III KO 71/23

III KO 71/23 POSTANOWIENIE Dnia 11 lipca 2023 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Adam Roch w sprawie T. N. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 11 lipca 2023 r., wniosku skazanego o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie z dnia 9 lutego 2012 r., sygn. akt II AKa 1/12, utrzymującym w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Krośnie z dnia 29 sierpnia 2011 r., sygn. akt II K 45/10 na podstawie art. 545 § 3 k.p.k. p o s t a n o w ił: odmówić przyjęcia wniosku wobec jego oczywistej bezzasadności. UZASADNIENIE Pismem z dnia 5 czerwca 2023 r. (uzupełnionym dnia 21 czerwca 2023 r.) T.N. wniósł wyznaczenie obrońcy z urzędu celem złożenia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie z dnia 9 lutego 2012 r., sygn. akt II AKa 1/12, utrzymującym w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Krośnie, z dnia 29 sierpnia 2011 r., sygn. akt II K 45/10. Podstaw do wznowienia postępowania skazany upatrywał w nowych okolicznościach wskazujących na istniejące relacje sąsiedzkie między jednym z sędziów orzekających w Sądzie Okręgowym w Krośnie., a współoskarżonym. Skazany podniósł, iż do wydania wyroku w niniejszej sprawie doszło wobec popełnienia III KO 71/23 2 przestępstwa, albowiem ojciec współoskarżonego za pozytywne rozstrzygnięcie zapłacił 200 tysięcy złotych, zaś sam współoskarżony chwalił się „dojściami” do sędziego. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Wniosek był oczywiście bezzasadny w rozumieniu art. 545 § 3 k.p.k. Powyższy przepis nakłada na sąd obowiązek przeprowadzenia kontroli wniosku o wznowienie postępowania pochodzącego od podmiotu nieprofesjonalnego pod kątem tego czy nie jest on oczywiście bezzasadny. Kontrola ta ma charakter quasi formalny, co oznacza, że w jej toku nie dochodzi do merytorycznego rozpoznania wniosku ani do badania jego zasadności pod kątem ewentualnych podstaw wznowienia, ale do wstępnego przeanalizowania jego treści, w celu ustalenia możliwości skutecznego złożenia tego pisma. Wniosek, który jest bezzasadny w stopniu oczywistym, musi spotkać się z od mową przyjęcia bez wzywania do usunięcia braków formalnych. Oczywista bezzasadność wniosku o wznowienie postępowania to taka, która nie wymaga szczególnego badania, jest widoczna „na pierwszy rzut oka”, jest niewątpliwa i wniosek obiektywnie nie może doprowadzić do wzruszenia orzeczenia (zob. np. postanowienia SN z dni: 25 września 2015 r., II KO 49/15, OSNKW 2016/1, poz. 5; 6 października 2015 r., V KO 56/15, niepublik.). Taka sytuacja wystąpiła na gruncie niniejszej sprawy. Skazany P. N. jako okoliczność uzasadniającą wznowienie postępowania wskazuje, iż w związku z postępowaniem dopuszczono się przestępstwa, co miało wpływ na treść orzeczenia. Tymczasem w niekwestionowanym na tym tle orzecznictwie przyjmuje się, iż sku-teczne powołanie się na podstawę wznowieniową z art. 540 § 1 pkt 1 k.p.k. wymaga wykazania faktu popełnienia przestępstwa i możliwości jego wpływu na wydany wyrok, o czym przesądza niebudząca wątpliwości treść art. 541 § 1 i 2 k.p.k. (por. postanowienie SN z dnia 1 grudnia 2021 r., I KZ 54/21, LEX nr 3326988). O ile nie zachodzą wymienione w tym przepisie przeszkody uniemożliwiające wydanie wyroku skazującego, to w postępowaniu o wznowienie postępowania nie wolno prowadzić postępowania dowodowego w celu stwierdzenia, czy w związku z postępowaniem pierwotnym dopuszczono się przestępstwa (postanowienie SN z dnia 22 kwietnia 2021 r., I KZ 11/21, LEX nr 3229475). W III KO 71/23 3 realiach zaś niniejszej sprawy skazany nie poparł swych twierdzeń orzeczeniem sądowym dającym podstawę do wznowienia postępowania. Oczywistym więc pozostaje, iż daleko niewystarczające w tej kwestii jest odwołanie się do potencjalnie istniejących świadków, zwłaszcza, iż niniejsza sprawa dotyczy orzeczeń wydanych w 2011 i 2012 roku, które zweryfikowane zostały zarówno w toku zwykłej kontroli instancyjnej, jak i nadzwyczajnej, wywołanej wskutek kasacji obrońcy skazanego. Ponieważ skazany nie sprostał wymogom formalnym wskazanym w art. 541 § 2 k.p.k., należało odmówić przyjęcia wniosku wobec jego oczywistej bezzasadności. Stąd też niezasadne było już wyznaczanie obrońcy z urzędu. Mając powyższe na uwadze postanowiono jak w sentencji. (M.R.) [ał]