III KK 8/15

Sygn. akt III KK 8/15 POSTANOWIENIE Dnia 28 kwietnia 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: Prezes SN Lech Paprzycki na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 28 kwietnia 2015 r., sprawy M. P. skazanego z at. 197 § 1 k.k. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w E. z dnia 16 października 2014 r., sygn. akt VI Ka […], zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w O. VII Zamiejscowy Wydział Karny w M. z dnia 15 lutego 2013 r., sygn. akt VII K […], p o s t a n o w i ł 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną; 2. obciążyć skazanego M.P. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Sąd Okręgowy w E., wyrokiem z dnia 16 października 2014 r., w sprawie VI Ka […], zmienił wyrok Sądu Rejonowego w O. VII Zamiejscowego Wydziału Karnego w M. z dnia 15 lutego 2013 r., wydany w sprawie VII K […] – którym M. P. skazany został za czyn zakwalifikowany z art. 197 § 1 kk na karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności – w ten sposób, że obniżył wymierzoną karę pozbawienia wolności do dwóch lat i dwóch miesięcy. Od powyższego wyroku Sądu Okręgowego, kasację na korzyść skazanego M.P. wniósł jego obrońca i, zarzucając „rażące naruszenie prawa procesowego, 2 które mogło mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia tj. art. 7 kpk poprzez dowolną ocenę okoliczności łagodzących, w tym dokumentu zatytułowanego „Porozumienie” datowanego na dzień 06.09.2013 r. i „Oświadczenie”, co miało istotny wpływ na wymiar kary orzeczonej wobec M. P., w sytuacji, gdy treść tychże dokumentów wskazuje na ewentualność dokonania innego rozstrzygnięcia o karze aniżeli te, które przyjął Sąd Okręgowy”, wniósł o uchylenie wyroku Sądu Okręgowego i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym. Prokurator Prokuratury Okręgowej w E., w odpowiedzi na kasację, wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja obrońcy skazanego M.P. jest, w rozumieniu art. 535 § 3 kpk, oczywiście bezzasadna i jako taka została oddalona, natomiast M.P. został, na podstawie art. 636 § 1 kpk, obciążony kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego. Zupełnie bezzasadny jest zarzut naruszenia przez Sąd Okręgowy przepisu art. 7 kpk. W tej, niewątpliwie szczególnej sprawie, Sąd odwoławczy, zgodnie ze wskazaniami Sądu Najwyższego sformułowanymi w uzasadnieniu wyroku uchylającego w zakresie kary poprzedni wyrok Sądu Okręgowego, ponownie oceniał okoliczności obciążające i łagodzące ustalone przez Sąd Rejonowy i Sąd Okręgowy, w tym, przede wszystkim, okoliczność zawarcia ugody co do zadośćuczynią pokrzywdzonej i jej przeproszenia przez oskarżonego M.P. ujętych w dwóch dokumentach – „Porozumieniu” i „Oświadczeniu” (s. 242, 336). Uzasadnienie wyroku Sądu Okręgowego przekonuje, że Sąd ten prawidłowo ustalił i ocenił treść tych dokumentów, z których wynika bardzo istotna okoliczność łagodząca. Jednak, rozstrzygając o wymiarze bezwzględnej kary pozbawienia wolności, Sąd wziął pod uwagę równie starannie ustalone i ocenione okoliczności obciążające, przekonująco wykazując, że te ostatnie zdecydowanie przeważały, co uniemożliwiało wymierzenie takiej kary pozbawienia wolności, której wykonanie można by było warunkowo zawiesić. Wymierzona kara, wobec takich jak w tej sprawie ustalonych okoliczności obciążających i łagodzących, zgodna jest z dyrektywami wymiaru kary określonymi w art. 53 kk, a uzasadnienie wyroku Sądu 3 Okręgowego, także w tym zakresie, spełnia wymogi określone zarówno w art. 424 § 2 kpk, jak i w art. 457 § 3 kpk. Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu. l.n