III KK 49/24

III KK 49/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 marca 2024 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Piotr Mirek (przewodniczący) SSN Michał Laskowski (sprawozdawca) SSN Zbigniew Puszkarski Protokolant Katarzyna Gajewska w sprawie P. K. skazanego z art. 209 § 1 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron w dniu 27 marca 2024 r., kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść skazanego od wyroku Sądu Rejonowego w Sandomierzu z dnia 7 września 2023 r., sygn. akt II K 286/23, uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Sądowi Rejonowemu w Sandomierzu do ponownego rozpoznania. UZASADNIENIE Sąd Rejonowy w Sandomierzu, wyrokiem z 7 września 2023 r. (uprawomocnił się 15 września 2023 r.), skazał P. K. na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności za czyn z art. 209 § 1 k.k. polegający na uchylaniu się od […] 2021 r. do […]2023 r. od III KK 49/24 2 wykonania obowiązku alimentacyjnego na rzecz trójki małoletnich dzieci: O. Z. , A. Z. i D. Z. . Ten sam Sąd, wyrokiem z 8 listopada 2022 r. (uprawomocnił się 16 listopada 2022 r.), przypisał P. K. przestępstwo niealimentacji z art. 209 § 1 k.k., dokonane na szkodę dzieci: O. Z. , A. Z. i D. Z. w okresie od […] 2021 r. do […] 2022 r., i wymierzył mu za to karę ograniczenia wolności oraz orzekł obowiązek z art. 72 § 1 pkt 3 k.k. Wyrok Sądu Rejonowego w Sandomierzu z dnia 7 września 2023 r., sygn. II K 286/23, zaskarżył w całości na korzyść skazanego kasacją Prokurator Generalny. Zarzucając rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k. i art. 366 § 1 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. polegające na zaniechaniu wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy dotyczących uprzedniej karalności P. K. wniósł o wydanie rozstrzygnięcia kasatoryjnego. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja z racji oczywistej zasadności zasługiwała na uwzględnienie w całości na posiedzeniu bez udziału stron (art. 535 § 5 k.p.k.). Zestawienie treści części dyspozytywnych obu wyroków (z 8 listopada 2022 r. i z 7 września 2023 r.) wykluczało możliwość ponownego pociągnięcia oskarżonego do odpowiedzialności karnej za przestępstwo niealimentacji na szkodę dzieci: O. Z. , A. Z. i D. Z. zaistniałe w okresie od […] 2021 r. do […] 2023 r. Chodziło o to, że za znaczny fragment tego zachowania, trwający do […] 2022 r., oskarżony został już wcześniej prawomocnie skazany. Tożsamość tych zachowań była niewątpliwa. Taki stan rzeczy – wprawdzie nierównoznaczny z negatywną przesłanką procesową w postaci powagi rzeczy osądzonej (zob. wyr. SN z: 25 października 2016 r., IV KK 338/16, i 9 lutego 2022, II KK 3/22) – dobitnie świadczył o dopuszczeniu się przez sandomierski Sąd rażącego i mającego istotny wpływ na treść wyroku naruszenia prawa wskazanego w kasacji (art. 523 § 1 k.p.k.). Dlatego Sąd Najwyższy wydał zaproponowane przez skarżącego orzeczenie o charakterze kasatoryjnym (art. 537 § 2 k.p.k.). Procedując ponownie na zasadach ogólnych, Sąd meriti zobligowany będzie do uwzględnienia w swoich ustaleniach treści wyroku z 8 listopada 2022 r. (II K 251/22). [J.J.] [ał] III KK 49/24 3