III KK 45/15

Sygn. akt III KK 45/15 POSTANOWIENIE Dnia 25 sierpnia 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: Prezes SN Lech Paprzycki w sprawie M. S. skazanego z art. 279§1 k.k. w zw. z art. 64§1 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 25 sierpnia 2015 r., kasacji, wniesionej przez obrońcę od wyroku Sądu Okręgowego w O. z dnia 20 sierpnia 2014 r. zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w O. z dnia 21 marca 2014 r., postanowił: 1) oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2) zwolnić skazanego M. S. od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Sąd Okręgowy w O., wyrokiem z dnia 20 sierpnia 2014 r. w sprawie […], zmienił wyrok Sądu Rejonowego w O. z dnia 21 marca 2014 r. wydany w sprawie […], którym M. S. za czyny zakwalifikowane: z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. oraz z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i na tej podstawie wymierzył mu kary: czterech lat i sześciu miesięcy oraz jednego roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności, a jako karę łączną pięciu lat i sześciu miesięcy pozbawienia wolności, w ten sposób, że uchylił rozstrzygnięcie o karze łącznej, złagodził wymierzoną za czyn drugi karę pozbawienia wolności do ośmiu miesięcy i karę łączną do pięciu lat 2 pozbawienia wolności oraz zmienił to orzeczenie Sądu Rejonowego w zakresie obowiązków naprawienia szkody. Od powyższego wyroku Sądu Okręgowego, kasację na korzyść skazanego wniósł jego obrońca „w zakresie utrzymującym w mocy wyrok Sądu Rejonowego w O. VII Wydział Karny z dnia 21 marca 2014 r. sygn. akt […] co do czynu z pkt I tego wyroku, oraz orzeczonej kary łącznej” i, zarzucając „rażące naruszenie prawa procesowego, mające istotny wpływ na treść, a w szczególności: 1) rażącym naruszeniu art. 433 § 2 k.p.k. oraz arat. 457 § 3 k.p.k. poprzez nienależyte rozważenie bądź zupełne pominięcie podniesionych w apelacji zarzutów; 2) rażącym naruszeniu art. 7, art. 4, art. 5 § 2 oraz art. 410 k.p.k. w związku z art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. poprzez niezasadne zaakceptowanie przez sąd odwoławczy jednostronnej i sprzecznej z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego oceny dowodów przyjętej przez sąd pierwszej instancji, a w szczególności zeznań świadka D. S., a) niesłuszne uznanie, iż Sąd Rejonowy dokonał oceny dowodów w niniejszej sprawie zgodnie z dyrektywą wyrażoną w art. 7 k.p.k., w sytuacji, gdy sąd ten nie zbadał i nie wyjaśnił wszelkich wątpliwości dotyczących okoliczności popełnienia przestępstwa kradzieży z włamaniem przypisanego oskarżonemu, b) niesłuszne uznanie, iż Sąd Rejonowy wydał wyrok w oparciu o całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej, podczas gdy sąd pominął szereg dowodów przemawiających na korzyść oskarżonego, jednostronnie i bezrefleksyjnie przyjmując rozpoznanie oskarżonego w toku postępowania przygotowawczego za najważniejszy i jedyny zasługujący na uwagę dowód w niniejszej sprawie”, wniósł o uchylenie wyroków Sądów obu instancji i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w O. do ponownego rozpoznania. Prokurator Prokuratury Okręgowej, w odpowiedzi na kasację, wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja obrońcy skazanego jest, w rozumieniu art. 535 § 3 k.p.k., oczywiście bezzasadna i jako taka została oddalona, natomiast M. S., na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k., ze względu na jego aktualną sytuację majątkową i ograniczone możliwości zarobkowania w związku z odbywaną karą pozbawienia 3 wolności, został zwolniony od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego. Wszystkie zarzuty kasacji obrońcy są oczywiście bezzasadne w pierwszej kolejności dlatego, że staranna lektura uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego prowadzi do ustalenia, że Sąd ten w pełnym zakresie i przekonująco odniósł się do wszystkich zarzutów i wniosków kasacji, co czyni to uzasadnienie odpowiadającym wymogom określonym w art. 433 § 2 k.p.k.. i art. 457 § 3 k.p.k. W kontekście zarzutów z punktów 1, 2 i 2a kasacji stwierdzić trzeba, że Sąd odwoławczy w pełni zasadnie i przekonująco ocenił zeznania i wyjaśnienia świadka D. S., mając na uwadze także inne, poprawnie ocenione, dowody. Wywody uzasadnienia w tym zakresie nie mogą być zasadnie kwestionowane. Równie bezzasadny jest zarzut z punktu 2b kasacji, gdyż rozpoznanie oskarżonego było jednym z wielu dowodów świadczących o jego sprawstwie, co wykazane zostało w uzasadnieniach orzeczeń Sądów obu instancji. Co prawda, obrońca formułuje w punkcie 2 kasacji zarzut naruszenia przez Sąd Okręgowy przepisów art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k. w związku z art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k., ale z uzasadnienia wynika, że, w istocie, jest to zarzut dotyczący dwóch ostatnich przepisów. W sytuacji procesowej, gdy Sąd odwoławczy nie przeprowadzał dowodów we własnym zakresie, ani nie dokonał odmiennych ustaleń faktycznych i oceny dowodów, to nie mógł dopuścić się naruszenia trzech pierwszych przepisów. Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.