmiotem kontroli odwoławczej. Kwestie te zostały należycie zbadane przez Sąd odwoławczy, o czym świadczą wnikliwe, szczegółowe i – co najważniejsze – w pełni przekonujące rozważania na s. 6-7 uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego. Sąd ten podzielił argumentację zawartą w uzasadnieniu wyroku Sądu pierwszej instancji, przedstawiając jednocześnie własny punkt widzenia w związku z podniesionymi w apelacji zarzutami. W tym stanie rzeczy kasacja jawi się jako próba ponownego poddania kontroli instancyjnej wyroku Sądu pierwszej instancji, a zatem w świetle art. 519 k.p.k. nie mogła być skuteczna. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji. [l.n]