III KK 80/24

III KK 80/24 POSTANOWIENIE Dnia 27 marca 2024 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Włodzimierz Wróbel po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 27 marca 2024 r., na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. sprawy J. C., skazanego z art. 286 § 1 k.k. i in., z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w Kielcach z dnia 20 czerwca 2023 r., sygn. akt IX Ka 461/23, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Kielcach z dnia 20 grudnia 2022 r, sygn. akt IX K 347/21, p o s t a n a w i a: 1) oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną; 2) obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego. [PGW] UZASADNIENIE Wyrokiem Sądu Rejonowego w Kielcach z dnia 20 grudnia 2022 r. (sygn. akt IX K 347/21) J. C. został uznany winnym czynów z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 270 § 1 k.k., za które wymierzono mu karę łączną 1 roku pozbawienia wolności. Wyrok III KK 80/24 2 ten został utrzymany w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w Kielcach z dnia 20 czerwca 2023 r. (sygn. akt IX Ka 461/23). Od powyższego orzeczenia kasację wniósł obrońca skazanego, zarzucając wyrokowi: „ I. rażące naruszenie prawa karnego materialnego mające istotny wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie 1/. art. 270 § 1 k.k. polegające na błędnej wykładni tego przepisu sprowadzającej się do niezasadnego uznania J. C. za winnego popełnienia przypisanego jemu w pkt II wyroku Sądu Rejonowego w Kielcach czynu, mimo braku w jego działaniu znamion przestępstwa określonego w tym przepisie, co miało istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia; 2/. art. 286 § 1 k.k., polegające na błędnej wykładni tego przepisu sprowadzającej się do niezasadnego uznania J. C. za winnego popełnienia przypisanego jemu w pkt I wyroku Sądu Rejonowego w Kielcach czynu mimo braku w jego działaniu znamion przestępstwa określonego w tym przepisie, co miało istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia; Niezależnie od powyżej wskazanych rażących naruszeń prawa materialnego zarzucam: II. rażącą obrazę przepisów prawa procesowego, mającą wpływ na treść skarżonego orzeczenia, a to: 1/. art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. poprzez nienależyte rozważenie i ustosunkowanie się przez Sąd Okręgowy do zarzutów zawartych w apelacji obrońcy oskarżonego w konsekwencji nie wskazanie lub niewystarczające wskazanie powodów, dla których nie zostały one uwzględnione, jak również bezpodstawne zaakceptowanie wadliwej oceny dowodów przeprowadzonej przez Sąd Rejonowy IX Wydział Karny w Kielcach i inkorporowanie w ten sposób błędów Sądu I instancji do orzeczenia Sądu Odwoławczego.” Skarżący wniósł o uchylenie wyroku Sądu Okręgowego w Kielcach i poprzedzającego go wyroku Sądu Rejonowego w Kielcach i uniewinnienie III KK 80/24 3 oskarżonego od zarzucanych jemu czynów; ewentualnie o uchylenie wyroku Sądu Okręgowego w Kielcach i przekazanie do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym. Prokurator wniósł o oddalenie kasacji jako oczywiście bezzasadnej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja okazała się bezzasadna. Podnoszone w kasacji zarzuty naruszenia prawa materialnego, które nie są powiązane z mankamentami postępowania odwoławczego (brak stosownego zarzutu naruszenia art. 433 k.p.k. i art. 457 k.p.k.), nie mogą być uznane za skuteczne. Sąd odwoławczy nie stosował wskazanych przepisów prawa materialnego utrzymując wyrok Sądu I instancji. Sąd odwoławczy podzielił tylko zapatrywania Sądu I instancji co do wykładni przepisów prawa materialnego. Pamiętać należy, że postępowanie apelacyjne na gruncie k.p.k. różni się od tego, z jakim do czynienia mamy w postępowaniu cywilnym, gdzie obowiązujący model apelacji pełnej (cum beneficio novorum) polega nie na rozpoznaniu apelacji przez sąd drugiej instancji, ale na ponownym merytorycznym rozpoznaniu sprawy w granicach zaskarżenia i nie mogą stać temu na przeszkodzie wady uzasadnienia sądu pierwszej instancji, także nie wytknięte w apelacji (tak postanowienie Sądu Najwyższego z 16.03.2021 r., I USK 166/21, LEX nr 3220176). Natomiast co do zarzutów naruszenia standardu kontroli apelacyjnej, skarżący nie wykazał by doszło do rażącego naruszenia wskazanych w petitum kasacji przepisów procesowych. Kasacja w tym zakresie nie zawiera żadnego odniesienia do realiów sprawy, pozostając na lakonicznym powtórzeniu w uzasadnieniu w istocie treści petitum. Skarżący poprzestaje na wskazaniu, że „w środku odwoławczym zostały wskazane konkretne zarzuty natury procesowej które nie zostały rozważone w sposób prawidłowy przez Sąd Okręgowy. Wskazać należy, że uchybienia te były rażące i w konsekwencji doprowadziły do poczynienia oczywiście błędnych dowolnych ustaleń faktycznych. Należyta kontrola orzeczenia Sądu Rejonowego powinna sprowadzać się do wnikliwego wyjaśnienia przyczyn i podstaw nieuwzględnienia zarzutów apelacji.” III KK 80/24 4 Wobec powyższego należało uznać, że kasacja nie spełniła minimalnych wymogów stawianych temu nadzwyczajnemu środkowi odwoławczemu, gdyż skarżący nie zdołał uzasadnić wystąpienia w sprawie naruszeń prawa mających charakter rażący oraz, co kluczowe – mających istotny wpływ na treść wyroku. To na skarżącym spoczywa ciężar wykazania powyższych mankamentów, które przekonałyby Sąd Najwyższy, że utrzymanie orzeczenia jest z punktu widzenia zasad rzetelnego procesu niemożliwe. [PGW] [ms]