III KO 78/25

III KO 78/25 POSTANOWIENIE Dnia 3 września 2026 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Adam Roch w sprawie J.G. skazanego z art. 296 § 2 i 3 k.k. i in., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron w dniu 3 września 2026 r. wniosku obrońcy z dnia 10 lipca 2026 r. o częściowe wstrzymanie wykonania orzeczenia objętego wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnie wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 14 października 2024 r., sygn. II AKa 238/23, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Nowym Sączu z dnia 30 marca 2023 r., sygn. II K 71/21, na podstawie art. 532 § 1 k.p.k. a contrario p o s t a n o w i ł wniosku nie uwzględnić. UZASADNIENIE Obecnie rozpoznawany wniosek z 10 lipca 2026 roku, który wpłynął do Sądu Najwyższego w dniu 20 lipca 2026 roku, stanowi kolejną inicjatywę skazanego mającą na celu częściowe (tj. w zakresie środka kompensacyjnego) wstrzymanie wykonania orzeczenia objętego wnioskiem o wznowienie postępowania, zakończonego prawomocnie wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Krakowie z 14 III KO 78/25 2 października 2024r., sygn. II AKa 238/23, utrzymującym w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Nowym Sączu z 30 marca 2023 r., sygn. II K 71/21. Zbędnym jest więc rozbudowane argumentacyjnie przypominanie po raz kolejny, że zgodnie z odpowiednio stosowanym w procedurze wznowieniowej art. 532 § 1 k.p.k., w razie wniesienia wniosku o wznowienie postępowania Sąd Najwyższy może wstrzymać wykonanie zaskarżonego orzeczenia, jak i innego orzeczenia, którego wykonanie zależy od rozstrzygnięcia rzeczonego wniosku, ale norma ta nie wskazuje przesłanek, od spełnienia których zależy wstrzymanie wykonalności zaskarżonego orzeczenia. Zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania orzeczenia winno być uzasadnione szczególnymi i jednoznacznymi w swej wymowie okolicznościami prowadzącymi do wniosku, że wykonanie kary lub środka karnego przed rozpoznaniem wniosku o wznowienie spowodowałoby dla skazanego zbyt poważne, i w zasadzie nieodwracalne, następstwa. Tego rodzaju następstwa mogą zaistnieć w szczególności wówczas, gdy już pobieżna analiza wniosku o wznowienie wskazuje na jego zasadność. Wyjątkowy charakter instytucji wznowienia postępowania i związane z tym procesowe skutki zastosowania instytucji przewidzianej w art. 532 § 1 k.p.k. skutkować muszą przyjęciem, że wstrzymanie wykonania orzeczenia może nastąpić tylko wówczas, gdy możliwość uwzględnienia złożonego wniosku jawi się jako nieomal pewna. Jedynie taka ocena może uzasadniać odstępstwo od nakazu bezzwłocznego wykonania prawomocnych orzeczeń. Także jednak obecnie złożony wniosek o wstrzymanie – nie przesądzając przy tym kierunku ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy – nie wskazuje na zachodzenie tego rodzaju okoliczności. Załączony do aktualnie rozpoznawanego wniosku kolejny wyrok, tak jak uprzednio rozpoznawane wnioski i dołączone do nich dokumenty, wymagają pogłębionej analizy sytuacji prawnej skazanego w kontekście następnego „nowego dowodu”. Brak jest więc podstaw do uznania, że wznowienie postępowania jest nieomal pewne, co wyklucza potrzebę wstrzymania wykonania choćby tylko części prawomocnego wyroku. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji. [WB] [a.ł] III KO 78/25 3