III KO 54/12

Izba Karna2013-03-20

Skład orzekający: Eugeniusz Wildowicz

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy zarządzenie Przewodniczącego Sądu Najwyższego o uznaniu za bezskuteczny wniosku o wznowienie postępowania, wydane z powodu nieuzupełnienia braku formalnego wniosku (niepodpisanie przez adwokata lub radcę prawnego) w zakreślonym terminie, jest prawidłowe?
Ratio decidendi
Sąd Najwyższy utrzymał w mocy zarządzenie Przewodniczącego o uznaniu wniosku o wznowienie postępowania za bezskuteczny, ponieważ skazany nie uzupełnił stwierdzonego braku formalnego wniosku, polegającego na jego niepodpisaniu przez adwokata lub radcę prawnego, w wyznaczonym terminie. Brak ten, zgodnie z art. 545 § 2 k.p.k., skutkuje odmową przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania.
Stan faktyczny
Przewodniczący III Wydziału Izby Karnej Sądu Najwyższego zarządzeniem z dnia 14 stycznia 2013 r. uznał za bezskuteczny wniosek A. K. z dnia 7 maja 2012 r. o wznowienie postępowania. Powodem była niemożność uzupełnienia przez skazanego braku formalnego wniosku, tj. jego sporządzenia i podpisania przez adwokata z wyboru, mimo wezwania. Skazany złożył zażalenie, zarzucając naruszenie Konstytucji RP i Europejskiej Konwencji Praw Człowieka.
Rozstrzygnięcie
Sąd Najwyższy utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie Przewodniczącego o uznaniu wniosku o wznowienie postępowania za bezskuteczny.

Pełny tekst orzeczenia

Sygn. akt III KO 54/12 POSTANOWIENIE Dnia 20 marca 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Eugeniusz Wildowicz w sprawie A. K. o wznowienie postępowania po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 20 marca 2013 r., zażalenia skazanego na zarządzenie Przewodniczącego III Wydziału Izby Karnej Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 2013 r., o uznaniu za bezskuteczny wniosku o wznowienie postępowania na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. p o s t a n o w i ł utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie. UZASADNIENIE Zarządzeniem z dnia 14 stycznia 2013 r. Przewodniczący III Wydziału Izby Karnej Sądu Najwyższego na podstawie art. 120 § 2 k.p.k. uznał za bezskuteczny wniosek A. K. z dnia 7 maja 2012 r. o wznowienie postępowania. Powodem takiej decyzji było stwierdzenie, że skazany nie uzupełnił w zakreślonym terminie braku formalnego wniosku poprzez jego sporządzenie i podpisanie przez adwokata z wyboru. Do uzupełnienia tego braku skazany został zaś wezwany zarządzeniem z dnia 21 listopada 2012 r., po tym jak wyznaczony z urzędu obrońca złożył opinię o braku podstaw do sporządzenia wniosku o wznowienie postępowania. Powyższe zarządzenie zaskarżył skazany i zarzucając mu naruszenie art. 45 ust. 1 Konstytucji RP i „Wstępu do Europejskiej Konwencji Praw Człowieka art. 6 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka”, wniósł o uchylenie zaskarżonego zarządzenia i nadanie (biegu) wnioskowi o wznowienie postępowania oraz 2 „dopuszczenie dowodów wskazanych w uzasadnieniu nin. zażalenia, na okoliczności tam powołane”. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Zażalenie jest bezzasadne. Skarżący nie podważa bowiem, leżącego u podstaw zaskarżonego zarządzenia, ustalenia że wniosek o wznowienie postępowania nie spełnia warunku formalnego określonego w art. 545 § 2 k.p.k., to jest wymagania, aby sporządzony został i podpisany przez adwokata lub radcę prawnego. Ustalenie to na gruncie obowiązującego prawa skutkuje zaś odmową przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania. W zażaleniu nie kwestionuje się również przebiegu postępowania w sprawie, w tym faktu wyznaczenia skazanemu obrońcy z urzędu w celu ewentualnego sporządzenia wniosku o wznowienie postępowania, a także nie uzupełnia w zakreślonym terminie braku formalnego tego wniosku poprzez jego sporządzenie i podpisanie przez adwokata z wyboru. W tej sytuacji złożone zażalenie nie może przynieść pożądanego przez skarżącego rezultatu. W istocie jedynym sposobem skutecznego zakwestionowania zaskarżonego zarządzenia byłoby bowiem wykazanie, że zgodnie z wymogami prawa procesowego wniosek o wznowienie postępowania został sporządzony przez adwokata lub radcę prawnego, a skazany tego nie uczynił. Dlatego brak jest podstaw do wzruszenia tego zarządzenia. Kierując się powyższym Sąd Najwyższy postanowił, jak na wstępie.

Powiązane orzeczenia

Powołane przepisy

art. 437 § 1 KPKart. 120 § 2 KPKart. 45 ust. 1art. 6art. 545 § 2 KPK§ 1§ 2

Źródło: Baza Orzeczeń Sądu Najwyższego (sn.pl), pozyskano 17.07.2026. · PDF źródłowy