III KZ 15/21

Sygn. akt III KZ 15/21 POSTANOWIENIE Dnia 15 kwietnia 2021 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marek Motuk w sprawie E. S. skazanej z art. 278 § 1 k.k. i in. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 15 kwietnia 2021 r. zażalenia skazanej na zarządzenie upoważnionego sędziego z dnia 9 lutego 2021 r., sygn. akt II AKo (…) o odmowie przyjęcia wniosku E. S. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w G. z dnia 10 stycznia 2020 r., sygn. akt V Ka (…) p o s t a n o w i ł utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie. UZASADNIENIE Zaskarżonym zarządzeniem odmówiono przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania złożonego przez E.S., wobec nieuzupełnienia przez wnioskodawczynię – w zakreślonym terminie – braku formalnego pisma poprzez sporządzenie i podpisanie wniosku przez adwokata lub radcę prawnego. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie, albowiem nie zawierało argumentów mogących podważyć zasadność zaskarżonego zarządzenia, które wydane zostało bez naruszenia przepisów prawa. Brak formalny wniosku o wznowienie postępowania w postaci złożenia wniosku niespełniającego wymogu określonego w art. 545 § 2 k.p.k. (sporządzenie 2 i podpisanie tego rodzaju pisma przez podmiot profesjonalny) – ma charakter usuwalny. W związku z opisanym wyżej brakiem wnioskodawcę należy wezwać do jego usunięcia w trybie art. 120 § 1 k.p.k. Uzupełnienie tego braku w terminie wywołuje skutki od dnia wniesienia wniosku. W przeciwnym wypadku, pismo uznaje się za bezskuteczne, co w odniesieniu do wniosku o wznowienie postępowania, który został osobiście sporządzony przez stronę, powoduje wydanie zarządzenia o odmowie jego przyjęcia (art. 120 § 2 k.p.k., art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 545 § 1 i § 2 k.p.k.). Ten tok procedowania został w niniejszej sprawie dopełniony, albowiem po wydaniu w sprawie opinii o braku podstaw do wznowienia postępowania (k.34-39, k.45-47v.), sporządzonej przez obrońcę z urzędu – wnioskodawczyni została wezwana do uzupełnienia wymienionego braku formalnego w terminie 7 dni od chwili doręczenia wezwania, co nastąpiło w dniu 19 listopada 2020 r. (k.41 i k.49). Bezspornym pozostaje, że E. S. nie uczyniła zadość rzecznemu wezwaniu. Skarżąca została pouczona o wymogach formalnych wniosku o wznowienie postępowania oraz o konsekwencjach prawnych ich niespełnienia, na co jednoznacznie wskazuje treść ww. wezwania, w którym jasno określony został stwierdzony brak formalny wraz z podaniem konsekwencji jego nieuzupełnienia poprzez ustanowienie rygoru odmowy przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania. Zauważyć jednocześnie należy, że przepis art. 545 § 2 k.p.k., wprowadzający tzw. przymus adwokacko-radcowski, jest regulacją o charakterze obligatoryjnym i nie ma możliwości obejścia jego rygorów. Obowiązuje on z woli ustawodawcy i tylko ustawodawca – nie zaś organ procesowy wskutek własnej decyzji – może z tego przymusu zrezygnować. Skoro zatem wnioskodawczyni nie uzupełniła w oznaczonym terminie wymienionego braku wniosku o wznowienia postępowania, to zaskarżone zarządzenie jest prawidłowe. Do jego wydania obligowały przepisy Kodeksu postępowania karnego, tj. art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 545 § 1 i § 2 k.p.k., które stanowią, że w razie stwierdzenia braków formalnych złożonego wniosku, odmawia się jego przyjęcia. Skarżąca w złożonym zażaleniu nie przedstawiła okoliczności, które podważałyby dokonane w zaskarżonym zarządzeniu ustalenia faktyczne. 3 Należy też wyjaśnić, że przedmiotowa kontrola odwoławcza dotyczy wyłącznie materii objętej zaskarżonym zarządzeniem, tj. oceny zasadności odmowy przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania. Z tej też racji ponowiony w zażaleniu wniosek skarżącej o wyznaczenie jej obrońcy z urzędu w celu sporządzenia i podpisania tego rodzaju pisma procesowego, nie mógł zostać rozpoznany w toku przeprowadzonej kontroli instancyjnej. Wypada zauważyć, że wniosek skazanej o wyznaczenie jej kolejnego obrońcy z urzędu został rozpoznany przez Sąd Apelacyjny w (…) w postanowieniu z dnia 22 grudnia 2020 r. (k.63-34). W tym stanie rzeczy, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.