III KR 354/74

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia W. Komorniczak (sprawozdawca). Sędziowie: W. Sikorski, Z. Bartnik. Prokurator Prokuratury Generalnej: A. Strzałkowski.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 1975 r. sprawy Edwarda Jana K., oskarżonego z art. 138 § 1 k.k., z powodu rewizji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Bydgoszczy - Ośrodek w Toruniu z dnia 10 września 1974 r.utrzymał w mocy zaskarżony wyrok (...).Uzasadnienie faktyczneSąd Wojewódzki w Bydgoszczy - Ośrodek w Toruniu wyrokiem z dnia 10 września 1974 r. na podstawie art. 138 § 1 k.k. skazał Edwarda Jana K. na karę 3 lat pozbawienia wolności za to, że w dniu 1 kwietnia 1974 r. w T., po uprzednim polaniu denaturatem mieszkania Olgi Ł., podpalił je powodując pożar zagrażający życiu mieszkańców tego budynku oraz mieniu w znacznych rozmiarach (...).Od tego wyroku wniósł rewizję obrońca oskarżonego, w której zarzuca obrazę przepisów art. 57 k.k. polegającą na niezastosowaniu względem oskarżonego nadzwyczajnego złagodzenia kary - mimo istnienia ku temu warunków - i wnosi o zmianę wyroku przez wymierzenie oskarżonemu kary 1 roku pozbawienia wolności.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy, po rozpoznaniu kwestii przewidzianych w przepisach art. 388 k.p.k. oraz objętych zarzutami rewizji obrońcy oskarżonego, uznał, że sąd pierwszej instancji nie dopuścił się uchybień wymienionych w tych przepisach oraz że zarzuty rewizji nie są zasadne.Wbrew twierdzeniom rewizji sąd pierwszej instancji nie tylko nie naruszył przepisu art. 57 k.k. przez niezastosowanie wobec oskarżonego Edwarda Jana K. nadzwyczajnego złagodzenia kary, ale nie miał nawet możliwości zastosowania tego przepisu.Przepisy art. 57 § 1 i 2 k.k. nie nakładają obowiązku stosowania nadzwyczajnego złagodzenia kary, lecz wskazują jedynie na możliwość jego zastosowania, jeżeli są spełnione warunki przewidziane w tych przepisach.Skoro więc sąd, mając tylko możliwość stosowania tego przepisu w danej sprawie, nie zastosował go, nie stwarza to podstaw do zarzutu, że przez to ten przepis obraził.W konkretnej sprawie sąd pierwszej instancji nawet nie zajął się rozważaniem możliwości stosowania względem oskarżonego Edwarda Jana K. nadzwyczajnego złagodzenia kary, ponieważ takich możliwości nie dostrzegł, gdyż nie występują one w tej sprawie. Oskarżony bowiem ani nie czynił starań o naprawienie szkody lub jej zapobieżenie, ani też nie przyczynił się do ujawnienia przestępstwa. Inne natomiast możliwości nadzwyczajnego złagodzenia kary wymienione w tych przepisach nie mają zastosowania do oskarżonego.Okoliczności wymienione w uzasadnieniu rewizji mogą mieć znaczenie tylko przy wymiarze kary w jej granicach ustawowych. Sąd pierwszej instancji uwzględnił te okoliczności na korzyść oskarżonego Edwarda Jana K. Znalazło to wyraz w wymierzeniu mu kary najniższej przewidzianej za zbrodnię sprowadzenia pożaru.W związku z tym, że sąd pierwszej instancji zastosował prawidłową kwalifikację czynu przypisanego oskarżonemu i wymierzył mu karę współmierną do stopnia jego winy, Sąd Najwyższy nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku zawartego w rewizji i zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.