III KO 64/18

Sygn. akt III KO 64/18 POSTANOWIENIE Dnia 11 lipca 2018 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tomasz Artymiuk w sprawie P.D. skazanego z art. 148 § 1 k.k., po rozpoznaniu na posiedzeniu w Izbie Karnej w dniu 11 lipca 2018 r. wniosku skazanego o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w G. z dnia 8 września 2016 r., sygn. akt II AKa […]/16, utrzymującym w mocy wyrok Sądu Okręgowego w B. z dnia 9 marca 2016 r., sygn. akt III K […]/15, na podstawie art. 545 § 3 k.p.k., p o s t a n o w i ł: odmówić przyjęcia wniosku wobec jego oczywistej bezzasadności. UZASADNIENIE W dniu 28 maja 2018 r. do Sądu Najwyższego przekazany został wniosek P.D. z dnia 30 kwietnia 2018 r. o wznowienie postępowania prowadzonego przez Sąd Okręgowy w B. pod sygn. III K […]/15, zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w G. z dnia 8 września 2016 r., sygn. akt II AKa […]/16, który uzupełniony został przez wnioskodawcę kolejnymi pismami (z dnia 17 maja 2018 r. zawierającym wniosek o wyznaczenie obrońcy z urzędu, z dnia 22 maja 2018 r. i z dnia 30 maja 2018 r.). Uzasadniając wniosek skazany powołał się na poszlakowy charakter procesu w jego sprawie, oparcie rozstrzygnięcia jedynie na zeznaniach niewiarygodnego – jego zdaniem – świadka I.F., która nie dość, że nie zawiadomiła natychmiast odpowiednich służb o znalezieniu człowieka niedającego oznak życia i 2 składała sprzeczne depozycje, to jest osobą nadużywającą alkoholu, a została przesłuchana – z naruszeniem art. 192 § 2 k.p.k. – bez udziału biegłego psychologa lub psychiatry, który powinien określić jej stan umysłu, w tym jej zdolność do postrzegania lub odtwarzania postrzeżeń. Wskazywał wreszcie na kwestie związane z dowodem z badań DNA oraz pomówienia przez wskazanego wyżej świadka Z.M., który – jak to wnioskodawca określił – nie jest jego współoskarżonym. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Zgodnie z art. 545 § 3 k.p.k., sąd orzekając jednoosobowo, odmawia przyjęcia wniosku niepochodzącego od osoby wymienionej w art. 545 § 2 k.p.k. (obrońcy lub pełnomocnika, będącego adwokatem lub radcą prawnym) bez wzywania do usunięcia braków formalnych, jeżeli z treści wniosku, w szczególności odwołującego się do okoliczności, które były już rozpoznawane w postępowaniu o wznowienie postępowania, wynika jego oczywista bezzasadność. Uznanie wniosku o wznowienie za oczywiście bezzasadny ma więc miejsce w zarówno w sytuacjach, gdy wniosek odwołuje się do okoliczności, które były już rozpoznawane w postępowaniu o wznowienie postępowania (użycie w treści przepisu stwierdzenia „w szczególności”), jak też wtedy, gdy wniosek zostanie w sposób oczywisty, rzucający się w oczy, oparty na innych podstawach niż te, które określone zostały w przepisach rozdziału 56 Kodeksu postępowania karnego lub też żadna ze wskazanych we wniosku okoliczności nie będzie się mieściła w katalogu przesłanek zawartych w art. 540 k.p.k., art. 540a k.p.k. lub art. 540b k.p.k. oraz gdy nie będzie wchodzić w grę działanie sądu z urzędu (art. 542 § 3 k.p.k.). Taki charakter, a więc oczywiście bezzasadny, ma wniosek złożony przez skazanego P.D. Wnioskodawca nie wskazuje w nim na żadne okoliczności, które mogłyby stanowić podstawę wznowienia postępowania. Wszystkie podnoszone przez niego kwestie, a więc poszlakowy charakter procesu, ocena wiarygodności świadka I.F., w tym jej przesłuchanie bez udziału biegłego psychologa, czy wreszcie zagadnienie badań DNA, były przedmiotem rozważań tak sądu meriti, jak i instancji ad quem (ewentualne naruszenie art. 192 § 2 k.p.k.). Żadna z tych okoliczności nie ma więc charakteru nowości wymaganego do przeprowadzenia 3 postępowania w oparciu o przepisy rozdziału 56 k.p.k., a w szczególności art. 540 k.p.k. Całkowicie niezrozumiały jest wywód skazanego dotyczący Z.M., który wszakże stanął pod zarzutem popełnienia czynu z art. 148 § 1 k.k., a ostatecznie został prawomocnie skazany za przestępstwo z art. 239 § 1 k.k. Całokształt okoliczności wskazywanych przez wnioskodawcę, w tym również bezsporny fakt nie zgłoszenia niezwłocznie przez świadka I.F. znalezienia zwłok M.K., zostały rozważone przez orzekające w sprawie merytorycznej sądy, oczywiste więc jest, że nie są to ani nowe fakty, ani też nowe dowody, które dawałyby asumpt do podważania trafności wydanych w tej sprawie wyroków. Rolą sądu w ramach postępowania wznowieniowego nie jest ponowna ocena dowodów, ani też weryfikacja poprawności orzekania w tym postępowania przez sądy (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia5 grudnia 2013 r., V KO 71/13, LEX nr 1400598), a do przeprowadzenia właśnie takiej powtórnej oceny sprowadza się wniosek P.D. W tym stanie rzeczy, wobec nie wskazania przez autora wniosku na jakiekolwiek okoliczności, które stanowić mogłyby podstawę przeprowadzenia postępowania wznowieniowego, należało orzec jak na wstępie. Na postanowienie niniejsze przysługuje zażalenie do Sądu Najwyższego w terminie 7 dni od daty jego doręczenia. ał